EP34...ธนาอย่าทิ้งใยบัวไปแบบนี้นะ

“ก็ผมคิดถึง...คิดถึงแทบขาดใจแล้ว” เขาไซ้ซอกคอหอมกรุ่น พร้อมกับถลกกระโปรงนักศึกษาของเธอขึ้นคาสะเอว แหวกกางเกงในของเธอออก แล้วจับท่อนเอ็นสอดเข้ารูฉ่ำแฉะของเธออย่างย่ามใจ

“โอย...” เธอครางกระเส่า เม้มริมฝีปากแน่น ความสุขที่ปรารถนามาหลายวัน ความกระสันที่ใครก็ไม่สามารถบรรเทาให้ทุเลาลงได้ ยกเว้นแต่เขาเท่านั้น

“ธนาขา...เมียคิดถึงธนาสุดๆเลย”

“อือ...ผัวก็คิดถึงเมีย อยากเอาเมียให้หนำใจจะแย่อยู่แล้ว ซี๊ดส์..อ่าห์...แน่นเสียวไปหมดแล้วที่รัก”

ขณะกำลังร่วมรักกันอย่างเมามันส์นั่นเอง เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากหัวเตียงและอากาศเย็นฉ่ำ

“ใครโทรมาคุณหนู”

“ช่างเถอะค่ะ เดี๋ยวค่อยโทรกลับก็ได้ ผัวจะแตกแล้วไม่ใช่เหรอ...”

“ผมรอได้ คุณรับโทรศัพท์ก่อนเถอะ เผื่อมีเรื่องสำคัญ”

กายแกร่งผละออกจากกายสาวที่เปลือยเพียงท่อนล่าง เธอขยับตัวไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ตรงหัวเตียงมาดูชื่อปลายสาย แล้วก็ทำหน้าเซ็ง

“คุณแม่น่ะค่ะ โทรมาทำไมเนี่ย ก็บอกแล้วไงว่าคืนนี้จะนอนเร็ว” เธอนึกรำคาญที่มารดาโทรมาขัดจังหวะ แต่ก็ยอมกดรับสาย “ค่ะคุณแม่”

เธอฟังปลายสายพูดเพียงไม่นานก็ตกอยู่ในอาการช็อค เขาเห็นสีหน้าของเธอแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นข่าวร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย

“มีอะไรครับคุณหนู”

“คุณป๋าโดนลอบยิงที่ต่างจังหวัดค่ะ...ตอนนี้ท่านเสียแล้วค่ะ”

ธนาคว้าร่างสาวน้อยที่สะอื้นให้มากอดปลอบใจด้วยความห่วงหา เขารู้ว่าเขาคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้

“ไม่เป็นไรนะครับ ท่านหมดเวรหมดกรรมแล้ว ท่านไปสบายแล้ว ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว”

“ใครทำกับคุณป๋าแบบนี้ ธนา! ใครทำกับคุณป๋าคะ!”

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจนะครับ คุณหนูใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้คุณหนูต้องเข้มแข็งเพื่อคุณแม่นะครับ”

“ฮือ....หนูไม่คิดเลยว่าการไปต่างจังหวัดครั้งนี้ของคุณป๋าจะเป็นครั้งสุดท้าย คุณป๋าขอกอดหนูด้วยนะคะ แต่หนูไม่ยอมให้กอด หนูเป็นลูกที่แย่มากเลย”

“โอ๋ ไม่เป็นไรคนดี” เขาลูบหัวลูบผมที่ยาวสลวยของหญิงสาวอย่างรักใคร่ห่วงหา กกกอดเจ้าหล่อนไว้เพื่อให้เจ้าหล่อนรู้ว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเสมอ “ผมอยู่ตรงนี้นะ”

“ธนาอย่าทิ้งใยบัวไปแบบนี้นะ ไม่เอานะ”

“ครับ ผมไม่มีวันทิ้งคุณหนูหรอก เชื่อใจผมนะ”

เขาอบอุ่นเหลือเกิน ในวันที่เธอรู้สึกเจ็บปวดและรวดร้าวขนาดหนัก เมื่อต้องสูญเสียบิดาผู้เป็นที่รักไปอย่างกะทันหัน ชนิดตั้งตัวไม่ทัน 

หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา...บรรยากาศของบ้านมีแต่ความโศกเศร้า ระทมทุกข์ หลังเสร็จงานศพของเสี่ยชาญชัย คุณนายมาลินีก็ล้มป่วยลง เพราะยังทำใจเรื่องการด่วนจากไปของสามีไม่ได้   

ทว่า หลังจากงานศพของเสี่ยชาญชัยผ่านไปได้ไม่นาน ทนายความก็เข้ามาจัดการเรื่องมรดก ซึ่งเสี่ยชาญชัยได้เขียนพินัยกรรมเอาไว้ก่อนหน้าที่จะโดนลอบยิงไม่นาน

พินัยกรรมฉบับนั้น กล่าวยกทรัพย์สมบัติโดยส่วนมาก รวมทั้งกิจการร้านวัสดุก่อสร้างซึ่งเป็นรายได้หลักของตระกูล ให้แก่มาลินีผู้เป็นภรรยาและวรายุทธ ซึ่งเป็นบุตรคนโตเสียเกือบทั้งหมด โดยให้ทั้งคู่บริหารทรัพย์สินร่วมกัน ขณะน้องอีกสี่คนก็ได้รับจัดสรรมรดกกันไปตามสมควร ไม่น้อยหน้ากัน แต่ก็ไม่ยุติธรรมสักเท่าไหร่

ทว่า ไม่มีลูกคนใดลุกขึ้นมาคัดค้านพินัยกรรมฉบับนี้เลยสักคน เพราะวรายุทธพี่ชายคนโตย่อมเหมาะสมที่จะดูแลทรัพย์สินของบิดามากที่สุดอยู่แล้ว

“แม่ทานข้าวเยอะๆนะคะ ซูบลงไปเยอะเลย” เธอแสนจะเป็นห่วงมารดา เพราะร้องไห้จนหมดแรงมาหลายวัน กว่าจะลุกขึ้นมาแต่งตัวเป็นผู้เป็นคนได้ในวันนี้

ช่วงนี้เธอกับมารดารับประทานอาหารเช้าด้วยกันบ่อยขึ้น เพราะเธออยากจะปลอบประโลมมารดาให้หายเศร้า ทั้งที่ตัวเธอเองก็ยังเศร้าไม่หาย