LOGINเด็กชายมองดูสวนสวยเบื้องหน้าซึ่งมีไฟสนามสีส้มอ่อนติดเอาไว้เป็นระยะ ลมเย็นสบายพัดผ่านผิวกายให้ความรู้สึกสดชื่นเขาสูดหายใจรับอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เกาะขอบรั้วไม้ของระเบียงใช้คางเล็ก ๆ เกย ทอดมองวิวอย่างสบายอารมณ์ รู้สึกผ่อนคลายเหลือเกินกับความเงียบสงบและเสียงแมลงตัวเล็ก ๆ ดังคลอครืดเสียงบานกระจ
ค่ำวันนั้นหลังจากพวกเขาเดินทางกลับสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ ก็แวะทานข้าวเย็นก่อนกลับมาพักผ่อนยังรีสอร์ตแห่งเดิม เพราะวันนี้แอลลี่และอเล็กซ์ทำตัวดี แถมเด็กชายทั้งสองยังดูสนิทสนมพูดคุยกันเยอะขึ้น ทำให้คู่สามีภรรยาสบายใจ และไม่ได้เข้าไปก่อกวนเด็ก ๆ ช่วงค่ำเด็ก ๆ ทยอยกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสบายตัว นอนเก
กลุ่มเด็ก ๆ ตื่นเต้นกันมาก ทำสาวซ่าอย่างอันดามันหวาดเสียวไม่น้อยเมื่อลูกสาวเริ่มปีนรั้วกั้นเพื่อจะมองวิวด้านล่างให้ชัดเจนขึ้น วิคเตอร์ก็ถอนหายใจรอบที่ร้อย แนะนำให้กลุ่มของลูคัสเดินชมวิวด้านในเส้นทางศึกษาธรรมชาติอ่างกาหลวงก่อน เนื่องจากมีระยะทางไม่ไกล จะได้สัมผัสกับความอุดมสมบูรณ์ของป่าดึกดำบรรพ์ลุก
ทั้งคณะเดินทางมาถึงจังหวัดเชียงใหม่ช่วงเย็น โดยอันดามันจองร้านอาหารเหนือบรรยากาศดีเอาไว้ให้เพื่อนต่างชาติได้ลองชิมรสชาติซึ่งก่อนคู่แฝดลงจากรถก็ถูกกำชับปนข่มขู่ว่าห้ามก่อความวุ่นวายอีก อย่างนั้นพวกเขาจะจองตั๋วบินกลับบ้านคืนนี้เลย ทำให้ทั้งคู่สลดไปได้นิดหน่อย มื้ออาหารเย็นจึงผ่านไปได้อย่างราบรื่นแล้
“คู่แฝดของเธอก็สวยหล่อไม่แพ้กันหรอกน่า ไม่รู้ตอนนี้โตขึ้นแค่ไหนแล้ว”“เฮ้อ ~ โตแค่ไหนไม่รู้ แต่เรื่องความแสบบอกเลยว่ายิ่งกว่าเดิม!”รอยยิ้มบนใบหน้าเรนนี่เหยเกไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากคนเป็นแม่ด้วยตัวเอง พลางก้มมองลูกชายด้วยความเป็นห่วงตอนนี้เธอคงได้แต่สวดภาวนาว่าเด็ก ๆ จะไม่ตีกันจนทริปล่ม
ห้าปีต่อมาประเทศไทยลูคัส เรนนี่ และลุกซ์เดินทางมายังประเทศไทยโดยเครื่องบินส่วนตัวของสามี ตามคำเชื้อเชิญจากเพื่อนเก่า อย่างวิคเตอร์และอันดามันให้แวะมาเที่ยวที่นี่บ้าง หลังจากเมื่อสามปีก่อนครอบครัวของวิคเตอร์เคยพากันไปเที่ยวที่ฮ่องกงมารอบหนึ่งแล้ว ครั้งนี้จึงอยากเป็นเจ้ามือพาเที่ยวบ้างนายหญิงตระกูล
สวบ!“อื้ออออออ เจ็บ! หยุดนะ อึก ทำไมกัน”“ฉันรู้แล้ว ว่าทำไมไอ้ดีแลนถึงได้ฆ่าพี่สาวฉันทิ้ง!”เรนนี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจจริง ๆ ตัวเย็นเฉียบกับสิ่งที่ลูคัสเพิ่งตะคอกใส่หน้าเธอ“ไม่มีทาง อ๊ะ...ดีแลนไม่มีทางทำแบบนั้น!” ใบหน้าเล็กสะบัดวืด ยืนกรานเข้าข้างพี่ชายเช่นเดิม ทุกอย่างมันประเดประดังเข้ามาพร้อ
ช่วงบ่ายรถยุโรปสีดำสนิทจอดอยู่หน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่งกลางเกาะฮ่องกง สายตาแข็งกร้าวของบุคคลที่นั่งอยู่เบาะหลังตวัดขึ้นมองความสูงของตึก ฝ่ามือบีบเข้าและคลายออกหลายครั้ง ระหว่างรอลูกน้องสืบหาว่าเมื่อวานดีแลนมาพบใครกันแน่ไม่นานเสียงเคาะกระจกก็ดังขึ้น ก้านนิ้วยาวกดปุ่มลดกระจกลง มองลูกน้องหนุ่มข้างรถ“ได้
ท่อนขาเล็กหมุนกายออกไปทางประตูเชื่อมด้านหลัง ย่ำเท้าลงกับพื้นแรง ๆ ระบายความหงุดหงิดที่เกิดขึ้น กว่าจะรู้ตัวเธอก็มาโผล่ยังสวนดอกไม้หลังบ้านเสียแล้วเมฆสีเทาเข้มปกคลุมทั่วท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์อันสดใสทำให้บรรยากาศในเช้านี้ยิ่งขมุกขมัวเข้าไปใหญ่“เฮ้อออออออ ~ หมอนี่น่าโมโหเป็นบ้า”เท้าเล็กเตะอากาศ ระ
“เธอมาทำบ้าอะไรที่นี่!”เสียงแข็งกร้าวอัดแน่นด้วยโทสะดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำเรนนี่หน้าเสีย และเมื่อหมุนกายกลับมาเผชิญหน้าก็พบกับนัยน์ตาดุดันจ้องเขม็งมอง“คะ...คือว่า”“นี่ฉันคงใจดีกับเธอมากเกินไปสินะ ถึงได้กล้ามายุ่งวุ่นวายในบ้านฉันถึงขนาดนี้”“ไม่ใช่นะ! ฉันเพียงแค่มีเรื่องสงสัย”“ไม่ว่าเธอจะสงสัยอะ







