Partager

บทที่ 3

last update Date de publication: 2026-01-22 02:22:22

เช้าวันต่อมา...ฐิตาภามาถึงที่ทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่าวันนี้ดูแปลกกว่าทุกวันเพราะทุกคนในแผนกหน้าตาไม่สดชื่นหรือทักทายเธอเลย หญิงสาววางกระเป๋าสะพายและกล่องอาหารมื้อเช้าไว้บนโต๊ะ แล้วมองลูกน้องแต่ละคนที่เหมือนจะร้องไห้โดยเฉพาะศรีสมร

“เอาละทุกคน หันมาทางนี้จ้ะ” ฐิตาภาตบมือสองสามครั้งเป็นเชิงเรียก ทุกคนจึงเดินเข้ามารายล้อมเธอ “มีใครพอจะบอกพี่ได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น”

“ฮือ...ฮือ...” เจ้าแม่น้ำตาอย่างศรีสมรปล่อยโฮออกมาก่อนใครเพื่อนจนฐิตาภาตกใจ “เราไม่อยากให้คุณภาไปเลยค่ะ เราอยากให้คุณภาเป็นหัวหน้าเราต่อไป” ดราม่าเสร็จก็ปรี่เข้าไปกอดหัวหน้าสาว คนถูกกอดทำหน้างงๆ พร้อมกับจับบ่าอีกฝ่ายออกห่างเล็กน้อย

“ไปไหน ภายังอยู่นี่ไงคะพี่ศรี”

“ตะ...แต่...”

ศรีสมรพูดไม่ทันจบประโยคก็ปล่อยโฮออกมาอีกรอบ สาวๆ ในแผนกอีกสองคนจึงร้องตาม ฐิตาภายิ่งงงหนักกว่าเดิม แต่ก่อนที่เธอจะได้ไถ่ถาม เครื่องติดต่อภายในก็ดังแทรกขึ้น

“คุณภา คุณเรวัติเชิญที่ห้องทำงานท่านประธานค่ะ” เสียงหวานๆ ที่ดังมาตามสายนั้น ฐิตาภาจำได้ดีว่าเป็นเสียงปรียาเลขาหน้าห้องท่านประธาน เธอจึงรีบตอบกลับไป

“ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” หญิงสาวหันไปมองเพื่อนร่วมงานแว๊บนึง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพบเรวัติ ในใจหวั่นๆ ว่าคงเป็นเรื่องที่ไม่ดีสำหรับตนแน่ๆ เนื่องจากเมื่อวานเธอเถียงกับประธานคนใหม่อย่างถึงพริกถึงขิง

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของอาคารซีอาร์กรุ๊ป ปรียาก็ยิ้มให้ฐิตาภาและรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าคงจะกังวลไม่น้อยที่ถูกเรียกตัวขึ้นมากะทันหันแบบนี้ “ไม่ต้องกลัวจ้ะ เป็นเรื่องดี” เลขาหน้าห้องเอ่ยปลอบขณะเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดออก “เชิญด้านในเลยค่ะ”

ร่างบอบบางยืนกลางประตูพลางหลับตาลงเพื่อรวบรวมความกล้า พอลืมตาขึ้น...นัยน์ตากลมแป๋วก็สบประสานเข้ากับดวงตาคมวาวของเจ้าของห้องที่กำลังนั่งหมุ่นปากกาด้ามหรูไปมาอยู่บนมือ ก่อนที่เท้าเล็กๆ จะก้าวเข้าไปในห้องเพื่อประจันหน้าด้วยท่าทางพยศผยองสู้ตาย

“มาแล้วเหรอ”

“สวัสดีค่ะท่านประธาน” ฐิตาภาพนมมือไหว้เขาแล้วยืนกุมมืออยู่หน้าโต๊ะทำงาน รอให้เขาเชิญนั่ง แต่ไม่เลย ร่างผึ่งผายในสูทสีเข้มเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหา หญิงสาวจึงรีบถอยห่างและมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ อธิชาติเห็นท่าทีตื่นตระหนกของแม่กวางสาวก็ยิ่งอยากแกล้ง

“เรารู้จักกันนี่น่าภา และที่สำคัญเราก็เคย...” เขาเว้นคำพูด โลมเลียเธอทางสายตา และจับจ้องไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ “...จูบกันด้วยอีกต่างหาก”

“บ้านะสิ ดิฉันไปจูบกับท่านประธานตอนไหนมิทราบ”

แม้จะโมโหแต่ฐิตาภาก็ยังควบคุมสติตัวเองได้ดี มือบางกำเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความโกรธกรุ่น ร่างสูงใหญ่จึงต้อนหญิงสาวให้ไปชนขอบโต๊ะ ครั้นเธอจะเบี่ยงตัวออกก็ถูกเขาใช้แขนทั้งสองข้างตีกรอบล้อมคอกเอาไว้เสมือนกักขังเชลยนักโทษ

“จริงสินะ เวลาอาจจะทำให้คุณลืม งั้นผมคงต้องทบทวนความจำให้แล้วล่ะ” เขาลอยหน้าลอยตายั่วจนเธอหน้าแดงแปร๊ด มือเรียวพยายามดันบ่าแกร่งเป็นพัลวัน

“ท่านประธานมีอะไรจะคุยกับดิฉัน แล้วคุณเรวัติไปไหนคะ ฉันมาพบคุณเรวัตินะไม่ใช่ท่านประธาน” ฐิตาภาเบือนหน้าหนีเมื่อเขาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ๆ

อธิชาติก็ไม่ยอมเสียโอกาสดีๆ วงแขนแข็งแรงแบบคนสุขภาพดีรีบรวบร่างอ้อนแอ้นเข้ามาสวมกอดแน่น ยังผลให้แผงอกกว้างซึ่งขวางเต็มไปด้วยมัดกล้ามบดเบียดทรวงอกอวบนุ่มที่ดันเสื้อยืดขึ้นมาให้เห็นเป็นเงากลมๆ จนบู้บี้

“ผมอยากพบคุณเอง ไม่ใช่คุณเรวัติหรอก”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อรู้ว่าตนถูกหลอก “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ!”

หญิงสาวฟึดฟัดดิ้น แต่ยิ่งดิ้น อ้อมกอดก็ยิ่งรัดแน่น และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือจมูกโด่งฝังลงบนพวงขาวอมชมพูหนักๆ หนึ่งฟอด

“ยังหอมเหมือนเดิมเลยนะ...” เขาผละหน้าออกมายิ้มหวาน “เอ้า...ดิ้นเข้าไป ดิ้นแรงๆ ลูกชายผมจะได้ตื่น”

“คนบ้า! หยาบคายที่สุด! คุณต้องการอะไรกันแน่! หรือแค่อยากแกล้งฉัน!” ฐิตาภาอยากจะตบหน้าเขาสักฉาดให้หายโมโหนักถ้าทำได้

“ถ้าอยากรู้ก็หยุดดิ้นแล้วมาคุยกันดีๆ”

คำพูดนั้นได้ผล หญิงสาวหยุดดิ้นราวกับสั่งได้ ขณะที่ตามองเขาเขียวปั๊ด “คุณก็ปล่อยสิคะ จะมากอดฉันไว้ทำไม” เธอออกแรงแกะมือเขาออกจากเอว อธิชาติจึงหอมแก้มนวลอีกครั้ง

“จุ๊บ...จุ๊บ…”

“ว้าย!” ฐิตาภาเอียงหน้าหนีแต่ก็ไม่พ้น กำปั้นเล็กจึงทุบลงบนอกหนาแรงๆ ทีหนึ่ง “คุณถือสิทธิ์อะไรมากอดจูบคนอื่น”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก แววตาคมเข้มวับวาวเหมือนเสือที่กำลังจะเขมือบเหยื่ออันโอชะ

“นี่อย่าบอกนะว่าตั้งแต่โดนผมจูบ คุณก็ไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ชายคนไหนอีกเลย”

“ดิฉันไม่ได้ส่ำส่อนเหมือนคุณนี่คะ จะได้เที่ยวเร่ไปจูบกับคนอื่นเขาทั่ว” หญิงสาวทั้งอายทั้งโมโหคนขโมยจูบแรกของตัวเองไปเมื่อหลายปีก่อน

“กะว่าจะเลิกส่ำส่อน และมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที คุณว่าเป็นยังไงบ้าง” เขาเลื่อนมือไปจับมือบาง พาเธอเดินไปนั่งที่โซฟา หญิงสาวบิดข้อมืออกแต่เขาไม่ยอม บังคับให้นั่งเบียดกันทั้งๆ ที่เหลือบริเวณตั้งเยอะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทร.หาเรวัติ

“คุณเรวัติเข้ามาได้เลย” สั่งเสร็จก็ตัดสาย ขณะที่รอนั้นอธิชาติก็ไม่ยอมปล่อยมือเธอง่ายๆ “ผมบอกคุณเป็นคนแรกเลยนะที่จะหยุดเรื่องผู้หญิง”

“ไม่เกี่ยวกับฉันนี่ ที่เรียกฉันมามีอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มี ฉันจะกลับไปทำงาน เดี๋ยวจะถูกตำหนิว่าเอาเวลางานมาทำอย่างอื่น” คนที่อยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบยังมีน้ำคำประชดประชันได้อีก

อธิชาติหัวเราะหึๆ ในลำคอ ปากร้ายไม่ใช่เล่น ต่อไปคงต้องปราบพยศกันทุกวันกว่าจะเชื่อง ชายหนุ่มไม่ทันได้โต้ตอบอะไร ประตูก็เปิดเข้ามา ฐิตาภาตกใจรีบชักมือกลับอย่างว่องไว

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • กรงสวาทสีชมพู (ภาคต่อ กรงสวาทสีเพลิง)   บทที่ 4

    “สวัสดีครับเจ้านาย คุณภา” เรวัติมองหน้าแดงๆ ของคนทั้งสอง “เอ่อ...คงตกลงกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”“เดี๋ยวนะคะคุณเรวัติ ไม่ทราบว่าตกลงเรื่องอะไรคะ?” หญิงสาวออกอาการงงๆ“อ้าว” เรวัติอุทานเบาๆ แล้วหันหน้าไปมองเจ้านายหนุ่ม แต่คนถูกมองไม่คิดจะอธิบายต่อเลยสักคำ “คืออย่างนี้นะคุณภา เดือนหน้าคุณปรียาจะย้ายไปทำงานในตำแหน่งใหม่ ทำให้ตำแหน่งเลขาหน้าห้องว่างลง...” เลขาวัยกลางคนหยุดอธิบายเมื่อเห็นฐิตาภาเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ“แต่เท่าที่ฟังมา มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะคะ”“ครั้งนี้คงต้องเกี่ยวแล้วล่ะครับ เพราะท่านประธานอยากให้คุณภามารับตำแหน่งเลขาแทนคุณปรียา แล้วแต่งตั้งให้คุณศรีสมรเป็นหัวหน้าแผนกแทน”“อะไรนะคะ!!! จะให้ฉันเนี้ยนะมาทำงานเลขา ฉันจบบัญชีนะคะ ไม่ได้จบเลขา” หญิงสาวชี้นิ้วเข้าหาตัว แล้วหันขวับไปมองคนต้นเรื่องที่นั่งไขว่ห้างฟังอยู่อย่างสบายอารมณ์“แต่ปรียาจะเทรนงานให้จนกว่าคุณภาจะโอเคนะครับ”“ไม่ค่ะ ฉันไม่ตกลง และฝากบอกท่านประธานด้วยนะคะว่า ถ้าจะบีบฉันหรือแกล้งกันไม่ต้องคิดให้ปวดหัวหรอกค่ะ เพราะฉันขอลาออกตั้งแต่วันนี้” เสียงใสบอกอย่างเด็ดเดี่ยว พลางลุกพรวดขึ้น หมายจะเดินออกไปจากห้อง แต่จังหวะ

  • กรงสวาทสีชมพู (ภาคต่อ กรงสวาทสีเพลิง)   บทที่ 3

    เช้าวันต่อมา...ฐิตาภามาถึงที่ทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่าวันนี้ดูแปลกกว่าทุกวันเพราะทุกคนในแผนกหน้าตาไม่สดชื่นหรือทักทายเธอเลย หญิงสาววางกระเป๋าสะพายและกล่องอาหารมื้อเช้าไว้บนโต๊ะ แล้วมองลูกน้องแต่ละคนที่เหมือนจะร้องไห้โดยเฉพาะศรีสมร“เอาละทุกคน หันมาทางนี้จ้ะ” ฐิตาภาตบมือสองสามครั้งเป็นเชิงเรียก ทุกคนจึงเดินเข้ามารายล้อมเธอ “มีใครพอจะบอกพี่ได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น”“ฮือ...ฮือ...” เจ้าแม่น้ำตาอย่างศรีสมรปล่อยโฮออกมาก่อนใครเพื่อนจนฐิตาภาตกใจ “เราไม่อยากให้คุณภาไปเลยค่ะ เราอยากให้คุณภาเป็นหัวหน้าเราต่อไป” ดราม่าเสร็จก็ปรี่เข้าไปกอดหัวหน้าสาว คนถูกกอดทำหน้างงๆ พร้อมกับจับบ่าอีกฝ่ายออกห่างเล็กน้อย“ไปไหน ภายังอยู่นี่ไงคะพี่ศรี”“ตะ...แต่...”ศรีสมรพูดไม่ทันจบประโยคก็ปล่อยโฮออกมาอีกรอบ สาวๆ ในแผนกอีกสองคนจึงร้องตาม ฐิตาภายิ่งงงหนักกว่าเดิม แต่ก่อนที่เธอจะได้ไถ่ถาม เครื่องติดต่อภายในก็ดังแทรกขึ้น“คุณภา คุณเรวัติเชิญที่ห้องทำงานท่านประธานค่ะ” เสียงหวานๆ ที่ดังมาตามสายนั้น ฐิตาภาจำได้ดีว่าเป็นเสียงปรียาเลขาหน้าห้องท่านประธาน เธอจึงรีบตอบกลับไป“ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” หญิงสา

  • กรงสวาทสีชมพู (ภาคต่อ กรงสวาทสีเพลิง)   บทที่ 2

    “เอ่อ...คุณภาครับ นี่คุณอธิชาติ เจ้านายคนใหม่ของพวกเราครับ” เลขาวัยกลางคนแนะนำ หญิงสาวพยายามตั้งสติแล้วพนมมือขึ้นไหว้อย่างเสี่ยงไม่ได้“สวัสดีค่ะ ดิฉันฐิตาภาเป็นหัวหน้าแผนกคลังสินค้าค่ะ”ท่าทีเย็นชาเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันของหญิงสาวทำเอาอธิชาติหน้าตึง ดวงตาคู่คมดั่งใบมีดจ้องเขม็งที่ใบหน้านวลเกลี้ยงแทบไม่กะพริบ ฐิตาภาเสมองไปทางอื่นทั้งๆ ที่หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความหวาดหวั่นพรั่นใจ“ที่นี่เรียบร้อยดีใช่ไหม” ริมฝีปากหยักลึกที่ครั้งหนึ่งเคยพรมจูบกลีบปากอันรั้นเผยอเมื่อสี่ปีก่อนขยับพูด“ค่ะ...” เธอตอบสั้นๆ ยิ่งทำให้อารมณ์ของอธิชาติเริ่มเดือดมากขึ้น“ถึงงานจะไม่มีปัญหา ผมก็ต้องการให้พนักงานทุกคนทำงานเต็มที่ ไม่ใช่เอาเวลางานไปเลี้ยงลูกหรือทำอย่างอื่น!” ประโยคต่อว่าตรงๆ ทำเอาทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน“ขอโทษนะคะท่านประธาน พนักงานที่คลังไม่เคยทำแบบนั้น ทุกคนทำงานกันอย่างเต็มที่ และที่ดิฉันมาต้อนรับช้าไม่ใช่ว่าเอาเวลาไปเลี้ยงลูก แต่วันนี้เป็นวันพักร้อนของดิฉัน และคุณเรวัติก็เป็นคนเซ็นอนุญาตค่ะ พอดีฉันอยู่แถวนี้ก็เลยมาต้อนรับท่าน” ฐิตาภาตอบด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่ได้ยินคำกระแนะกระ

  • กรงสวาทสีชมพู (ภาคต่อ กรงสวาทสีเพลิง)   บทที่ 1

    ณ ห้างสรรพสินค้าสุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร ประเทศไทยช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ ห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ ต่างคาคั่งไปด้วยผู้คนที่หอบลูกจูงหลานมาเที่ยวพักผ่อนและจับจ่ายซื้อของกันอย่างถ้วนหน้าฐิตาภาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่อาศัยช่วงวันหยุดมาเที่ยวพักผ่อนเหมือนคนอื่นๆ หากวันนี้เธอไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มีสองแสบอย่างเด็กชายผักบุ้งกับเด็กหญิงปุ้งกี๋ เด็กกำพร้าฝาแฝดชายหญิงวัยสามขวบที่เธอรับอุปการะมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ เพราะพ่อและแม่ของทั้งสองเสียชีวิตจากเหตุการณ์ไฟไหม้คลังสินค้าของซีอาร์กรุ๊ปที่เป็นข่าวดังครึกโครมตามหน้าสื่อต่างๆ เมื่อหลายเดือนก่อนเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างสนุกสนาน ดังสอดประสานกับเสียงเครื่องเล่นในสวนสนุกของห้าง เด็กๆ หลายคนวิ่งจากเครื่องเล่นอันหนึ่งไปยังอีกอันหนึ่งด้วยรอยยิ้มสดใส ท่ามกลางบรรดาคุณพ่อคุณแม่ที่มานั่งเฝ้าลูกๆ อยู่บริเวณโซนหน้าทางเข้า“แม่ภาขา...”เสียงเรียกเจื้อยแจ้วของปุ้งกี๋หรือจิรณา ดึงสายตากลมโตซึ่งกำลังไล่อ่านข้อความในโทรศัพท์ให้หันไปมองมือเล็กๆ ที่ยกโบกสะบัดในขณะเจ้าตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกที่หมุนวนเป็นวงกลม“แม่ภาครับ…”เด็กชายผักบุ้งหรือภูมิ ก็ไม่น้อยหน้าน้องสาวฝ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status