บทที่ 1 มัจจุราชใต้เงาพายุ 2

     ใบหน้าคมสันที่ราวกับถูกสลักจากหินอ่อนนั้นไร้ซึ่งรอยยิ้ม นัยน์ตาสีเหล็กคู่คมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างประเมินค่า ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างบอบบางของหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

         ‘เธอดูไร้เดียงสากว่าในรูปถ่าย...’ นั่นคือสิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของมัจจุราชหนุ่ม

         โรมหรี่ตาลงเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์ดวงตาโตกลมที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ท่าทางหวาดกลัวและสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำนั้นช่างแนบเนียนจนน่าปรบมือให้ ถ้าเขาไม่ได้เห็นหลักฐานการโอนเงินห้าสิบล้านบาทเข้าบัญชีของเธอด้วยตาตัวเอง เขาคงจะหลงเชื่อไปแล้วว่าผู้หญิงตรงหน้าคือแม่เนื้อทรายผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง

         “ที่นี่คือบ้านอิงดาวใช่ไหม”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจและมนตร์ขลังเอ่ยขึ้น มันก้องกังวานฝ่าเสียงลมพัดแรงจนพิมพ์มาดารู้สึกสะท้านไปถึงกระดูกหลัง

         “ชะ...ใช่ค่ะ ดิฉันพิมพ์มาดา เป็นเจ้าของที่นี่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณ...”

         พิมพ์มาดาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น มือเล็กกำสายสะพายกล้องแน่นเพื่อเรียกความกล้า

         “รเมศ”

         ชายหนุ่มเอ่ยบอกชื่อตัวเองสั้นกระชับพลางก้าวเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว แต่ละก้าวของเขามั่นคงและหนักแน่นจนพิมพ์มาดาเผลอก้าวถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ “ผมต้องการห้องพักที่เงียบที่สุด และเป็นส่วนตัวที่สุด หวังว่าคุณคงจะจัดการให้ผมได้”

         “ถ้าคุณต้องการความเงียบและเป็นส่วนตัวที่สุด ฉันขอแนะนำ ‘เรือนไม้หอม’ ค่ะ”

         หญิงสาวเดินไปหยุดอยู่หลังเคาน์เตอร์ พยายามรักษาระยะห่างเพื่อความปลอดภัย

         “เป็นบ้านพักหลังเดี่ยวที่ตั้งอยู่บนเนินด้านหลังสุดของรีสอร์ต ค่อนข้างห่างไกลจากบ้านหลังอื่นและเงียบสงบมาก แต่ว่า...”

         “แต่อะไร?”

         โรมเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่ากดดัน

         “แต่เรือนไม้หอมอยู่ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่ ตอนนี้พายุลมแรงมาก กิ่งไม้เพิ่งหักลงมาทับรั้ว ดิฉันเกรงว่ามันอาจจะเป็นอันตราย และถ้าไฟดับ พนักงานของเราอาจจะขึ้นไปดูแลคุณไม่สะดวกค่ะ”

         เธอพยายามอธิบายด้วยเหตุผล สายตาหลุบต่ำมองเพียงแผงอกกว้างที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออก ไม่กล้าสบกับดวงตาสีเหล็กที่จ้องมองมาอย่างคุกคาม

         โรมแค่นยิ้มในลำคอ เขาสาวเท้าเข้ามาประชิดหน้าเคาน์เตอร์ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาหาหญิงสาวจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่ผสมผสานระหว่างไม้หอมซีดาร์วูดและความเย็นยะเยือกของสายฝนลอยมากระทบจมูกจนเธอเผลอสูดลมหายใจสะดุด

         “ผมต้องการความเป็นส่วนตัว ไม่ใช่การบริการแบบประคบประหงม ยิ่งไม่มีใครกล้าขึ้นไปกวนใจตอนพายุเข้า ก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ...พิมพ์มาดา จัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยซะ”

         เขาเรียกชื่อเต็มของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของปีศาจร้าย

         สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ มันวาวโรจน์ด้วยประกายไฟบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แต่อสุนีบาตที่ฟาดเปรี้ยงลงมาบนยอดเขาในจังหวะนั้น กลับทำให้เธอเห็นเงาของซาตานร้ายที่ซ่อนอยู่ในคราบของเทพบุตรสุดหล่อตรงหน้า

         นิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนแพลตตินัมเกลี้ยงเกลาสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทระดับแบล็คการ์ดที่บ่งบอกถึงฐานะการเงินระดับอภิมหาเศรษฐีโยนลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าเธอ

         พิมพ์มาดามองบัตรใบนั้นด้วยความรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป สัญชาตญาณลึก ๆ ร้องเตือนให้เธอปฏิเสธและไล่เขาไปเสีย แต่เมื่อนึกถึงตัวเลขในบัญชีและใบแจ้งหนี้ที่กองพะเนินอยู่หลังร้าน มือบางก็ค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบบัตรใบนั้นมาทำรายการด้วยความจำยอม

         “คืนละสี่พันห้าร้อยบาทค่ะ ไม่ทราบว่าคุณรเมศจะพักกี่คืนคะ”

         “เปิดไว้แบบไม่มีกำหนด” โรมตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานละมุนที่กำลังก้มหน้างุดอย่างพิจารณา

         ‘ผู้หญิงคนนี้น่ะหรือที่กล้าล้วงคองูเห่าอย่างตระกูลอัครเดชสกุล’ โรมคิดในใจอย่างเย้ยหยัน