46. เคลียร์ใจ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เคลียร์ใจ

--------------------------------------------------------------------------

“ได้สิ” โอปอลพูดอย่างเป็นกันเอง เพราะรู้สึกว่าเธอกำลังจะได้รับของขวัญชิ้นใหญ่จากขุนพล ซึ่งเธอหวังเป็นอย่างมากว่าเด็กคนนี้จะมาช่วยต่อชีวิตของเธอให้กลับมามีความสุข อย่างที่เป็นตัวเธอได้อีกครั้ง แม้ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากเธอ แต่ก็เป็นเด็กที่เธอช่วยชีวิตไว้

เพราะหากไม่ใช่คำขอของโอปอล เด็กน้อยคนนี้อาจจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก เพราะการตัดสินใจจากผู้เป็นพ่อที่จะไม่เอาเขาไว้ เนื่องจากไม่อยากให้ผู้หญิงหน้าเงินใช้เรื่องลูกมาหลอกหากินกับตน โดยที่ทั้งคู่ไม่มีแม้แต่ความรักให้กัน...

หนึ่งเดือนต่อมา...

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา สองสาวฝึกฝนตัวเองอย่างหนักตามตารางเรียน แม้เหนื่อยจนแทบหมดแรง แต่ก็ไม่คิดบ่นหรือนึกท้อกับเส้นทางนี้ที่พวกเธอเลือกแล้วว่าจะเป็น เพราะการได้เห็นความพัฒนาการของตัวเองในทุกวัน ทั้งเรื่องการใช้ภาษา และการแสดง ร้อง เต้น แร็ป นั่นเป็นรางวัลและกำลังใจที่ดีที่สุด ที่ทำให้พวกเธอตื่นขึ้นมาเริ่มวันอย่างสดใส ไม่ต่างจากในเช้าวันนี้...

ระหว่างทางเดินที่สาวสวยต้องเดินไปตึกด้านหลังเพื่อไปเรียน ก็มีสมาชิกท่านหนึ่งของบ้านมายืนดักรอสองสาวอยู่ ซึ่งนั่นก็เป็นคนเดียวกันกับที่ทำตัวมีปัญหาเมื่อเดือนก่อน...

“เดี๋ยวฉันเข้าไปรอข้างในนะ” โมอาพูดบอกกับเลย์อิอย่างรู้ตัว ว่าเธอไม่ควรอยู่เป็นก้างขวางคอ

“...เฮีย มีอะไรเหรอคะ?”

“ก็...เรื่องนั้นแหละ ที่ว่าไม่น่ะ...ไม่อะไร พูดให้มันรู้เรื่องได้ไหม” เขาเก็บเรื่องนั้นไปงอนเธออยู่คนเดียวเป็นเดือน ๆ จนเรื่องที่คิดไปเองตีกันในหัวจนยุ่งเหยิง และนั่นก็บีบเขาให้ต้องลดฟอร์มลงเพื่อมาถามถึงความจริงจากปากของเธอ

“ไม่ ไม่อะไรเหรอคะ?” เลย์อินึกไม่ออกว่าเธอพูดอะไรเกี่ยวกับคำว่าไม่ที่ฮาร์ทถามถึง

“ก็ที่เฮียพูดขอโทษหนูไปไง แล้วหนูก็พูดว่า หนูไม่...แล้วไอ้เวรนั่นก็เข้ามาขัดจังหวะที่เราคุยกันอ่ะ” ฮาร์ทพูดด้วยท่าทางงอแง เพราะอดใจอยากรู้ความจริงจากปากเธอไม่ไหว

“ก็แล้วทำไม...เฮียไม่ถามตั้งแต่วันนั้นล่ะคะ?” เลย์อิเองก็สงสัยที่ฮาร์ทหนีหน้าไม่ยอมพูดกับเธอเป็นเดือน ๆ ตั้งแต่วันที่เขาพูดคำขอโทษ ซึ่งเธอก็พออ่านท่าทางของเขาออกว่าเขากำลังงอน หรือน้อยใจอะไรอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าสาเหตุคือเรื่องอะไร เพราะเขาไม่ยอมปริปากพูดด้วยเลย

“ก็...งอนอยู่ไง เลยไม่คุยด้วย”

“งอนหนูเหรอ?”

“ใช่ งอนจนหายงอนแล้วยังไม่รู้อีก เหอะ คนไม่สำคัญก็แบบเนี่ย...” เขาพูดตัดพ้อออกมาถึงความไม่สำคัญของตน

“ที่เฮียอยากรู้ คือหนูจะพูดอะไรต่อจากนั้นใช่ไหมคะ...”

“ใช่...” เขาเงียบรอฟังอย่างตั้งใจ

“หนูแค่จะบอกเฮียว่า หนูไม่โกรธเฮียเลยค่ะ เพราะวันนั้นหนูเองก็ผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้เฮียโกรธ หนูผิดนัดทั้งที่เราตกลงกันไว้แล้ว ไม่ใช่ว่าหนูไม่ใส่ใจเฮียนะคะ แต่เพราะวันนั้นเฮียเปอร์ไม่สบายหนูเลย...”

หมับ! ฮาร์ทดึงร่างเล็กมากอดด้วยความโล่งใจ เมื่อได้ยินความรู้สึกจริง ๆ จากปากเธอ

“ช่างมันเถอะ แค่รู้ว่าตอนนี้หนูไม่ได้โกรธเฮีย แค่นั้นก็พอแล้ว เรื่องอื่นไม่ต้องไปพูดถึงมันหรอก”

“เฮียอย่าทำแบบนั้นอีกได้ไหมคะ หนูกลัว...ฮึก”

“ครับ เฮียจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว เฮียขอโทษนะ”

“ฮึก...”

“ไม่ร้องสิ เฮียขอโทษนะครับ ขอโทษจริง ๆ” ฮาร์ทปาดน้ำตาที่แก้มใสสองข้างออก ซึ่งเธอทำให้เขารู้ว่าตัวเธอเองก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเลวร้ายขนาดนี้ แต่เป็นเพราะเขาที่ไม่มีเหตุผล และใช้อารมณ์ทำลายความสำพันธ์ดี ๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น

“...เราไม่ทะเลาะกันอีก ได้ไหมคะ หนูไม่อยากเห็นเฮียใจร้ายแบบนั้นอีกแล้ว”

ภาพของฮาร์ทในวันนั้นไม่เพียงทำให้เธอหวาดกลัว แต่มันยังทำลายความตั้งใจของเธอที่พยายามจะเปิดใจให้เขา ซึ่งหลังจากวันนั้นทุกความรู้สึกที่มีต่อเขาในด้านดี ๆ เธอต้องเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด

“ครับ ต่อไปเฮียจะใช้เหตุผลให้มากกว่านี้ อะไรที่ทำให้หนูไม่สบายใจ เฮียก็จะไม่ทำ...” เขาพูดด้วยสายตาที่มุ่งมั่น และหวังที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ อย่างที่พูด เพราะคิดว่าตนนั้นใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างคุ้มค่าแล้ว และหากพลาดโอกาสจากเธอคนนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะหาผู้หญิงที่ถูกใจเท่าเธอได้จากไหนอีก

จ๊วบ~ เลย์อิมอบจูบแสนหวานให้กับฮาร์ท พร้อมกับคำขอบคุณที่เธอรู้สึกจากใจจริง เพราะตอนนี้เธอรู้สึกขอบคุณที่เขากลับมาเป็นเฮียฮาร์ทคนใจดีของเธอเหมือนเดิม

“ขอบคุณนะคะ”

“หนูไปเรียนเถอะ...เฮียไม่รบกวนเวลาแล้ว” การเคลียร์ใจครั้งนี้ไม่เพียงแค่ทำให้ฮาร์ทสบายใจขึ้น แต่มันยังทำให้เขายิ้มออก หลังจากที่มีใบหน้าเคร่งเครียดเพราะคิดไปเองอยู่เป็นเดือน ๆ

“ค่ะ” เลย์อิหันหลังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ต้องหันกลับมาหาฮาร์ทเพื่อพูดถามบางอย่าง “เฮียคะ...”

“ครับ?”

“เฮียนอนดึกหรือเปล่าคะ”

“ก็...”

“หนูซ้อมเต้นเสร็จช่วงห้าทุ่ม คืนนี้สักห้าทุ่มครึ่ง หนูขอขึ้นไปนอนกับเฮียที่ห้องได้ไหมคะ...”

“ได้สิ เฮียว่าจะนอนสักตีสามน่ะ” คนเจ้าเล่ห์ตอบไวเหมือนใจสั่ง

“ถ้าจะขึ้นมากี่โมงก็เปิดห้องเข้ามาได้เลยนะ เฮียไม่ได้ล็อกห้องไว้หรอก...” เขาพยายามกลั้นยิ้มแห่งความสุขนั้นไว้ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดสีหน้าของตัวเองได้ ว่าเขาดีใจแค่ไหนที่ได้ยินเธอพูดว่าจะเข้ามานอนด้วยในคืนนี้

“งั้น...หนูไปเรียนก่อนนะคะ”

“ครับ...ที่รัก” ฮาร์ทพูดคำว่า ‘ที่รัก’ อยู่ในลำคอ และยังคงยืนเขินบิดไปมา แม้ว่าเวลานั้นเลย์อิจะเดินเข้าไปในตึกแล้ว ก็ไม่ได้ทำให้เขาดูมีความสุขน้อยลงเลย ซึ่งเจ้าตัวไม่ได้ยินคำว่า ‘ที่รัก’ ที่เขาพูดเลยด้วยซ้ำ

“เฮ้อ ท้องฟ้าวันนี้มันสดใสจังแฮะ” ฮาร์ทเงยหน้าขึ้นฟ้าโต้แสงแดดช่วงสายที่แรงจนแสบตา ทว่าความร้อนและแสงยูวีพวกนั้นไม่ได้ทำให้คนที่กำลังอิ่มความสุขเช่นเขาสะทกสะท้านเลยสักนิด

“ฮ่า ๆ มีความสุขจังโว้ย!”

ฮาร์ทตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นว่ามีลูกน้องแอบยืนมองเขาอยู่ไม่ไกล ด้วยสายตาประหลาดใจกับท่าทางไม่ปกติของฮาร์ท

“...”

“มองอะไรวะ ไปทำงาน ไป!”

“คะ...ครับนาย”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~