EP36...เราไม่ได้ทำกันนานแล้วนะ

ธิดานุชพยายามตั้งสติแล้วเดินจากมาให้เงียบที่สุด เธอไม่ควรเข้าไปเอาเรื่องพวกเขาสองคนตอนนี้ เพราะความเสียใจต้องเกิดขึ้นแน่ อย่างน้อยพี่สะใภ้ที่กำลังท้องโตจะได้ไม่ช็อคจนเสียสติไป เหมือนกับที่เธอกำลังเป็นอยู่ตอนนี้

เธอกลับเข้ามานั่งในรถด้วยสภาพเหมือนคนตายซาก คล้ายคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

“มีอะไรรึเปล่าครับคุณหนู” เขาไม่อยากคิดว่าเธออาจจะรู้ความจริงบางเรื่องที่ทำให้เธอช็อค

“อ่า...ธนาคะ...ช่วยพาหนูไปให้ไกลจากบ้านหลังนี้หน่อยได้มั้ยคะ”

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงหนักแน่นแต่เจือความปราณี “ได้ครับ”

ระหว่างทางที่รถขับเคลื่อนไป เธอเอาแต่นั่งเหม่อมองข้างทางเหมือนคนไร้ความหวัง ดวงตาที่เคยสดใสเปล่งประกาย บัดนี้หม่นหมองไร้ความสุขเช่นเคย

เขาอยากกอดปลอบใจเธอเหลือเกิน หากเธอได้รู้ความจริงที่แสนเจ็บปวดนั้นแล้ว หัวใจที่แข็งแกร่งเช่นเขายังแบกรับแทบไม่ไหว แล้วสาวน้อยตัวเล็กของเขาจะยอมรับความจริงที่เจ็บปวดนั้นได้อย่างไร

กว่าสี่ชั่วโมงที่เขาขับรถมุ่งหน้าลงใต้ ในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทาง อันเป็นบ้านพักตากอากาศหลังงามติดชายทะเลปราณบุรี  

“คุณหนูครับ ลงมาสิครับ” เขาเปิดประตูรถให้เธอ เพื่อให้เธอได้เหยียบย่ำลงบนผืนทรายนวลละเอียด ชายทะเลที่เงียบสงบและสะอาดสบาย เหมาะแก่การพักผ่อนพักใจ

ธิดานุชก้าวลงจากรถอย่างไม่แน่ใจตัวเอง เธอหลับไปเสียนาน มาตื่นอีกทีก็เห็นทะเลอยู่ตรงหน้าแล้ว

“นี่เรามาทะเลกันหรือคะ”

“บ้านหลังนี้สวยมั้ยครับ”

เธอหันไปมองบ้านพักสไตล์คอจเทจ หลังสวยสีขาวสะท้อนแสงแดดและสีน้ำทะเลได้อย่างงดงามตรงหน้า

“สวยค่ะธนา เหมือนบ้านในฝันเลย”

“บ้านของคุณหนูครับ”

“หืม? บ้านใครนะคะ”

“บ้านของคุณพ่อคุณครับ ท่านชอบมาพักที่นี่บ่อยๆ แต่คนที่บ้านไม่มีใครรู้เลยว่ามีบ้านหลังนี้อยู่ แต่ท่านใส่ชื่อคุณเป็นเจ้าของมาตั้งแต่ซื้อเลยนะครับ ท่านตั้งใจจะมอบเป็นของขวัญวันจบปริญญาของคุณ”

เท่านั้นแหละ หญิงสาวก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ด้วยซาบซึ้งใจในความรักของบิดาที่มีให้แก่เธอ

ธนาสวมกอดธิดานุชไว้แนบอก เพื่อปลุกปลอบใจและให้ความอบอุ่นแก่เธอ

“ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้กับคุณแล้ว คุณจะไม่เป็นอะไร”

“คุณแม่! กับพี่ยุทธ!”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ เรื่องร้าย ๆทิ้งไว้ที่บ้านซะ แล้วก็มีความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า”

“แต่พวกเขาเล่นชู้กันนะคะ แล้วไม่แน่ด้วยว่าเรื่องที่คุณป๋าโดน...” เธอพูดด้วยหัวใจสั่นรัว “หรือว่าเรื่องคุณป๋า!”

สีหน้าของธนาบ่งบอกว่าเธอคิดถูก เธอหน้าซีดเผือด ตัวชาหน้าชาไปหมด

“ธนาก็รู้หรือคะ”

เขาเงียบไปนิด “คุณหนูลืมเรื่องนี้ไปซะเถอะครับ คุณหนูจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้”

เธอผละจากอกเขา สีหน้าเกรี้ยวกราด “ธนาจะให้หนูลืมการตายของคุณป๋าหรือคะ!”

“แต่ถ้าคุณหนูรู้ว่าผู้บงการคือใคร คุณหนูก็คงไม่อยากให้เธอเข้าคุกหรอก จริงมั้ยครับ!”

เธอช็อคไปอีกครั้งเมื่อคิดได้ว่าคนนั้นคือมารดาของตัวเอง น้ำตาใสไหลรินเป็นทาง ก่อนจะเป็นลมล้มพับลงในอ้อมกอดของคนรัก

หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง หลังจากเป็นลมหมดสติแล้วหลับไปเกือบสองชั่วโมง

เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของเขา ภายในห้องนอนสีขาวสะอาดสวยของบ้านพักริมทะเลหลังใหญ่ ของขวัญที่บิดาทิ้งเอาไว้ให้ โดยให้ธนาเป็นคนเก็บรักษาเอาไว้

“ตื่นแล้วหรือครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม พร้อมอังมือบนหน้าผากและลำคอของเธออย่างห่วงใย “โชคดีนะครับที่ไม่มีไข้”

“ธนา...” ผู้ชายเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นหลักให้เธอยึดในตอนนี้ เธอสวมกอดเขาไว้แน่น พลางสะอื้นให้ เพราะยังทำใจกับข่าวร้ายไม่ได้ “ทำไมคุณแม่ทำแบบนี้ล่ะคะ ทำไมคุณแม่ใจร้ายอย่างนี้”

“ไม่เป็นไรนะคนดี” เขาลูบหลังปลอบโยน “ลืมเรื่องนี้ไปสักพักนะครับ คิดเสียว่าคุณพ่อท่านไปสบายแล้ว ส่วนคุณแม่ ท่านเองก็คงมีเหตุผลของท่าน...”

“เห็นแก่ตัวน่ะสิคะ!”

“ชู่” เขาวางนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากสวยเพื่อห้ามไม่ให้เธอพูดถึงบุพการีแบบนั้น “เครียดมาหลายวันแล้ว ไม่สงสารตัวเองบ้างหรือครับ ปล่อยใจปล่อยกายให้มีความสุขซะบ้างสิ หัวใจจะได้แข็งแรง จะได้กลับไปสู้ต่อได้”

เธอจึงอ่อนลง มองเขาด้วยความซาบซึ้ง “เพราะมีธนาอยู่ด้วย ใยบัวก็เลยไม่กลัวอะไร ธนาห้ามทิ้งใยบัวไปไหนเด็ดขาดนะ เข้าใจมั้ย”

“ไม่ทิ้งหรอก ใครจะกล้าทิ้งเด็กขี้แยคนนี้” เขาบีบจมูกเธอเพื่อแกล้ง เธอตีกลับหยอกเย้า ก่อนสองร่างจะฟัดกันนัวบนเตียงนุ่มที่แสนสบาย

“ธนา...อย่าสิ..จั๊กจี๋นะ” เขาพยายามจะทำให้เธอลืมความทุกข์ ด้วยการทำให้เธอมีความสุขแทน

“ทำนะครับ เราไม่ได้ทำกันนานแล้วนะ” สายตาอ้อนวอนก้มต่ำลงมาหาเธอ พร้อมริมฝีปากที่ประกบแน่น ก่อนจะบดจูบอย่างดูดดื่ม