33

เควินและทุกคนในครอบครัวนั่งรอณัฐวราอยู่ที่โถงรับแขก เพราะมีเธอคนเดียวที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จ แต่ก็ไม่มีใครหงุดหงิดอารมณ์เสีย ต่างก็นั่งคุยหยอกล้อกันอย่างมีความสุข คนที่มีความสุขที่สุดก็คงไม่พ้นเด็กหญิงวลาลีที่อยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูฟูฟ่อง ที่มีพลังงานเหลือเฟือ เดินเพ่นพ่านไปทั่วห้องรับแขก ชวนคุยไปทั่ว

“แม่น้ำผึ้งสวยจังเลยค่ะ” เสียงทักของเด็กหญิงทำให้ทุกคนหันไปมองทางบันไดในทันที

ทุกคนมองเธอและต่างก็ร้องว้าวด้วยความถูกใจ โดยเฉพาะเควิน เขามองเธออย่างชื่นชม วันนี้เธออยู่ในชุดราตรียาวสีฟ้าผ่าข้างสูงถึงสะโพก คอถ่วงเผยให้เห็นทรวงอกรำไรยามก้าวเดิน โชว์แผ่นหลังเนียนถึงช่วงเอว อวดส่วนเว้าส่วนโค้งให้น่าหลงใหล แต่งหน้าและเกล้าผมต่ำ ดูสวยเป็นธรรมชาติเข้ากันกับชุดที่ใส่เหลือเกิน   

“คุณสวยจังเลยฮันนี่” เขารีบเดินไปรับเธอแล้วชมเสียงดัง ทำให้ทุกคนที่นั่นอมยิ้มกันถ้วนหน้า

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับอย่างเขินอาย

“เรียบร้อยก็ไปกันได้แล้วลูก เราน่าจะถึงงานก่อนเวลาสักชั่วโมง” แล้วเดินนำออกไปก่อน

“วรรณ ไปเอาซองเช็คที่ฉันวางไว้บนโต๊ะทำงานของคุณสมิธมาให้ช่างเขาหน่อยนะเมื่อกี้ฉันลืมหยิบออกมา” คุณกานดาบอกคนสนิทแล้วหันไปขอบคุณช่างทำผม

“ขอบคุณนะคะพี่ ๆ ที่ทำให้น้ำผึ้งสวยได้ขนาดนี้” ณัฐวรายกมือไหว้ช่างทั้งสองอย่างไม่ถือตัว แล้วเดินตามทุกคนออกไป

“เควี่ขับรถไปกับน้องนะลูก เพราะพ่อกับแม่น่าจะกลับก่อนพร้อมกับเด็ก ๆ คงอยู่ไม่ถึงจบงาน”

“ได้ครับคุณแม่”

เควินพาเธอไปยังรถยนต์ส่วนตัวคันโปรด นั่งลงประจำที่คนขับเคียงคู่กับหญิงสาวเจ้าของหัวใจ แล้วเปิดลิ้นชักหน้ารถ หยิบกล่องกำมะหยี่สี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณกล่องใส่ดินสอส่งให้เธอ  

“อะไรคะ” เธอรับมาเปิดดู เมื่อเห็นว่าเป็นอะไรจึงส่งคืน “น้ำผึ้งไม่ใส่หรอกค่ะเควี่” 

“ใส่เถอะครับ ผมอยากให้คุณใส่มัน” เขาหยิบกำไลข้อมือที่ล้อมรอบไปด้วยเพชรเม็ดเล็ก ๆ ขนาดกำลังสวยมาสวมให้เธอ แล้วหยิบต่างหูเพชรเข้าชุดส่งให้เธอใส่ด้วยตัวเองเพราะใส่ไม่เป็น “สวยมากเลยครับ เหมาะกับน้ำผึ้งที่สุดเลย”

“ขอบคุณนะคะ ถ้าน้ำผึ้งทำหายก็อย่าโกรธนะ”

“ไม่โกรธหรอกครับ แต่จะซื้อให้ใหม่เลย”

เธอยิ้มแล้วย่นจมูกใส่เขา “ใจป้ำให้ตลอดนะคะ”

“แน่นอน ไม่เชื่อก็คอยดู”

          ..............................

ภายในงานเลี้ยงเปิดตัวประธานคนใหม่ พนักงานที่ได้รับมอบหมายต่างช่วยกันทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างไม่มีที่ติ 

ณัฐวราพูดคุยกับลูกค้าที่เธอได้ดูแลโครงการของเขาอย่างเป็นกันเอง ส่วนเควินอยู่กับบิดาเพื่อทำความรู้จักกับลูกค้าในงานอย่างทั่วถึง แต่ถึงแม้ว่าตัวจะอยู่กับบิดา แต่สายตาก็ยังมองดูคนรักตลอดเวลา และทำให้รู้ว่าเธอรู้จักแขกที่มาร่วมงานหลายคนเลยทีเดียว

ณัฐวราเดินแยกตัวออกมาเมื่อเดินทักทายแขกร่วมงานที่คุ้นหน้าจนหมดแล้ว แล้วมองหาลูก ๆ ทั้งสองที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน แต่เห็นเพื่อนรักเดินอยู่ไม่ไกลจึงรีบเดินไปหา

“เห็นเด็ก ๆ มั้ยสินี” 

“ลูกแกนั่งอยู่กับคุณผู้หญิงอยู่ที่โต๊ะแถว ๆ ด้านหน้าเวทีนะ ไม่งั้นก็คงอยู่กับพี่เลี้ยงแหละมั้ง ไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอก” เด็ก ๆ ก็นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทของพวกเธอนี่แหละ แต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะกลัวความแตก แต่ถ้าเธอเดินไปเจอเองนั่นก็อีกเรื่อง “ฉันไปห้องน้ำก่อนนะแก ใกล้จะถึงเวลาสำคัญแล้ว”

“อือ รีบไปเถอะ” ตอบเพื่อนรักแล้วจึงเดินไปอีกด้านที่ยังไม่ได้เดินไป เพราะคิดว่าพี่เลี้ยงน่าจะนั่งอยู่ทางด้านนั้น

“แม่น้ำผึ้งครับ” เด็กชายวาคิมเห็นมารดาเดินมาแต่ไกล จึงรีบเดินไปหา แล้วจูงมือเธอเดินไปที่โต๊ะ ที่พวกป้า ๆ ลุง ๆ เพื่อนของแม่นั่งอยู่ด้วย  

“พวกแกมาได้ไงเนี่ย” เธอทักทายอย่างตกใจที่เห็นเพื่อน ๆ อยู่กันครบทีม แต่ทุกคนก็ตอบเพียงแค่บอกว่าคุณเควินเชิญมาร่วมงาน แล้วก็นั่งคุยนั่งดื่มกันอย่างออกรส

..............................

          บริเวณด้านหน้าโรงแรมแม็คแคนเลย์ที่เป็นสถานที่จัดงาน

ลิปก้าวเท้าลงจากรถ เธอเงยหน้าขึ้นมองตึกสูงสุดคอแหงน แล้วหันไปมองเดวิดที่เป็นคนขับรถพามา

“คุณกลับไปเถอะเดวิด”

“ให้ผมเข้าไปเป็นเพื่อนดีกว่า” เดวิดติงด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอเพิ่งมาถึง ไม่น่าจะคุ้นเคยกับสถานที่

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้จักกับเควินดี ถ้ามีอะไรฉันจะโทรหาคุณเอง” แล้วเดินเข้าไปในโรงแรม และยื่นบัตรเชิญให้พนักงานต้อนรับดู

เธอก้าวเข้าไปในงานที่บรรยากาศครึกครื้นรื่นเริงยิ่งนัก หลายคนหันมามองเธออย่างสนใจ เพราะการแต่งตัวที่ทั้งสั้นและเปิดเผยเนื้อหนัง รวมทั้งการแต่งหน้าแบบจัดเต็มตามสไตล์สาวมั่นผู้เอาแต่ใจอย่างเธอ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้น กวาดสายตามองหาใครคนหนึ่งอย่างตั้งใจ แม้เธอจะรักสนุกและมีชายอื่นขึ้นเตียงด้วยไม่เคยขาด แต่ก็ไม่เคยลืมผู้ชายที่ไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายอย่างเควินได้ลง

          .............................

เควินกำลังเดินไปหาณัฐวราที่นั่งรวมอยู่กับเพื่อน ๆ ของเธอ ขณะที่บนเวทีพิธีกรเริ่มกล่าวถึงประวัติของบริษัท มีภาพสไลด์ประกอบคำบรรยายไปด้วย แขกที่มาร่วมงานก็เริ่มให้ความสนใจกับพิธีกรบนเวทีมากขึ้น

“ฮันนี่ ไปนั่งกับผมนะ” เขากระซิบที่ข้างหู  

“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำผึ้งจะนั่งกับเพื่อน คุณไปนั่งกับคุณพ่อเถอะ เดี๋ยวต้องขึ้นเวทีกับท่านอีก”

“ถ้างั้นน้ำผึ้งห้ามไปไหนนะ”