เด็กแก่แดด 1

       ธีร์มองจ้องพี่ชายแล้วก็ยกยิ้ม พี่ชายเอาแต่จ้องจอโทรศัพท์และดูโทรศัพท์ ไม่สนใจน้องชายอย่างตน แปลก...คนไม่ติดโทรศัพท์อย่างพี่ชายตอนนี้ติดแทบไม่ให้ห่างมือตนเอง สายตาก็คอยจับจ้องหน้าจอเหมือนกำลังรอคอยใครบางคนส่งข้อความหรือโทรเข้า

       “มือถือมีอะไรดีรึเปล่านะ พี่ชายผมถึงเอาแต่จ้องไม่วางตา” ธีร์เอ่ยและนั่นทำให้พี่ชายเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง

       “ก็ดูหุ้นทั่วไป” เขาตอบแล้วหยิบแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นมาจิบดื่ม

       “พี่อยากกินอะไรสั่งได้เลย มื้อนี้พี่จ่ายอยู่แล้ว”

       “นายสั่งเถอะ พี่ยังไงก็ได้”

       “งั้นผมจะสั่งง่ายๆ แล้วกัน กับข้าวสักสามอย่างก็พอ ทานกันสองคนเอง”

       “แล้วแต่นาย”

       แล้วธีร์ก็ยกมือกวักเรียกพนักงานมารับออเดอร์อาหารจากตนเอง พอพนักงานมา เขาก็สั่งไข่เจียวปู ผัดผักรวมมิตรหมู ต้มยำไก่บ้าน และข้าวหนึ่งโถ พอสั่งเสร็จระหว่างรอก็มาคุยถึงธุระที่นัดทานข้าวกับพี่ชายเย็นนี้ทันที

       “พี่เห็นค่าไตของพ่อรึยัง?”

       “เห็นแล้ว มันก็ปกติ และมันก็ถือว่าดีแล้วสำหรับคนวัยนี้” ภีร์เอ่ย เพราะได้อ่านผลตรวจของพ่อแล้ว

       “ก็ยังถือว่าดีอยู่ แต่ช่วงนี้พ่อจะเพลียเหนื่อยง่าย ผมว่าจะแวะไปที่บ้านพรุ่งนี้ แต่ไม่อยากไปเจอผู้หญิงคนนั้นคนเดียวเลยอยากชวนพี่ไปด้วย”

       “พี่...” ภีร์คิดครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้ารับคำชวนน้องชาย

       “งั้นเจอกันหน้าบ้านพรุ่งนี้สิบโมงก็แล้วกันนะครับ”

       “อือ...”

“พรุ่งนี้เจอกันตอนเย็นแล้วกันนะครับ ลงเวรก็ไปกัน ว่าแต่พรุ่งนี้พี่เวรเช้าหรือกลางคืน”

       “พรุ่งนี้พี่หยุด”

       “งั้นก็ดีเลย ค่าไต ค่าตับ ผลเลือดของพ่อถึงไม่ดี แต่ก็ถือว่าดีมากในวัยนี้ เพราะพ่อก็อายุเยอะแล้ว” ธีร์เอ่ย

       แม้ว่ากับน้องชายจะไม่ค่อยได้กลับบ้านไปดูแลพ่อ แต่ทั้งสองก็เฝ้าดูแลติดตามอาการป่วยและเฝ้าติดตามการรักษาท่านตลอด ปากบอกไม่ ‘ห่วง’ แต่การกระทำสวนทางกับคำพูด

       “ถ้าแค่จะชวนพี่กลับบ้าน ไม่จำเป็นต้องนัดมากินข้าวด้วยหรอกนะธีร์ โทรบอกหรือไลน์บอกก็ได้” ภีร์เอ่ยแล้วอาหารก็ถูกพนักงานของร้านนำมาเสิร์ฟ

       “ทำไม...ไม่อยากกินข้าวกับน้องแล้วเหรอตอนนี้ หรือว่ามีใครรออยู่คอนโด” ธีร์ถามยิ้มๆ เพราะไม่มีอะไรเกี่ยวกับพี่ชายที่ตนไม่รู้

       “ก่อนจะสนใจเรื่องของพี่เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะธีร์” น้องรู้จักเขา เขาเองก็รู้จักเรื่องของธีร์เช่นกัน แม้จะทำเหมือนไม่สนใจ แต่ทุกการเคลื่อนไหวของน้องชายอยู่ในสายตาของภีร์มาตลอด และเรื่องของ ‘บุญสิตา’ กับน้องชาย เขาก็พอรู้ ใช่ว่าจะปิดหูปิดตา

       “ถือว่าพี่น้องกัน” ธีร์ไม่พูดต่อก็ตักข้าวในโถให้พี่ชายแล้วก็ของตัวเอง

       “รีบกินจะได้รีบกลับ เหนื่อย”

       “ครับผม ดีนะพรุ่งนี้ผมทำงานเวรเช้า กินอิ่มก็จะกลับไปนอนต่อ”

       อือ!

       แล้วสองพี่น้องก็ลงมือทานมื้อเย็นด้วยกันและพูดคุยถึงเรื่องงานของตนเองไปด้วยแลกเปลี่ยนกันเพื่อไม่ให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบจนเกินไป

       อ้อมดาวทานมื้อเย็นคนเดียว เมื่อตอนห้าโมงเย็นหมอภีร์โทรมาบอกว่าวันนี้ไม่ได้ทานมื้อเย็นด้วยจะไปทานมื้อเย็นกับน้องชาย เธอก็เข้าใจจึงต้มมาม่าใส่หมูสับไข่ดาวทานง่ายๆ พอทานอิ่มก็มานอนอ่านหนังสือนิยายที่เพิ่งโหลดซื้ออีบุ๊กมาใหม่เมื่อช่วงบ่าย

       “หมอภีร์คงไม่ไปดื่มต่อหรอกนะ” เมื่ออ่านหนังสือจบแล้วสี่ทุ่มภีร์ก็ยังไม่กลับ สาวน้อยก็เป็นห่วงกังวลกลัวว่าเขาจะไปดื่มกับน้องชายต่อจนเมากลับบ้านเองไม่ได้จึงยังไม่นอน เฝ้ารอรับสายโทรศัพท์จากภีร์เผื่อเขาให้ไปรับ

       แอค!

       เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น เธอรีบลุกยืนแล้วเดินไปส่องหน้าประตูห้อง พอเห็นเขาเดินเข้ามาในห้องก็อมยิ้ม

       “ดาวนึกว่าหมอภีร์จะไปดื่มจนเมาแล้วกลับบ้านเองไม่ได้ซะแล้วค่ะวันนี้”

       “หืม! เห็นฉันเป็นคนขี้เหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันไม่ดื่มให้ตัวเองเมาจนกลับบ้านไม่ได้หรอกนะ” เขาเดินมาจิ้มนิ้วกับลักยิ้มของหญิงสาวแล้วเดินไปยังตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำโดยมีอ้อมดาวเดินตามไปด้วย

       “ก็เป็นห่วงนี่คะ ว่าแต่หมอภีร์ดื่มมาเหรอคะวันนี้” เธอถามเพราะได้กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งรอบตัวเขา

       “นิดหน่อยน่ะ กินอิ่มธีร์มันชวนไปต่อร้านเหล้าเลยไปกับมัน แต่ดื่มไม่เยอะหรอก เพราะมันมีงานพรุ่งนี้เช้า” เขาชอบที่กลับมาแล้วมีอ้อมดาวรอและถามตนเองแบบนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือน ‘ภรรยา’ รอสามียังไงก็ไม่รู้ ให้ตายสิ เขาคิดแบบนี้ได้ยังไงกัน แต่ก็ยอมรับว่าคิดแบบนี้มาสักพักแล้ว และตอนไหนก็ไม่รู้ที่เขาเฝ้าคิดถึงแต่สาวน้อยคนนี้

       “งั้นดาวไปนอนก่อนนะคะ หมอภีร์ถึงห้องปลอดภัยแล้ว ดาวก็นอนหลับสบายแล้วค่ะคืนนี้”

       “เป็นห่วงฉันเหรอ?” เขาเปิดฝาขวดน้ำกระดกดื่ม แต่สายตามองจ้องสองแก้มนวลแดงปลั่งของสาวน้อย ทำไมจะมองไม่ออกว่าอ้อมดาวก็คิดไม่ซื่อกับตนเช่นกัน

       “ก็ต้องห่วงสิคะ หมอภีร์คือผู้ปกครองของดาวนะคะ”

       “แน่ใจว่าคิดกับฉันแค่ผู้ปกครองเท่านั้น” เขาดื่มน้ำหมดขวดแล้วปิดฝาโยนทิ้งถังขยะข้างตู้เย็นแล้วเดินต้อนเธอจนมุมกับผนังด้านหลังพร้อมก้มโน้มหน้าลงมาใกล้หน้าสวยหวานจิ้มลิ้มของเด็กสาว และยิ่งแก้มแดงก็ยิ่งน่ามันเขี้ยวจนใช้มือเชยคางมนเล็กให้แหงนเงยขึ้น พอสาวน้อยจะเบี่ยงตัวหนีก็ใช้มืออีกข้างดันผนังด้านหลังกักร่างน้อยไว้

       “เด็กแก่แดด อะ...อื้อ” แล้วคนพูดก็ทาบทับริมฝีปากหนานุ่มสุขภาพดีของตนกับปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มของสาวน้อยโดยไม่ปล่อยโอกาสให้อ้อมดาวได้พูดโต้ตอบตนเอง

       “อะ...อื้อ ฝันดีนะ” ภีร์ผละปากออกแล้วเดินผ่านเธอกลับห้องนอนตัวเองปล่อยสาวน้อยยืนเคว้งคว้างอยู่ลำพังกับที่

       “มะ...เมื่อกี้หมอภีร์จูบเรา จูบแรกของเรา” เธอพึมพำลูบริมฝีปากตัวเองแล้วก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเมื่อแข้งขาอ่อนแรง หัวใจของอ้อมดาวเต้นแรงไม่เป็นจังหวะจนต้องก้มหน้าซุกกับมือตัวเอง อยากจะร้องกรี๊ดแต่ก็ร้องกรี๊ดไม่ออก ทุกครั้งแค่จุ๊บหน้าผาก แต่เมื่อกี้หมอภีร์จูบปากของเธอ