บทที่ 2

“เอ่อ...คุณภาครับ นี่คุณอธิชาติ เจ้านายคนใหม่ของพวกเราครับ” เลขาวัยกลางคนแนะนำ หญิงสาวพยายามตั้งสติแล้วพนมมือขึ้นไหว้อย่างเสี่ยงไม่ได้

“สวัสดีค่ะ ดิฉันฐิตาภาเป็นหัวหน้าแผนกคลังสินค้าค่ะ”

ท่าทีเย็นชาเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันของหญิงสาวทำเอาอธิชาติหน้าตึง ดวงตาคู่คมดั่งใบมีดจ้องเขม็งที่ใบหน้านวลเกลี้ยงแทบไม่กะพริบ ฐิตาภาเสมองไปทางอื่นทั้งๆ ที่หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความหวาดหวั่นพรั่นใจ

“ที่นี่เรียบร้อยดีใช่ไหม” ริมฝีปากหยักลึกที่ครั้งหนึ่งเคยพรมจูบกลีบปากอันรั้นเผยอเมื่อสี่ปีก่อนขยับพูด

“ค่ะ...” เธอตอบสั้นๆ ยิ่งทำให้อารมณ์ของอธิชาติเริ่มเดือดมากขึ้น

“ถึงงานจะไม่มีปัญหา ผมก็ต้องการให้พนักงานทุกคนทำงานเต็มที่ ไม่ใช่เอาเวลางานไปเลี้ยงลูกหรือทำอย่างอื่น!” ประโยคต่อว่าตรงๆ ทำเอาทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

“ขอโทษนะคะท่านประธาน พนักงานที่คลังไม่เคยทำแบบนั้น ทุกคนทำงานกันอย่างเต็มที่ และที่ดิฉันมาต้อนรับช้าไม่ใช่ว่าเอาเวลาไปเลี้ยงลูก แต่วันนี้เป็นวันพักร้อนของดิฉัน และคุณเรวัติก็เป็นคนเซ็นอนุญาตค่ะ พอดีฉันอยู่แถวนี้ก็เลยมาต้อนรับท่าน” ฐิตาภาตอบด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่ได้ยินคำกระแนะกระแหน อธิชาติพลาดแต่ยังยืนมองเธอนิ่ง

“ผมคงต้องจ่ายโอทีให้คุณใช่ไหม?”

“ไม่จำเป็นค่ะ ดิฉันเพียงอธิบายให้ท่านเข้าใจอย่างถูกต้องเท่านั้นเอง ไม่ใช่ต้องการเงินค่าล่วงเวลา” หญิงสาวเชิดใบหน้าขึ้นสูงอย่างไม่ยอมหลบ ชายหนุ่มเห็นแววตาเย็นชามองมายิ่งอยากเอาชนะ…แล้วเจอกันแม่สมันน้อย ห่างกันไม่กี่ปีเก่งขึ้นเยอะเลยนะ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครหมู่หรือจ่า!

“ไม่ทราบว่า...คุณปรายจะเดินชมแผนกคลังเลยมั้ยครับ” เรวัติเห็นสงครามกำลังจะเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จึงเบนความสนใจไปเรื่องอื่นเพื่ออย่าศึกทันที

“ไม่ล่ะ แค่นี้ก็พอจะรู้แล้ว” เขาบอกเสียงเรียบก่อนจะหันไปยิ้มให้ทีมงานในแผนก ยกเว้นเพียงคนเดียว... “ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่มาต้อนรับผมอย่างอบอุ่นเช่นนี้ ยังไงผมก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย มีอะไรก็สามารถแนะนำผมได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ ถือเสียว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน”

กล่าวเสร็จร่างสูงสง่าภายใต้เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีกรมท่า กางเกงสแล็คสีดำที่ถูกสั่งตัดให้เข้ารูป อวดสัญลักษณ์แห่งชายชาตรีให้ดูมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม ก็เดินองอาจดุจอัศวินนักรบออกไปจากแผนกคลังสินค้า

เรวัติและทีมงานรีบขยับตามแทบไม่ทัน ฐิตาภามองดูแผ่นหลังหนาแกร่งด้วยความรู้สึกกังวลใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ภาพความทรงจำในอดีตปรากฏขึ้นในหัวราวกับละครทีวีที่ถูกฉายซ้ำอีกครั้ง

“ท่านประธานร้ายเหมือนพวกข้างบนว่าจริงๆ อ่ะ” ศรีสมรเอียงหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบที่ใบหูเล็กๆ “แต่ขอบคุณคุณภามากนะคะที่มาช่วยพี่ทันเวลา”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ศรี” ฐิตาภาถอนหายใจเบาๆ และเห็นความยุ่งยากที่จะตามมาอีกเป็นโขยง “ถึงเจ้านายของเราจะ ‘ดูร้าย’ และ ‘โหดมากแค่ไหน’ แต่เราทุกคนก็จะต้องทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด ถ้ามีปัญหาเราก็พร้อมที่จะแก้ไข หรือถ้ามีอุปสรรคเราก็จะฝ่าไปด้วยกันค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้กำลังใจทีมงานทุกคนซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะขอตัวเดินไปหาลูกๆ เพื่อกลับบ้าน...

อธิชาติเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนสุดของซีอาร์กรุ๊ป โดยมีเรวัติเดินตามเข้ามายืนกุมมืออยู่หน้าโต๊ะ ด้วยประสบการณ์ทำงานมาหลายปี ทำให้เลขาผู้นี้เลือกที่จะเงียบเพื่อรอฟังความต้องการของเจ้านายหนุ่มเพียงอย่างเดียว

“ผมอยากรู้ประวัติของ ‘ฐิตาภา’ เดี๋ยวนี้ครับ” หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่ๆ อธิชาติก็บอกความต้องการออกไป “เอาแต่เนื้อนะครับ น้ำไม่เอา” เขาเน้นด้วยแววตาแข็งกร้าวดุดัน

“เอ่อ คุณฐิตาภาทำงานกับเรามาตั้งแต่เป็นพนักงานธรรมดา จนเลื่อนตำแหน่งมาเป็นหัวหน้าแผนกคลังสินค้าครับ ด้านครอบครัวนั้นเธอเป็นลูกคนเดียวและยังไม่แต่งงาน คุณแม่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อนครับ” ประโยคท้ายของเรวัติทำเอาชายหนุ่มขยับตัวอย่างสนใจ

“ยังไม่แต่งงานแล้วเด็กสองคนนั้นล่ะ”

“เด็กสองคนนั้นเป็นลูกบุญธรรมของเธอครับคุณปราย พ่อแม่เด็กเป็นพนักงานที่แผนกคลังเสียชีวิตจากเหตุไฟไหม้คลังสินค้าเก่าของเราเมื่อสามปีก่อน เธอจึงตกลงจะดูแล ด้วยการรับเป็นแม่ให้เด็กทั้งสองคนนั้นครับ”

เมื่อรู้ว่าหญิงสาวไม่มีพันธะแต่มีห่วงผูกคอ ชายหนุ่มก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ แววตาแข็งกร้าวเมื่อสักครู่พลันอ่อนแสงลงจนเรวัติอมยิ้ม อธิชาติเคาะนิ้วบนโต๊ะทำงาน ตาคมหรี่ลงแคบๆ อย่างใช้ความคิด แล้วทุกอย่างก็สว่างวาบขึ้นในหัว...อ้า...เธอเสร็จฉันแน่ฐิตาภา จากนั้นประธานคนใหม่พ่วงด้วยตำแหน่งหนุ่มฮอตแห่งปีของฟ้าเมืองไทยก็เริ่มแผนการ โดยมีเรวัติเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง