31

“น้ำผึ้งกลับคนเดียวก็ได้ คุณนอนที่บ้านนี่แหละค่ะ” เธอบอกกับเขาเมื่อถึงเวลากลับบ้าน “ขอกุญแจรถหนึ่งคัน ถ้าเป็นคันเดิมก็จะดีมาก” เธอหมายถึงรถตัวเอง

“คุณนอนที่ไหนผมก็จะนอนที่นั่น” เขาส่งสายตากรุ้มกริ่มกลับไป “คุณเป็นของผมแล้วนะ อย่าทำตัวเหมือนคนโสดสิครับ”

“คุณเควินอย่าพูดให้น้ำผึ้งอายแบบนี้สิคะ” เธออายจนร้อนวาบ ๆ ทั่วใบหน้า

เขาหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูในความขี้อายของเธอ “เลิกเรียกผมว่าคุณเควินได้แล้วฮันนี่”

“แล้วจะให้เรียกอะไรคะ.. บอสงั้นเหรอ”

“เควี่ เรียกเควี่ก็พอ ถ้าไม่เรียกจะคิดค่าปรับเป็น..” แล้วก้มลงกระซิบที่หูเธอเบา ๆ ตามด้วยเสียงหัวเราะเมื่อถูกเธอฟาดใส่ต้นแขน ถูกเธอถลึงตาใส่แล้วทำปากขมุบขมิบต่อว่าเขาว่าหน้าไม่อาย “กลับบ้านกันเถอะ ผมคิดถึงที่นอนแล้ว” แล้วจูงมือเธอออกจากบ้านไปด้วยกัน

          ..............................

          อเมริกา   

ลิปวางโทรศัพท์ลงหลังจากได้รับข้อมูลบางอย่างจากเดวิด ผู้บริหารบริษัทของบิดาที่อยู่ในเมืองไทย สามวันที่เธออดทนรอให้เดวิดติดต่อกลับอย่างใจเย็นซึ่งผิดนิสัยเธออย่างมาก แต่เพราะไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องนี้แม้กระทั่งบิดา จึงต้องทำทุกอย่างไม่ให้มีพิรุธ เธอเดินไปหาบิดาที่ทำงานอยู่อีกห้องหนึ่งด้วยแผนที่มีอยู่ในใจ

ประตูห้องทำงานที่ถูกเปิดออกโดยไร้การเคาะ ทำให้คนที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“แด๊ดบอกกี่ครั้งแล้วว่าจะเข้ามาให้เคาะประตูก่อน” บุรุษวัยกลางคนตำหนิไม่จริงจังนัก แล้วโอบกอดลูกสาวที่มาหอมแก้มทั้งสองข้างของตนเอาไว้ “จะขออะไรอีกล่ะ” เขาถามอย่างรู้ทัน “มัมฝากบอกว่าให้ไปหาบ้างคิดถึงลูกมาก”

“เอาทีละเรื่องได้มั้ยคะแด๊ด หนูจำไม่หมด”    

“มีอะไรกับแด๊ดว่ามา”

หญิงสาวกอดบิดาอีกครั้งอย่างเอาใจ “แด๊ดคะ หนูอยากขอไปดูแลสาขาที่เมืองไทยได้มั้ย” 

“เหตุผล” เพราะเขาเคยบอกให้เธอไปดูแลที่นั่นเมื่อสองปีก่อนแต่เธอไม่ไป เขาจึงต้องส่งเดวิดไปดูแลแทน ซึ่งฝ่ายนั้นก็ทำได้ดีมาก ๆ และถึงจะรักเธอมากแค่ไหนแต่เขาก็มีเหตุผลเสมอสำหรับเรื่องงาน เขาจึงอยากรู้    

“ทำไมคะแด๊ด หนูขอแค่นี้ไม่ได้เหรอ” เธอเริ่มหงุดหงิดใส่บิดา เธอพยายามที่จะใจเย็นแล้วนะแต่ก็ต้องพังอีกจนได้ “ขอโทษค่ะแด๊ด หนูแค่อยากไปทำงานที่นั่นดู นะคะแด๊ด” เธอปรับอารมณ์ให้เย็นลงแล้วให้เหตุผลกับท่าน   

“อยากไปทำงานหรืออยากตามเควินไปแน่ลิป บอกแด๊ดมาตามตรงดีกว่า” เขาดันตัวเธอออกแล้วจ้องตาเธออย่างจับพิรุธ เพราะเขามั่นใจว่าคิดถูก ลูกสาวของเขาคลั่งไคล้เควินมาก พยายามทำตัวเป็นเจ้าของเขา แต่เขาก็ไม่เห็นว่าเควินจะสนใจลูกของเขามากไปกว่าคู่ค้าทางธุรกิจ   

มีแต่ลูกสาวของเขาที่ขยันหาเรื่องให้เป็นข่าว ไม่ว่าจะไประรานคู่ควงของเขา ถึงขั้นตบตีกันก็เคยมีมาแล้ว แต่เควินก็ไม่เคยโวยวายหรือต่อว่าเธอเลย แค่จ่ายเงินทำขวัญให้บรรดาหญิงสาวพวกนั้นเพื่อตัดปัญหา 

ชายหนุ่มไม่เคยตำหนิลูกสาวของเขา หลายครั้ง ๆ ก็ยอมออกงานสังคมกับเธอตามที่เธอชักชวน แต่ให้มองยังไงเขาก็ดูออกว่าเควินไม่ได้รักลูกสาวของตน ซึ่งเขาก็เตือนเธอไปหลายครั้ง แต่เธอกลับหาว่าเขาขัดขวาง ไม่อยากเห็นเธอมีความสุข

ในฐานะพ่อที่รักลูกสาวมาก จึงได้แต่ให้คนคอยติดตามอยู่ห่าง ๆ และคอยรายงานให้เขารู้พฤติกรรมของเธอ และคอยป้องกันไม่ให้เธอสร้างเรื่องจนเสียชื่อ กระทั่งเควินเดินทางกลับไปเมืองไทยถาวร เขาก็เลิกยุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ คิดว่าทุกอย่างคงจบ เธอเองก็คงรู้ตัวแล้วว่าเขาไม่ได้ให้ค่าอะไรกับเธอ

“แล้วลูกรู้ได้ยังไงว่าเควินกลับเมืองไทยไปแล้ว” เขาพยายามปิดเรื่องนี้มาตลอด โดยให้เธอคิดไปเองว่าเควินไปดูงานที่สาขาอื่นในอเมริกา

“แด๊ดบอกมาเลยดีกว่าว่าจะให้หนูไปทำงานที่นั่นมั้ย” เธอเริ่มงี่เง่าเมื่อไม่ได้ดั่งใจ   

“ถ้าแด๊ดไม่ให้ไปล่ะ เพราะ”     

“แต่หนูจะไป” เธอสวนขึ้นมาทันทีอย่างเกรี้ยวกราด ไม่ฟังบิดาพูดให้จบ “ถึงแด๊ดไม่ให้ไปหนูก็จะไป” พยายามข่มเสียงให้เย็นลง เพราะถ้าเธออยากเข้าถึงตัวเขาง่าย ๆ เธอต้องเข้าไปทำงานที่สาขาเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสออกงานร่วมกับเขาด้วย เธอจะเริ่มต้นสานสัมพันธ์กับเขาใหม่ จะปรับนิสัยให้เย็นลง จะมีเหตุผลให้มากขึ้น และจะไม่หึงหวงเขากับผู้หญิงอื่น “ให้หนูไปนะคะแด๊ด หนูสัญญาว่าจะไม่สร้างปัญหาให้แด๊ดต้องหนักใจอย่างเด็ดขาด นะคะแด๊ด” กับบิดาเธอต้องใช้ไม้อ่อนและคำสัญญาให้มากที่สุด เพราะถึงแม้ท่านจะรักเธอมาก แต่ท่านก็ไม่เคยตามใจเธออย่างไร้เหตุผล โดยเฉพาะเรื่องงาน 

“ก็ได้ แต่แด๊ดไม่ให้หนูเข้าไปทำงานแทนเดวิดหรอกนะ แต่จะให้ไปในฐานะตัวแทนของแด๊ดเท่านั้น คิดเสียว่าไปเที่ยวสักเดือนสองเดือน เบื่อเมืองไทยเมื่อไหร่ก็กลับมา โอเคมั้ย” 

“ค่ะแด๊ด ขอบคุณนะคะแด๊ด” แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว แบบนี้ก็จะทำให้เธอมีเวลาไล่ตามเขามากขึ้น เธอยิ้มกว้างกับความคิดของตัวเอง แต่ก็หุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของบิดา