ตอนที่5

เควินใช้นิ้วชี้ดันขมับบางให้คนยังหลับใหลลงไปนอนเบาะข้างๆ และดูเหมือนท่าทางคุณเธอคงยังไม่อยากจะตื่น เพราะร่างเล็กพลิกไปนอนยังเบาะของตัวเองพลางหลับตาพริ้มอยู่เช่นเดิม เธอขดตัวเข้าหากันด้วยความหนาวจากแอร์บนเครื่อง เนื่องจากผ้าแพรที่สายการบินมีไว้ให้บริการมันร่วงลงไปกองอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้บนเครื่องผู้โดยสารต่างทยอยลงไปเกือบหมดแล้ว เควินจึงลุกจากที่นั่ง บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบอยู่สองสามที ก่อนจะก้าวตรงไปยังประตูชั้นเฟิร์สคลาสเพื่อจะลงจากเครื่อง แต่ก้าวไปได้แค่สามก้าวก็ต้องชะงักขา อดหันกลับไปมองคนยังนอนหลับอุตุไม่ได้ ชั่วอึดใจถึงตัดสินใจเดินกลับมาอีกครั้ง ถอดแจ็กเก็ตสีเทาแสนแพงออกจากตัวมาคลุมให้ร่างแน่งน้อยเมื่อเทียบกับตัวเองเบาๆ

“อากาศข้างนอกมันหนาว สงสารผิวสวยๆ หรอกนะแม่เปี๊ยก”

เจ้าของเสื้อพึมพำบอกกับใบหูบางเสร็จ ก็ก้มลงจูบกลีบปากอิ่มสีหวานที่กำลังเผยอน้อยๆ ดูน่าจูบเสียหนักหน่วงหนึ่งที ก่อนจะถอยห่างออกมาแค่นิ้ว หากคนหลับก็ได้แต่ครางแผ่วๆ ในลำคอเท่านั้น คนขโมยจูบจึงคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วกระซิบบอกอีกครั้ง

“จูบนี้แลกอาร์มานีตัวโปรดของผม ถึงมันจะไม่ค่อยคุ้มค่าสักเท่าไร แต่ผมก็เต็มใจแลก บ๊ายบายสาวน้อย”

เควินก้าวห่างออกมา พอเดินสวนกับแอร์โฮสเตสสาวคนเดิมจึงเอ่ยบอกยิ้มๆ

“รบกวนช่วยปลุกแฟนผมด้วยนะครับ”

บอกเสร็จก็ก้าวลงจากเครื่องไปทันที ทำเอาสาวงามที่คอยบริการบนเครื่องบินออกอาการงงไปเล็กน้อย แต่ก็เดินไปปลุกคนที่กำลังหลับสบายให้แต่โดยดี

ชายิกาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียเมื่อรู้สึกมีคนมาเขย่าแขนเบาๆ พอเห็นหน้าคนมาปลุกก็ทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง

“เครื่องลงจอดนานแล้วนะคะ”

ได้ยินเสียงหวานของแอร์โฮสเตสสาวบอกดังนั้นเธอก็รีบลนลานลุกจากที่นั่ง หอบเสื้อบนตัก ดึงเป้บนชั้นมาสะพายเข้ากับหลังลวกๆ แล้วก้าวฉับๆ ลงจากเครื่องแทบจะเป็นวิ่ง เพราะรู้สึกว่าเธอจะเป็นผู้โดยสารคนสุดท้ายที่ลงจากเครื่อง เมื่อเข้ามาในตัวอาคารผู้โดยสารขาเข้าได้แล้ว ก็รีบกดโทรศัพท์หาเพื่อนรักที่นัดให้มารับทันที

“ไอ้ลี่ย์! แกอยู่ไหน”

“ฉันรอแกอยู่หน้าประตูทางออกที่ห้าน่ะ รถกระบะสีแดงนะชายา แล้วตอนนี้แกอยู่ไหนแล้ว”

“เพิ่งลงจากเครื่อง เดี๋ยวฉันเดินออกไปหาแกนะ”

พอชายิกาก้าวออกมาจากประตูสนามบินก็เห็นเพื่อนรักโบกมือเรียกอยู่หย็อยๆ ตรงข้างกระบะสีแดงคันโต เธอจึงฉีกยิ้มกว้าง วิ่งโผเข้าไปกอดเพื่อนรักเอาไว้ทั้งตัว

“ไอ้ลี่ย์ ฉันคิดถึงแกจังเลย”

“ฉันก็คิดถึงแกชายา ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือนแกยังผอมเพรียวเหมือนเดิมเลยนะ ดูฉันสิกลมเอาๆ แต่ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวฉันจะขุนแกให้อ้วนกลับเมืองไทยเลยละ”

สาวผิวขาวจัดรูปร่างอวบอัดเอ่ยกับเพื่อนรักยิ้มๆ แต่ใบหน้าของคนถูกแซวกลับหงอยลงถนัดตา และเพื่อนรักอย่างมาลินา ลาเวลล์หรือไมลี่ย์ สาวลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ก็ทราบดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายิกา ถึงแม้จะอยู่กันคนละทวีปหากสองสาวก็ยังโทรศัพท์คุยกันอยู่เป็นประจำ มาลินากับชายิกาคบหาเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เรียนปริญญาตรี และพอเรียนต่อปริญญาโทก็ยังมาเรียนด้วยกันอีก ทั้งสองจึงเป็นเพื่อนสนิทและรักกันมาก

“เอาน่า! อย่าทำหน้าแบบนี้สิเพื่อนรัก แกอยู่ที่นี่ให้สบายใจ อย่าไปคิดเรื่องที่เมืองไทยให้มันปวดหัวเลยนะ ไปกันเถอะ! กลับบ้านกันดีกว่า”

มาลินาเอ่ยปลอบพลางดันเพื่อนสาวให้ขึ้นรถแล้วปิดประตูให้ด้วยเสร็จสรรพ ก่อนจะก้าวอ้อมไปประจำที่คนขับ

“ที่ร้านแกช่วงนี้เป็นไงบ้างล่ะ”

เมื่อมาลินาขับเคลื่อนรถกระบะสี่ประตูคันโตออกจากสนามบินมาได้ครู่ใหญ่ชายิกาถึงได้เอ่ยถามขึ้น

“ก็เรื่อยๆ อย่างที่ฉันโทรไปเล่าให้แกฟังบ่อยๆ นั่นแหละ ต่อให้ร้านเฟื่องฟูสักแค่ไหน แต่ถ้าแม่กับพี่ไมค์ยังเข้าบ่อนเป็นว่าเล่น มันก็ไปไม่รุ่งหรอกชายา ตอนนี้ก็ทำเพื่อให้อยู่รอดไปวันๆ แค่นั้นแหละ”

“แล้วฉันมาอยู่ด้วยอีกคน แม่ของแกจะไม่ว่าเอาหรือไงไมลี่ย์”

“จะว่าอะไรล่ะ ชอบน่ะสิไม่ว่าที่จะมีคนมาช่วยงานในร้านเพิ่มน่ะ”

ครอบครัวลาเวลล์มาตั้งรกรากทำร้านอาหารไทยที่ประเทศอังกฤษแห่งนี้อยู่นานหลายปี ก่อนที่บิดาของมาลินาจะเสียชีวิตลงเมื่อหกปีก่อน และทิ้งร้านอาหารให้เป็นหนทางทำมาหากินของภรรยากับลูกๆ มารดาของมาลินาเป็นคนไทยที่มาได้สามีเป็นพ่อหม้ายลูกติดชาวอังกฤษ มาลินาจึงมีพี่ชายต่างมารดาอีกหนึ่งคน ซึ่งอายุห่างจากมาลินาอยู่หกปีชื่อไมเคิล ลาเวลล์ ทว่าผู้เป็นพี่ชายไม่ค่อยสนใจช่วยงานที่ร้านเท่าไร และที่สำคัญเป็นโจทก์เก่าของชายิกา

สมัยที่ชายิกายังเรียนอยู่ที่นี่ ไมเคิลชอบมาก้อร่อก้อติกเธออยู่เป็นประจำ วันที่เรียนจบปริญญาโทก่อนจะกลับเมืองไทย ไมเคิลกินเหล้าเมามายแล้วเข้ามาลวนลามชายิกาถึงในห้องของน้องสาว จึงโดนเธอตีด้วยโถใส่ทอฟฟี่ไปเต็มแรงจนสลบเหมือดเย็บไปหลายเข็ม นั่นคือเหตุการณ์ที่เจอกับไมเคิล ลาเวลล์เป็นครั้งสุดท้าย ชายิกาจึงอดหวั่นๆ ไม่ได้ที่จะได้เจอกับโจทก์เก่า เธอจึงเอ่ยถามเพื่อนรักออกมาด้วยเสียงอ่อยๆ

“แล้วพี่ชายแกล่ะ”