ตอนที่ 10 ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน

เมื่อคืนที่ผ่านมาปลายฝนแทบนอนไม่หลับ เพราะรู้สึกแปลกที่แปลกทาง อีกหนึ่งความกลัวก็คงหนีไม่พ้นกันติทัต เธอกลัวว่าเขาจะเล่นพิเรนทร์เหมือนเมื่อช่วงบ่าย นั่นทำให้เธอต้องระวังตัว แม้ว่าจะอยู่ในห้องนอนตัวเองก็ตามที

เช้าวันรุ่งขึ้นเจ้าหล่อนรีบตื่นลงมาแต่เช้า เพื่อเตรียมอาหารให้กันติทัต ในระหว่างทานมื้อเช้าก็ไม่วายเกือบจะวางมวยกันเช่นเคย เป็นเธอที่ต้องยอมอ่อนข้อให้ ก่อนที่เขาจะออกไปคุมงานด้านนอก

ในขณะกำลังล้างจานอยู่ในครัว ก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าดังขึ้น เธอจำได้ว่าเสียงนี้คือเสียงจากโทรศัพท์มือถือของกันติทัต พยายามมองหาต้นตอของเสียง ก็พบว่ามันถูกวางอยู่บนโต๊ะทานข้าวนั่นเอง

“ลืมมือถือไว้สินะ”

เธอวางมือจากการล้างจาน เดินมาส่องดูหน้าจอมือถือ ก็พบว่าคนที่โทรฯ มาคืออลิชานั่นเอง ปลายฝนลังเลใจว่าจะหยิบมันขึ้นมา หรือปล่อยให้อลิชาวางสายไปเอง

“จะเอายังไงดีนะ”

มือเรียวยื่นไปกำลังจะถึงเจ้าเครื่องมือสื่อสารอยู่แล้วเชียว ทว่าจู่ ๆ เสียงทุ้มของกันติทัตก็ดังมาจากด้านหลังเสียก่อน

“ทำอะไรน่ะ!”

เสียงนั้นทำให้ปลายฝนตกใจจนเผลอกดตัดสายไปแล้ว ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าคนที่กำลังขมวดคิ้วมองอยู่อย่างรู้สึกผิด

“พี่ทัต!”

“เธอคิดจะทำอะไรกับมือถือฉัน” คนพูดเดินเข้ามาหยิบมือถือตัวเองขึ้นดูที่หน้าจอ ก่อนจะชำเลืองตามองมา ราวกับเธอเป็นนักโทษฆ่าคนตายเสียอย่างนั้น

“เปล่านะคะ มีสายเข้าฝนเลยกะว่าจะเอาไปให้พี่”

“แต่เธอตัดสายอลิซนะ กำลังจะทำให้เราเข้าใจผิดกันใช่ไหม คุณย่าสั่งเธอมาใช่ไหม” เขาถามเสียงดุ

“เปล่านะคะ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย ฝนกำลังจะเอาไปให้พี่จริง ๆ แต่ตกใจเลยเผลอกดตัดสายไป”

“ไม่เชื่อ เธอมันเด็กเลี้ยงแกะ”

“ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อค่ะ ฝนไม่ได้อยากให้พี่เชื่ออยู่แล้ว ไม่มีอะไรแล้วฝนขอตัวค่ะ” ในเมื่ออธิบายไปเธอก็เป็นคนผิดอยู่ดี ปลายฝนจึงไม่สนใจเขา แล้วเดินไปที่อ่างล้างจาน

เมื่อเจ้าหล่อนหันหลังให้แล้ว กันติทัตก็โทรฯ หาแฟนสาวทันที แต่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ออกไปจากครัว วางสายตาไว้ที่แผ่นหลังน้อย ๆ ของปลายฝน

“ฮัลโหลครับอลิซ”

(เมื่อครู่พี่ทัตตัดสายอลิซทิ้งทำไมคะ)

“พอดีพี่กดผิดน่ะ อลิซมีอะไรหรือเปล่าครับ”

(อลิซคิดถึงพี่ค่ะ เมื่อไหร่จะเสร็จธุระขึ้นมากรุงเทพฯ เสียที อลิซอยากไปทานข้าวดูหนังกับพี่จะแย่แล้ว)

“พี่ก็คิดถึงอลิซเหมือนกันครับ อีกไม่กี่วันก็ได้กลับแล้ว อดใจรอนิดนึงนะครับ เดี๋ยวถึงกรุงเทพฯ พี่จะพาไปเที่ยวให้หนำใจเลยดีไหม”

(ดีเลยค่ะพี่ทัต ว่าแต่พี่อยู่ที่ไหนกันแน่ ทำไมไม่ยอมบอกอลิซเลยล่ะคะ มีลับลมคมในราวกับกำลังอยู่กับผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นล่ะ)

“มันเป็นงานของคุณย่าพี่น่ะ ท่านไม่ค่อยอยากให้ใครรู้เกี่ยวกับงานของตระกูลสักเท่าไหร่ครับ”

(แม้แต่อลิซงั้นเหรอคะ ใช่สิ คุณย่าของพี่ทัตไม่ชอบหน้าอลิซนี่นา)

“อย่าน้อยใจไปสิครับ ถึงยังไงพี่ก็ไม่มีทางให้เราต้องเลิกกันเพราะคุณย่าหรอก พี่จะทำให้คุณย่ายอมรับอลิซให้ได้”

(อลิซรักพี่ที่สุดเลยค่ะ งั้นกลับมากรุงเทพฯ วันไหนต้องโทรฯ บอกอลิซนะคะ)

“ครับผม แค่นี้นะครับคนดีของพี่”

(ค่ะที่รักของอลิซ)

ปลายฝนที่ยืนล้างจานอยู่ ได้ยินทุกคำพูดของบทสนทนา นั่นเพราะกันติทัตเปิดสปีกเกอร์โฟน ตั้งใจให้เจ้าหล่อนฟังด้วยกัน จะได้รู้ว่าเขาและอลิชาหวานซึ้งกันแค่ไหน และแม้แต่ผู้เป็นย่าก็ไม่มีทางมากีดกันได้

ขณะล้างจานอยู่นั้นปลายฝนก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองมา เมื่อปรายตาไปฝั่งซ้ายก็เป็นอย่างที่สันนิษฐาน กันติทัตกำลังพิงหลังกอดอกมองมาที่หล่อน เขายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย เห็นอย่างนั้นเจ้าหล่อนก็ขมวดคิ้วมอง

“มีอะไรงั้นเหรอคะ”

“เปล่า”

“เปล่าแล้วทำไมมายืนขวางทางอย่างนี้ รบกวนไปยืนที่อื่น ตรงนี้มันเกะกะค่ะ” ปลายฝนข่มความรำคาญเอาไว้ กล่าวออกไปด้วยโทนเสียงเรียบนิ่ง

“เมื่อครู่ได้ยินที่ฉันคุยกับอลิซแล้วใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ ฝนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องของฝนที่จะต้องไปเสียมารยาทฟัง”

“เธอได้ยิน”

“ไม่ได้ยินค่ะ พี่ทัตต้องการอะไรงั้นเหรอคะ พอฝนไม่ยุ่งก็อยากให้ยุ่ง พอเข้าไปยุ่งก็หาเรื่องว่า สรุปจะเอายังไงคะ”

“ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน แล้วก็จะเอาไปเล่าต่อให้คุณย่าฟัง”