LOGINน้ำพริกแม่มิ้นต์ไม่ได้ดังเพียงในไทยแล้วเท่านั้น ตอนนี้ยังส่งออกไปต่างประเทศ โดยที่กลุ่มคนก่อตั้งโรงงานน้ำพริกทุกคนได้รับหน้าที่ให้เป็นหัวหน้าที่มีเกียรติ เพราะหากไม่มีพวกป้า ๆ และรุ่นน้องของฉันก็จะไม่มีโรงงานน้ำพริกแม่มิ้นต์ รามนอกจากจะวิ่งไปทำงานที่บ้านสามวัน แล้ววิ่งมาดูโรงงานน้ำพริกสองวั
“อ่าฮะ!” ฉันค่อย ๆ ฟังคำแก้ตัวที่ออกจะงี่เง่าสำหรับคนที่ฉันรัก แต่ช่วยไม่ได้ตอนนั้นเรายังเด็ก“รามก็เลยตัดขาดทุกอย่างเรียนอยู่อังกฤษจนเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้วนะ”“เงินหมดเหรอก็เลยกลับ” ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้“ไม่ใช่เงินหมด รามมีเงินจากการทำธุรกิจของที่บ้านอยู่แล้วเมื่ออายุครบยี่สิบ” ฉันพยักหน้า“แต่ค
หลังเรียนจบโพรเจกต์ต่าง ๆ ที่วางไว้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น คุณแม่ของรามช่วยฉันคุยกับห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีอยู่ทุกจังหวัด ทั้งดีลกับร้านสะดวกซื้อและทำน้ำพริกแบบคลุกข้าวถ้วยเล็ก ๆ เพื่อซื้อได้สะดวกพร้อมทานและวางขายในร้านนั้นด้วย ส่วนรามก็จ้างบริษัทของยักษ์ขยายโรงงานการผลิตเดิมที่เป็
วันนี้นอกจากเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เข้าสอบแล้ว ยังมีจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ กันที่บ้านของยักษ์ โดยแม่ของยักษ์ก็เข้ามาสมทบตอนเย็นเพื่อยินดีกับฉันแล้วพวงมาลัยแบงก์พันก็ห้อยระย้ามาเชียวทำเอาแม่ของรามเข่นเขี้ยวที่เอาหน้าเกินไป แต่มีเพียงพูดเล่นหยอกกันขำ ๆ เพราะสุดท้ายแล้วเงินพวกนี้ก็ตกไปเป็นของดารินอยู่ดี
จากวันนั้นฉันก็ยังไม่ไปจดทะเบียนกับรามบ่ายเบี่ยงเขามาเรื่อย ๆ เพราะอีกแค่นิดเดียวฉันก็จะเรียนจบแล้ว ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงสอบปลายภาคที่ฉันแทบจะไม่ได้ไลฟ์ขายน้ำพริกเลย จึงรับน้องปีหนึ่งที่อยากหารายได้มาช่วยขาย ฉันและรุ่นน้องที่เรียนปีเดียวกันผลัดกันติวหนังสือ อ่านหนังสือสอบเรียกได้ว่าหามรุ่งหามค่ำ จนอยา
เช้าวันจันทร์ฉันมีเรียนแล้วดารินก็ต้องไปโรงเรียน แต่รามนี่สิกวนฉันทั้งคืนเพราะฉันไม่ให้นอนด้วย ไล่กลับไปคุยกับแม่ให้เรียบร้อย เดี๋ยวก็ไปโผล่หน้าต่างเป็นเงาตะคุ่ม ๆ เดี๋ยวก็มาเกาะประตูใช้เล็บขูดจนฉันใจอ่อน สุดท้ายต้องให้เข้าห้องไปนอนอีกฟากโดยมีดารินอยู่ตรงกลางแล้วคนขี้เซาแบบรามก็นอนไม่รู้จักตื่นเพราะ
ตื่นเช้าฉันรู้สึกว่าปวดหัวไม่พอปวดทั้งตัวราวกับร่างกำลังจะแหลก เมื่อขยับตัวมองไปด้านข้างเป็นห้องนอนตัวเองก็โล่งใจไม่ได้เมาแล้วไปนอนที่ไหน มือฉันคว้าไปเจอท่อนแขนพาดอยู่ที่เอวแล้วขาแกร่งก็ก่ายฉันไว้แน่น “ราม!” ความฉิบหายมาเยือนแล้วไง ฉันนอนกับรามวันเดียวสองรอบเลยเหรอแล้วเมื่อคืนฉันทำอะไรไปหรื
รามกลับไปแล้วตอนแรกเหมือนโล่งใจ แต่เมื่อคิดอีกทีว่าเขาต้องไม่ยอมจบแน่ ๆ แล้วฉันจะทำอย่างไร ฉันนั่งขบคิดเรื่องนี้อยู่กลางบ้านจนเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน ฉันก็ฝืนไม่ไหวอีกต่อไปจึงเดินเข้าห้องไปนอนกับลูกสาวที่หลับสนิทไปนานแล้ว จนเช้าเสียงรถของยักษ์และสายธารเพิ่งจะจอดสนิทในโรงจอดรถ
หมอติณณภพไม่อยากเจอหน้าชลลนี เพราะว่าตอนบ่ายวันนี้เขาก็โดนผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกไปตีกลับใบลาออก เขาจึงยื่นขอลาพักร้อนเสียเลย เบื่อนักที่ต้องมาทนอยู่ที่นี่ เมื่อตรวจคนไข้ที่วอร์ดเสร็จหมด เขาจึงเคลียร์เคสทั้งหมดของเขาที่รับผิดชอบอยู่ ย้ายไปให้หมอเกียรติก้องทั้งหมด เมื่อคีย์เอกสารรวมทั้ง
แนะนำเรื่อง ติณณภพ หิรัญพฤกษ์ หรือ หมอติน หนุ่มโสดวัย 35 ศัลยแพทย์ประสาทและสมองมือหนึ่งของโรงพยาบาลแอลอีดี ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชน ซึ่งมีสวัสดิการดูและบุคลลากรทางการแพทย์ที่ดีที่สุด แต่สำหรับหมอตินแล้ว เขาไม่ค่อยชอบที่นี่นัก และทำเรื่องย้ายไปทำงานกับโรงพยาบาลรัฐ แต่ทว่าเจ้าของโร







