บทที่ 4

“สวัสดีครับเจ้านาย คุณภา” เรวัติมองหน้าแดงๆ ของคนทั้งสอง “เอ่อ...คงตกลงกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”

“เดี๋ยวนะคะคุณเรวัติ ไม่ทราบว่าตกลงเรื่องอะไรคะ?” หญิงสาวออกอาการงงๆ

“อ้าว” เรวัติอุทานเบาๆ แล้วหันหน้าไปมองเจ้านายหนุ่ม แต่คนถูกมองไม่คิดจะอธิบายต่อเลยสักคำ “คืออย่างนี้นะคุณภา เดือนหน้าคุณปรียาจะย้ายไปทำงานในตำแหน่งใหม่ ทำให้ตำแหน่งเลขาหน้าห้องว่างลง...” เลขาวัยกลางคนหยุดอธิบายเมื่อเห็นฐิตาภาเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ

“แต่เท่าที่ฟังมา มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะคะ”

“ครั้งนี้คงต้องเกี่ยวแล้วล่ะครับ เพราะท่านประธานอยากให้คุณภามารับตำแหน่งเลขาแทนคุณปรียา แล้วแต่งตั้งให้คุณศรีสมรเป็นหัวหน้าแผนกแทน”

“อะไรนะคะ!!! จะให้ฉันเนี้ยนะมาทำงานเลขา ฉันจบบัญชีนะคะ ไม่ได้จบเลขา” หญิงสาวชี้นิ้วเข้าหาตัว แล้วหันขวับไปมองคนต้นเรื่องที่นั่งไขว่ห้างฟังอยู่อย่างสบายอารมณ์

“แต่ปรียาจะเทรนงานให้จนกว่าคุณภาจะโอเคนะครับ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ตกลง และฝากบอกท่านประธานด้วยนะคะว่า ถ้าจะบีบฉันหรือแกล้งกันไม่ต้องคิดให้ปวดหัวหรอกค่ะ เพราะฉันขอลาออกตั้งแต่วันนี้” เสียงใสบอกอย่างเด็ดเดี่ยว พลางลุกพรวดขึ้น หมายจะเดินออกไปจากห้อง แต่จังหวะนั้นก็ถูกเสียงเข้มร้องดักเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว!” อธิชาติลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเปลี่ยนเฉดสีเป็นดำคล้ำด้วยความฉุนเฉียว แต่ฐิตาภาโมโหจนไม่กลัวอะไรแล้วเวลานี้ ร่างบอบบางหันกลับมาช้าๆ แววตาเขียวปั๊ด

“อย่าคิดว่ามีอำนาจบริหารในมือแล้วจะชี้เป็นชี้ตายใครก็ได้ ถ้าคุณล้ำเส้นก็รอพบกับเจ้าหน้าที่กรมแรงงานได้เลย”

คำขู่ของเธอเหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ซึ่งมันลุกลามเร็วจนอยากที่จะดับมอด ทำเอาเรวัติกลัวแทนฐิตาภา นี่คงไม่รู้ว่าเวลาคุณปรายโกรธนั้นยิ่งกว่าพายุคลั่ง ตายแน่...ใครจะห้ามศึกครั้งนี้ได้ล่ะ คนหนึ่งก็ร้ายและเอาแต่ใจ อีกคนก็ดื้อรั้นไม่ยอมลงให้...

“ผมว่าค่อยๆ พูดกันดีกว่านะครับเจ้านาย คุณภา” เรวัติรีบเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง สลับกับมองคนนั้นคนนี้อย่างหวั่นๆ ว่าจะเกิดสงครามขนาดย่อมในห้องทำงาน “นะครับ ใจเย็นๆ เถอะ”

“ไม่!” ทั้งสองตวาดขึ้นพร้อมกัน แต่อธิชาติไม่พูดเปล่า รีบสาวเท้าไปฉุดเอาข้อมือเล็กๆ แล้วเหวี่ยงหมุนร่างอ้อนแอ้นเข้ามาในอ้อมกอดตน

“ออกไปก่อนคุณเรวัติ ผมจะปราบม้าพยศตัวนี้เอง”

เจ้านายหนุ่มหันไปสั่งเสียงห้วนๆ จนเลขาส่วนตัวไม่กล้าขัด ฐิตาภามองอย่างวิงวอนให้ช่วยพาเธอออกไปด้วย

“เจ้านายครับ อย่าทำอะไรรุนแรงมากนะครับ ผมไม่อยากเจอเจ้านายที่กรมแรงงาน” เรวัติทิ้งท้ายก่อนจะหันไปสบตากับหญิงสาว “ผมจะหาทางช่วยนะครับคุณภา แต่ตอนนี้คงต้องเผ่นก่อน ไม่งั้นผมโดนเล่นงานตายแน่ๆ” พูดจบก็พาร่างอวบท้วมเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที คนในห้องจึงหันมาห้ำหั่นกันต่อ

“ไม่เจอกันหลายปี ยังปากเก่งเหมือนเดิม แถมหยาบคายขึ้นเยอะเลยนะ”

“หึ...ฉันหยาบคายเฉพาะกับคุณเท่านั้นแหละ ปล่อยฉัน ฉันลาออกแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉันอีก” ฐิตาภาดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการแกร่ง ทว่าคราวนี้นักล่าไม่ยอมปล่อยเหยื่อหลุดมือไปได้ง่ายๆ

“ผมไม่เซ็นใบลาออก คุณก็ออกไม่ได้ ทำไม เป็นเลขาผมมันไม่ดีตรงไหน” เขาถามพาลๆ มากกว่าจะเอาคำตอบ หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นจ้องตา

“เพราะฉันไม่อยากทำงานกับเจ้านายห่วยแตกอย่างคุณนะสิ” เธอกัดฟันกดเสียงต่ำพร้อมกับยกเข่าขึ้นถองเพื่อจะกระแทกกล่องดวงใจเขา แต่คนอย่างอธิชาติมีหรือจะเสียรู้มวยอ่อนหัดแบบนั้น ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบ ก่อนจะย่อกายลงช้อนอุ้มเอาร่างแน่งน้อยลอยหวือขึ้นในวงแขนอย่างรวดเร็ว

“ว้าย...คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ที่อยู่ข้างนอกช่วยฉันที”

เสียงใสร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ช้าไป ริมฝีปากหยักลึกได้รูปสีน้ำชาแสยะยิ้ม อุ้มคนพยศตรงดิ่งไปยังโซฟาตัวยาว และทันทีที่ร่างของฐิตาภาถูกวางลง หญิงสาวก็รีบดีดตัวขึ้นว่องไว ทว่าก็ถูกร่างกำยำออกแรงกดทับจนแน่นิ่งลงไปตามเดิม

“ดิ้นไปก็เท่านั้น ยังไงวันนี้เธอต้องถูกฉันลงโทษ”

ดวงตาคู่คมฉายประกายดุดัน แล้วจัดการกระแทกปากร้อนๆ ลงมาประกบเรียวปากกระจับจิ้มลิ้มอย่างไม่ปรานีปราศรัย

“อ๊ะ...อื้อ!”

ดวงตากลมแป๋วเบิกโพลง เมื่อลิ้นสากๆ ของเขาล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากนุ่มนิ่ม หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งกาย เลือดร้อนๆ ถูกสูบฉีดไหลเวียนไปทั่วร่าง

อธิชาติระดมจูบดิบเถื่อนแบบถึงพริกถึงขิงใส่ไม่ยั้ง การรุกรานปลุกเร้าของเขานั้นทำเอาฐิตาภาหมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน สมองหมุนคว้าง ม่านตาพร่าพราย ร่างกายอ่อนเหลวดั่งเนยแข็งถูกละลายด้วยเปลวไฟอันร้อนแรง

และเมื่อเขาถ่ายถอนริมฝีปากออก หญิงสาวก็ใช้ไม้อ่อนเข้าสู้ ด้วยการอ้อนวอนน้ำเสียงที่นุ่มลงกว่าเดิม

“คุณปราย...ปล่อยฉันเถอะนะคะ...ได้โปรด...”

“ปล่อยงั้นเหรอ บอกเลยว่ายาก...” เขากระตุกยิ้ม ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือหนาขึ้นไปยังท้ายทอยได้รูป ล็อคไว้ไม่ให้ขยับพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าบดจูบเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกลาม หญิงสาวพยายามเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด หากชายหนุ่มก็ตามตื้อระรานไม่ยอมหยุด กำปั้นเล็กๆ พยายามทุบตีตามร่างกำยำไม่ยั้งเช่นกัน อธิชาติรำคาญจึงจับข้อมือเรียวตรึงไว้เหนือศีรษะ