EP24...ผมจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของคุณ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชินแล้ว คุณหนูเก่งมากนะ ทำครั้งแรกก็เก่งแล้ว ต่อไปคุณหนูคงเก่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ตอนนี้กลับบ้านได้แล้วครับคนดี เดี๋ยวผมไปส่งที่สวนกุหลาบนะครับ”

“ยังไม่อยากกลับ”

“ไม่เอา อย่างอแงนะครับคนดี เอาไว้เรามาเจอกันใหม่นะครับ”

“ไม่รู้เมื่อไหร่สิคะ”

“ตราบใดที่เรายังรักกัน ย่อมมีโอกาสสำหรับเราสองคนเสมอแหละครับ” เขาก้มลงจูบเนินสาวของเธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาหวานฉ่ำ “เด็กน้อยของผม โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วจริงๆ”

“มา...ขอกอดหน่อยสิคะ” เธอลุกขึ้นนั่งแล้วกางสองแขนเพื่อรับกายแกร่งที่พุ่งเข้าไปสวมกอดร่างเล็กไว้แนบอก สองร่างตอบรับความอบอุ่นของกันและกันอย่างรักใคร่และซื่อสัตย์เมตตา “คุณเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของหนูนะคะ”

“ครับ ผมจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของคุณ...สุดที่รักของคนต่ำต้อยคนนี้”

ธิดานุชเดินออกจากบ้านพักของเขามาก่อน ส่วนเขาเดินไล่หลังมาอย่างเงียบเชียบ เพื่อเฝ้ามองและดูแลความปลอดภัยของเธออย่างถึงที่สุด กระทั่งถึงสวนกุหลาบ เขาก็หยุดฝีเท้าที่ใต้ต้นตะแบก รอจนกว่าเธอจะเข้าบ้านไปแล้ว ถึงได้หันหลังกลับไปยังที่ของตน  

“ฝันดีนะครับ คุณหนู”

ธิดานุชกลับเข้าบ้านในสภาพภายนอกที่ดูเรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สภาพภายในนั้นกลับเต็มไปด้วยร่องรอยของคราบใคร่และแรงราคะอันเกิดจากความรักและความใคร่เสน่หา  

ก่อนจากมา เธอกับธนาแลกของที่ระลึกกันด้วย สำหรับการร่วมรักกันครั้งแรกของนายหญิงและบ่าวสุดที่รัก เขาได้กางเกงในตัวเก่งของเธอไป ส่วนเธอก็ได้บ๊อกเซอร์ตัวเก๋าของเขามา เธอตั้งใจจะเก็บมันไว้อย่างดี ให้อยู่ในที่ ๆลึกลับที่สุดของชีวิตเลยล่ะ

“อ้าว! น้องใยบัว หายไปไหนมาคะ ทำไมยังไม่เปลี่ยนชุดนักเรียนอีก” พี่สะใภ้คนโตทักทายมาแต่ไกล ตอนที่เธอกำลังจะขึ้นบันไดพอดี เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนหันไปยิ้มให้พี่ผึ้ง หรือ สิริลักษณ์ ภรรยาของวรายุทธ พี่ชายคนโตของเธอ

“พี่ผึ้ง!” เธอแปลกใจไม่น้อย “ไม่ได้ไปงานเลี้ยงกับคุณแม่หรือคะ”

“เปล่านี่คะ งานเลี้ยงอะไรหรือคะ”

“แล้วพี่ยุทธ”

“อ๋อ ยุทธเขายังติดคุยงานกับลูกค้าอยู่น่ะค่ะ คงอีกสักพักใหญ่ๆถึงจะกลับบ้าน ว่าแต่น้องใยบัวทานข้าวเย็นรึยังคะ วันนี้ที่บ้านไม่ได้ตั้งโต๊ะนะคะ เพราะไม่มีใครอยู่เลย...”

“ใครบอกว่าไม่มีใครอยู่!!!”

เสียงนั้นดังมาจากประตูบ้าน เป็นเสียงของเสี่ยชาญชัยประมุขของบ้านนั่นเอง

“คุณป๋า!” ธิดานุชลูกสาวคนเล็ก คนที่เคยวิ่งออกไปกอดต้อนรับบิดาด้วยความดีใจเสมอ แต่วันนี้เจ้าหล่อนกลับเดินไปหาแบบเว้นระยะห่างเอาไว้

“คุณป๋ากลับมาแล้ว ทำไมกลับมาเร็วล่ะคะ ไหนบอกว่าจะกลับมะรืนนี้”

“ทำไม ถามแบบนี้เหมือนไม่อยากให้พ่อกลับบ้านเลย”

“เปล่านะคะ คิดถึงจะแย่ กลัวใครจะมาแย่งคุณป๋าไปน่ะสิคะ ก็คุณป๋าหนูทั้งสมาร์ททั้งหล่อขนาดนี้”

“งั้นมาให้พ่อชื่นใจหน่อย” สองพ่อลูกกอดหอมกันจนเป็นเรื่องปกติ แต่วันนี้ลูกสาวกลับถอยห่าง ไม่ยอมให้เข้าใกล้เสียอย่างนั้น  “มาซี”

“ไม่เอาค่ะ วันนี้หนูเหงื่อเยอะมาก” ไม่ใช่แค่เหงื่อของเธอคนเดียวน่ะสิ แต่มีเหงื่อของผู้ชายผสมอยู่ด้วย เธอกลัวบิดาจะจับได้ “หนูขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะคะ ขอไปอาบน้ำให้สบายเนื้อสบายตัวก่อน แล้วเดี๋ยวเรามาทานอาหารเย็นด้วยกัน พี่ผึ้งด้วยนะคะ”

“แต่พ่อเรียบร้อยมาแล้ว เราทานกับพี่ผึ้งเถอะ” ชาญชัยมองลูกสาวอย่างรู้ทัน “วันนี้เราดูแปลก ๆนะ หรือว่าเพราะเรื่องผู้ชายคนนั้น”

“ผู้ชายคนนั้น!!!” เธอตกใจหน้าเหวอเลยทีเดียว

“ก็ไอ้เด็กผู้ชายที่มันมาขอเบอร์แกไง”