LOGINเด็กชายมองดูสวนสวยเบื้องหน้าซึ่งมีไฟสนามสีส้มอ่อนติดเอาไว้เป็นระยะ ลมเย็นสบายพัดผ่านผิวกายให้ความรู้สึกสดชื่นเขาสูดหายใจรับอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เกาะขอบรั้วไม้ของระเบียงใช้คางเล็ก ๆ เกย ทอดมองวิวอย่างสบายอารมณ์ รู้สึกผ่อนคลายเหลือเกินกับความเงียบสงบและเสียงแมลงตัวเล็ก ๆ ดังคลอครืดเสียงบานกระจ
ค่ำวันนั้นหลังจากพวกเขาเดินทางกลับสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ ก็แวะทานข้าวเย็นก่อนกลับมาพักผ่อนยังรีสอร์ตแห่งเดิม เพราะวันนี้แอลลี่และอเล็กซ์ทำตัวดี แถมเด็กชายทั้งสองยังดูสนิทสนมพูดคุยกันเยอะขึ้น ทำให้คู่สามีภรรยาสบายใจ และไม่ได้เข้าไปก่อกวนเด็ก ๆ ช่วงค่ำเด็ก ๆ ทยอยกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสบายตัว นอนเก
กลุ่มเด็ก ๆ ตื่นเต้นกันมาก ทำสาวซ่าอย่างอันดามันหวาดเสียวไม่น้อยเมื่อลูกสาวเริ่มปีนรั้วกั้นเพื่อจะมองวิวด้านล่างให้ชัดเจนขึ้น วิคเตอร์ก็ถอนหายใจรอบที่ร้อย แนะนำให้กลุ่มของลูคัสเดินชมวิวด้านในเส้นทางศึกษาธรรมชาติอ่างกาหลวงก่อน เนื่องจากมีระยะทางไม่ไกล จะได้สัมผัสกับความอุดมสมบูรณ์ของป่าดึกดำบรรพ์ลุก
ทั้งคณะเดินทางมาถึงจังหวัดเชียงใหม่ช่วงเย็น โดยอันดามันจองร้านอาหารเหนือบรรยากาศดีเอาไว้ให้เพื่อนต่างชาติได้ลองชิมรสชาติซึ่งก่อนคู่แฝดลงจากรถก็ถูกกำชับปนข่มขู่ว่าห้ามก่อความวุ่นวายอีก อย่างนั้นพวกเขาจะจองตั๋วบินกลับบ้านคืนนี้เลย ทำให้ทั้งคู่สลดไปได้นิดหน่อย มื้ออาหารเย็นจึงผ่านไปได้อย่างราบรื่นแล้
“คู่แฝดของเธอก็สวยหล่อไม่แพ้กันหรอกน่า ไม่รู้ตอนนี้โตขึ้นแค่ไหนแล้ว”“เฮ้อ ~ โตแค่ไหนไม่รู้ แต่เรื่องความแสบบอกเลยว่ายิ่งกว่าเดิม!”รอยยิ้มบนใบหน้าเรนนี่เหยเกไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากคนเป็นแม่ด้วยตัวเอง พลางก้มมองลูกชายด้วยความเป็นห่วงตอนนี้เธอคงได้แต่สวดภาวนาว่าเด็ก ๆ จะไม่ตีกันจนทริปล่ม
ห้าปีต่อมาประเทศไทยลูคัส เรนนี่ และลุกซ์เดินทางมายังประเทศไทยโดยเครื่องบินส่วนตัวของสามี ตามคำเชื้อเชิญจากเพื่อนเก่า อย่างวิคเตอร์และอันดามันให้แวะมาเที่ยวที่นี่บ้าง หลังจากเมื่อสามปีก่อนครอบครัวของวิคเตอร์เคยพากันไปเที่ยวที่ฮ่องกงมารอบหนึ่งแล้ว ครั้งนี้จึงอยากเป็นเจ้ามือพาเที่ยวบ้างนายหญิงตระกูล
“คุณลูคัสคะ ~”เสียงแหลมสูงที่ฟังดูตอแหลชวนให้เส้นข้อมือกระตุกแทรกขึ้นมา ตามมาด้วยเจ้าของเสียงแต่งกายด้วยชุดวาบหวิวอวดหุ่นอวบอั๋นย่างกรายเข้ามาในห้องนั่งเล่นสาวแปลกหน้าขมวดคิ้วนิ่วหน้ามองหญิงสาวไม่คุ้นหน้าอยู่ในชุดแม่บ้าน แต่กลับได้นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกับมาเฟียหนุ่ม เพียงเท่านั้นคลื่นความเกลียดชังก
หมับฝ่ามือใหญ่คว้ากุมมือน้อยเอาไว้ สร้างความตกใจให้กับเรนนี่พอสมควร“อะ...อะไร” เธอถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามดึงมือออกเล็กน้อยให้ดูสมจริง“โดนอะไร”“มะ...ไม่มีอะไรหรอก”เธอจงใจบ่ายเบี่ยงไปแบบนั้น เพราะรู้ว่ามันจะทำให้ชายหนุ่มสนใจในตัวเธอมากขึ้น“เรนนี่...” เขาเรียกชื่อคนตัวเล็กเสียงเข้ม พร้อมจ้องใบห
ในเมื่อได้โอกาสอันดี เรนนี่จึงใช้ช่วงเวลานั้นหลับยาวจรดบ่าย ร่างน้อยบิดกายอย่างเกียจคร้าน พลิกกายไปมาบนเตียงครุ่นคิดว่าควรเอาอย่างไรกับวันพักนี้ และแล้วใบหน้าหล่อล้ำก็ลอยเข้ามาในห้วงความคิด มุมปากบางคลี่ยิ้มเขินอายก่อนจะหยัดตัวขึ้นมาจากเตียง เดินผิวปากอารมณ์ดีไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วค่อยโผล่หน้าไปก่อกวนม
มือที่เตรียมจะเคาะประตูยกค้าง สลัดความรู้สึกผิดออกจากหัว บอกกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเขาต้องการเพียงอยากเห็นให้แน่ใจว่าเรนนี่ป่วยจริง ไม่ได้เพียงแค่โกหกเพื่ออู้งานก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังสนั่นบ่งบอกถึงระดับความเร่งรีบของผู้มาเยือน ปลุกคนตัวเล็กที่กำลังหลับสบายให้ปรือตาลืมขึ้นมาอีกครั้งความหงุดหงิ







