บทที่ 4 เดตลวงโลก 2

      “ช่วยเลือกชุดที่เหมาะกับผู้หญิงคนนี้ให้ผมที เอาคอลเลกชันล่าสุดทั้งหมดที่เข้ากับสีผิวและรูปร่างของเธอ” โรมสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจ “อ้อ...ขอรองเท้ากับกระเป๋าที่เข้าชุดกันด้วยนะ ผมมีเวลาไม่มาก”

         “คุณโรมคะ! ไม่เอาค่ะ ฉันไม่...”

         เธอรีบดึงแขนเสื้อของเขาไว้ กระซิบเสียงหลง

         “ของพวกนี้ราคาแพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ แค่พี่บอกว่าจะช่วยเรื่องหนี้ของรีสอร์ต ฉันก็เกรงใจจะแย่แล้ว”

         โรมหันมามองใบหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาว เขาจึงสอดมือเข้าประสานกับนิ้วเรียวเล็กของเธอแล้วบีบเบา ๆ

         “ผมเป็นนักลงทุน พริ้ม...และนี่คือการลงทุนเพื่อความสุขของผม”

         เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหู

         “อย่าขัดใจผมสิครับ ผมชอบตามใจผู้หญิงที่ผมสนใจ และผมจะหงุดหงิดมากถ้าความหวังดีของผมถูกปฏิเสธ”

         คำขู่กลาย ๆ ที่ถูกเคลือบด้วยความหวานทำให้เธอจำต้องยอมให้พนักงานร้านดึงตัวเธอเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้า

         ชุดเดรสผ้าไหมเนื้อดี ชุดสูทเข้ารูป และเดรสออกงานกลางคืนถูกนำมาให้เธอลองตัวแล้วตัวเล่า

         ทุกครั้งที่เธอก้าวออกมาจากห้องลอง โรมที่นั่งจิบแชมเปญรออยู่บนโซฟาบุกำมะหยี่จะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แววตาที่เขามองเธอมันร้อนแรงและเต็มไปด้วยความปรารถนาจนเธอต้องหลบตาด้วยความเขินอาย

         ‘เขาทำแบบนี้ทำไม เขาชอบเราจริง ๆ หรือแค่ใช้เงินซื้อความพอใจชั่วคราว’

         เธอสับสนไปหมด แต่ลึก ๆ ในใจ เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการถูกผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขาดูแลเอาใจใส่มันทำให้หัวใจพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

         “เอาทั้งหมดที่เธอลองไปแพ็กใส่กล่องให้เรียบร้อย”

         โรมหันไปสั่งผู้จัดการร้านเมื่อการลองชุดเสร็จสิ้นลง เขายื่นแบล็คการ์ดใบเดิมที่เธอเคยเห็นเมื่อคืนให้พนักงานโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองป้ายราคาที่รวมกันแล้วคงสามารถซื้อบ้านได้ทั้งหลัง

         “ขอบคุณมากค่ะคุณโรม โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”

         พิมพ์มาดาเดินตามร่างสูงออกจากร้านด้วยความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน มือหนาของเขายังคงกอบกุมมือของเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างตัวแม้แต่ก้าวเดียว

         “หิวหรือยังครับ” โรมหันมาถามด้วยรอยยิ้ม “เราไปหาอะไรทานกันดีกว่า ก่อนที่ผมจะพาคุณไปทำธุระ ‘สำคัญ’ ของเราในวันนี้”

         “ธุระสำคัญ? เราจะไปไหนกันต่อเหรอคะ” เธอเงยหน้าถามด้วยความสงสัย

         โรมหยุดเดิน เขาหมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาสีเหล็กทอประกายลึกล้ำยากจะคาดเดา

         “ไปที่ที่เราจะได้เรียนรู้กันและกันให้มากกว่านี้ไงครับ ผมเตรียมเฮลิคอปเตอร์กับวิลล่าส่วนตัวที่เกาะกูดไว้แล้ว เราจะไปใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ด้วยกันที่นั่น”

         “เกาะกูด!” พิมพ์มาดาอุทานเสียงหลง “แต่คุณโรมคะ ฉันไม่ได้เตรียมตัวมาค้างคืนเลยนะคะ แล้วรีสอร์ตล่ะ ป้าสายอยู่คนเดียว...”

         “เรื่องรีสอร์ตผมให้ลูกน้องไปจัดการดูแลและจ้างคนมาช่วยงานป้าสายชั่วคราวแล้วครับ”

         โรมตัดบทอย่างเตรียมการมาเป็นอย่างดี เขายกมือขึ้นลูบพวงแก้มใสของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

         “ส่วนเรื่องเสื้อผ้า ผมก็เพิ่งซื้อให้คุณไปเมื่อกี้ไงครับ”

         หญิงสาวอ้าปากค้าง ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้วราวกับเขาวางหมากไว้ล่วงหน้าทุกตา ผู้ชายคนนี้ใช้ความโรแมนติกและความรวยมัดมือชกเธอจนดิ้นไม่หลุด

         และที่น่ากลัวที่สุดคือ...หัวใจของเธอมันดันยอมโอนอ่อนไปกับการล่อลวงของเขาอย่างง่ายดายเสียด้วย

**********************************

         การเดินทางจากกรุงเทพมหานครมุ่งหน้าสู่เกาะกูด จังหวัดตราด ใช้เวลาเพียงไม่นานเมื่อมหาเศรษฐีหนุ่มเลือกใช้บริการเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว

         พิมพ์มาดานั่งเกร็งอยู่บนเบาะหนังบุนุ่ม นัยน์ตากลมโตทอดมองทัศนียภาพของท้องทะเลสีครามที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาผ่านหน้าต่างกระจกใส ความตื่นเต้นและประหม่าตีรวนกันอยู่ในช่องท้อง ไม่ใช่แค่เพราะนี่คือการขึ้นเฮลิคอปเตอร์ครั้งแรกในชีวิต แต่เป็นเพราะฝ่ามือหนาของคนที่นั่งเคียงข้างยังคงกอบกุมมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยต่างหาก

         โรมลอบมองเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับวิวทิวทัศน์เบื้องล่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบา ๆ ลงบนหลังมือเนียนนุ่ม สัมผัสเพียงแผ่วเบากลับทำให้ร่างบอบบางสะดุ้งน้อย ๆ หันกลับมาสบตาเขาด้วยพวงแก้มที่ซับสีเลือดฝาด

         “กลัวหรือเปล่าครับ”

         เขาถามเสียงนุ่ม ทะนุถนอมราวกับเธอเป็นแก้วเจียระไนล้ำค่า

         “นิดหน่อยค่ะ ฉันไม่เคยขึ้นเฮลิคอปเตอร์มาก่อน”

         หญิงสาวยอมรับตามตรง เธอพยายามจะดึงมือกลับ แต่เขากลับกระชับมันไว้แน่นขึ้น

         “ไม่ต้องกลัวนะ ตราบใดที่คุณอยู่กับผม จะไม่มีใครหรืออะไรทำอันตรายคุณได้ทั้งนั้น”