EP35...ความจริงที่แสนเจ็บ

“แม่โอเคจ๊ะ หนูไม่ต้องห่วง ไปเรียนให้สบายใจเถอะ ขาดเรียนมาทั้งสัปดาห์แล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูฉลาดอยู่แล้ว ตามเพื่อนทันชัวร์ ตอนนี้หนูขออยู่เป็นเพื่อนแม่ก่อนดีกว่า”

“ขอบใจนะลูก” มาลินียิ้มให้ลูกสาวสุดที่รัก “คุณพ่อตั้งใจจะยกบ้านหลังนี้ให้ลูก หลังจากลูกบรรลุนิติภาวะแล้ว บ้านหลังนี้คุณพ่อรักมาก ท่านคงรักหนูมาก ก็เลยอยากให้หนูเป็นคนดูแล”

“เราทุกคนจะอยู่ด้วยกันค่ะ ที่นี่คือบ้านของทุกคน ทุกคนสามารถกลับมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้”

“คุณพ่อถึงวางใจหนู” มาลินียิ้มด้วยความภูมิใจ “บางทีแม่ควรจะแข็งแรงได้แล้ว แม่ควรจะทำเพื่อลูกทั้งสองคนของแม่ เพราะถึงอย่างไร คุณพ่อก็ยังคงอยู่ในใจของพวกเราเสมอ จริงมั้ยจ๊ะ”

“จริงค่ะแม่ คุณพ่อไม่เคยไปไหนเลย คุณพ่ออยู่ในใจของเราทุกคน ท่านจะมองดูพวกเราอย่างมีความสุขอยู่บนโน้น” ธิดานุชยิ้มทั้งน้ำตา สวมกอดมารดาไว้แน่น ด้วยความรักและเคารพอย่างสุดหัวใจ

“เพราะงั้น  ลูกเองก็ห้ามขาดเรียน เข้าใจมั้ย รีบขึ้นไปแต่งตัวแล้วออกไปเรียนได้แล้ว แม่อยู่บ้านได้ ไปเถอะ ยุทธกับผึ้งก็อยู่ ไม่มีอะไรน่าห่วงเลย”

“แน่นะคะ”

“จ๊ะลูก แม่โอเคแล้วจริง ๆ”

เมื่อมารดาของเธอแสดงให้เห็นแล้วว่าสามารถอยู่ได้โดยไม่นั่งซึมเศร้าหรือนั่งร้องไห้เป็นวันอีกแล้ว เธอจึงกลับขึ้นชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษา ก่อนออกจากห้อง เธอยังเดินไปเกี่ยวผ่าม่านออกดูใครบางคน เขายังยืนอยู่ที่นั่นเหมือนเดิม ท่ามกลางแปลงกุหลาบงดงาม

เธอส่งสัญญาณบอกเขาว่าจะออกไปข้างนอก เขารับรู้จึงรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูดีเหมาะสมในฐานะคนขับรถของเธอ นายหญิงในดวงใจของเขา

“จะไปไหนครับคุณหนู?” เขาถามทันทีที่เธอขึ้นนั่งตรงเบาะหลังของรถคันงาม

“ไปมหาวิทยาลัยค่ะธนา แต่จะแวะทำบุญให้คุณพ่อที่วัดก่อน วัดใกล้ ๆก็ได้ค่ะ”

“ครับ” ธนาออกรถไปโดยไม่ลังเล แม้มีเรื่องไม่สบายใจบางอย่างสุมทุมอยู่ในอก “คุณนายสบายดีแล้วหรือครับ คุณหนูถึงกลับไปเรียน”

“ค่ะ ท่านดูโอเคขึ้นเยอะแล้ว”

เขาถามถึงอาการคุณนายมาลินี ผู้เป็นมารดาของหญิงสาวที่เขาเป็นห่วงสุดหัวใจ นั่นเพราะเขาได้รู้ความจริงบางอย่างที่ชวนช็อค หลังจากใช้เส้นสายในวงการมือปืน จนสืบสาวไปถึงตัวคนร้ายที่รับจ้างสังหารเสี่ยชาญชัยได้ ซึ่งเมื่อเขาได้รู้ชื่อของผู้บงการ เขาแทบไม่อยากกลับมาที่บ้านหลังนี้อีกเลย หากไม่ใช่เพราะนายหญิงของเขายังอยู่ที่นี่ คนที่เขาต้องปกป้องและดูแลไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่

เมื่อรถขับเคลื่อนออกจากบ้านมาได้ไม่นาน ก็มีเหตุให้ต้องเลี้ยวหัวรถกลับ เพราะเธอดันลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน

“ธนารอเดี๋ยวนะคะ ไม่ต้องดับเครื่องก็ได้”

ธิดานุชลงจากรถแล้ววิ่งเข้าบ้านอย่างเร็ว ตั้งใจจะขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านโดยทันที หากไม่เห็นว่าประตูห้องทำงานของบิดาตรงชั้นล่างเปิดแง้มอยู่ ห้องที่บิดาของเธอมักจะขลุกอยู่ทั้งวันทั้งคืน มากกว่าอยู่ในห้องนอนกับมารดาเสียอีก ห้องที่ถูกปิดตายไป เพราะกุญแจมีเพียงดอกเดียว และหายไปหลังจากบิดาเสียชีวิต

“ใครใช้ห้องคุณพ่อ???” เธอขยับฝีเท้าแผ่วเบา เดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อจะดูคนที่อยู่ข้างใน

“อะ...” เธอตกใจแทบช็อค เมื่อเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นจากในห้องแห่งนั้น บนโต๊ะทำงานของบิดา มารดาผู้เศร้าโศกของเธอกำลังหัวเราะระริกขณะร่วมรักกับวรายุทธ พี่ชายคนโตของบ้าน พวกเขาทั้งคู่กำลังมีความสุขอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางความเสียใจและน้ำตาของคนบ้านนี้

“ในที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างก็ตกเป็นของเราสองคน!”

“ขอบคุณคุณแม่มากนะครับ ที่สนับสนุนผมทุกอย่าง ผมสัญญาว่าผมจะไม่มีวันทอดทิ้งคุณแม่เด็ดขาด”

หัวใจเธอแทบแตกสลายกับภาพที่ได้เห็น ไม่คิดไม่ฝัน ไม่มีวันที่เธอจะกล้าคิดได้ มารดาของเธอเล่นชู้กับลูกเลี้ยงของตัวเอง แต่ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดในงานศพของสามี