9หก สำนักการศึกษา

หก สำนักการศึกษา

คราแรกเจียวเชินคิดว่าหลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จแล้วจะเดินไปขึ้นรถม้ากลับจวนตัวเองเลย ทว่าหญิงสาวกลับใจเปลี่ยนแผนเป็นเดินทางต่อเนื่องไปยังสถานที่ในแผ่นกระดาษที่เถ้าแก่ร้านขายหนังสือเขียนเอาไว้ให้ก่อนดีกว่า

สำนักการศึกษาหงส์แดงเพลิง

สถานที่ที่อาจารย์ผู้เคยเขียนหนังสือเขียนอ่านสำหรับเด็กผู้นั้นทำงานอยู่

เขาน่าจะเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่นั่นกระมัง

เหตุผลที่เจียวเชินต้องการพบอาจารย์ผู้นั้นคือ นางต้องการเจรจาขอซื้อหนังสือเด็กที่เขาเคยเขียนนั่นเอง

ถึงแม้ว่าชาติที่แล้วเจียวเชินจะเคยประกอบอาชีพเป็นคุณครูอนุบาล ทว่านั่นก็เป็นยุคสมัยหนึ่ง นางไม่อาจนำความรู้ที่มีมาสอนเด็ก ๆ เขียนตัวอักษรไม่เหมือนกันได้หรอก

เนื่องจากสำนักการศึกษาอยู่ไม่ไกลจากกลางเมืองหลี่ซงจึงสามารถเดินเท้าไปหาได้โดยใช้เวลาไม่นาน

เจียวเชินเดินไปถึงก็วานให้อามี่สาวใช้ส่วนตัวของตนเดินเข้าไปแจ้งเจ้าหน้าที่ที่ประตูทางเข้าสำนักการศึกษา ส่วนนางเดินไปนั่งรออยู่ที่ศาลาไม้ข้าง ๆ

“คุณหนูเจ้าคะ ผู้คุ้มกันสำนักบอกว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามจะถึงเวลาเลิกเรียนของสำนักแล้วเจ้าค่ะ เขาบอกว่าจะส่งคนไปแจ้งท่านอาจารย์ชงอวี้หลังเลิกเรียน ให้พวกเรานั่งคอยที่ศาลาก่อนเจ้าค่ะ”

“อืม ข้ารอได้”

สำนักการศึกษาหงส์แดงเพลิงเป็นสำนักการศึกษาสำหรับบุตรของขุนนางภายในดินแดนแถบทักษิณ จึงมีผู้มาเรียนจำนวนมากจากหลายเมือง ตั้งแต่เด็กอายุสี่ห้าหนาวถึงอายุสิบสามหนาว เริ่มตั้งแต่ฝึกจับพู่กันไม้เลยทีเดียว

ที่นี่นับเป็นโรงเรียนสอนหนังสือชั้นดี ทว่าน่าเสียดายที่มีไว้สำหรับพวกประชากรชั้นสูงอย่างพวกเหล่าขุนนางมีเงินเท่านั้น

ระหว่างรอให้เวลาผ่านไปหญิงสาวถือโอกาสหยิบหนังสือที่เพิ่งซื้อขึ้นมาเปิดอ่านไปพลาง ๆ เผื่อวันนี้นางจะได้เรื่องเล่าหรือนิทานน่าสนใจใหม่ไปเล่าให้เด็ก ๆ ที่จวนฟังก่อนเข้านอนบ้าง

อ่านหนังสือจนเพลินไม่ได้ดูเวลา เงยหน้าขึ้นมาอีกทีเพราะได้ยินเสียงผู้คนเดินพลุกพล่านทั่วลานก่อนออกประตู

มีทั้งเด็กเลิกเรียน มีผู้ใหญ่ บ่าวไพร่ที่มารอรับคุณชายน้อยของพวกเขากลับจวนกันครึกครื้น

เด็กชายบางคนยังไม่มีคนมารับก็รวมกลุ่มกันนั่งเล่น นั่งกินขนม พูดคุยกันอยู่ตามม้านั่งในลานหน้าเรือนเรียนของสำนัก

ในขณะที่เจียวเชินละความสนใจลงมานั่งอ่านหนังสือในมือต่อ จากนั้นเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจ ท่าทีแตกตื่นของเด็กแถวนั้นทำให้เจียวเชินต้องวางมือจากหนังสือมาสนใจมองหาที่มาของเสียงแตกตื่นนั้นก่อน

“มีคนวิ่งไปมุงตรงนั้นเต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะคุณหนู ให้บ่าววิ่งไปดูดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ต้องหรอก พวกเราลองเดินไปดูด้วยกันเถอะ แถวนี้มีแต่เด็กหากเกิดเรื่องอันใดอาจช่วยเหลือได้”

“เจ้าค่ะ”

สองนายบ่าวเดินไปยังทิศทางที่เกิดเหตุบางอย่าง ยังไม่ทันเดินไปถึงก็มีบุรุษสวมใส่เหมือนชุดบ่าวของจวนขุนนางผู้ดีวิ่งฉิวเร่งรีบผ่านตัวเจียวเชินไปจนนางเกือบถูกชน

“ขออภัยขอรับคุณหนู ข้าน้อยขอทางไปตามท่านหมอก่อน”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

เจียวเชินได้ยินเช่นนั้นย่อมไม่ถือสา กลับรีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปแหวกคนจำนวนมากที่กำลังแห่เข้าไปมุงเด็กน้อยคนหนึ่งที่มาของเหตุวุ่นวาย

มีเด็กชายอายุราวหกหนาวร่างกายเกิดอาการชัก แขนขากระตุกลงไปนอนอยู่บนพื้นขณะกำลังนั่งคุยกับเพื่อนของตนเองอยู่

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านกำลังทำอันใดน่ะ เมื่อสักครู่ข้าเห็นมีคนวิ่งไปโรงหมอแล้วเจ้าค่ะ พวกเราอย่าเข้าไปยุ่งเลยเจ้าค่ะ”

อามี่รีบเข้ามาดึงแขนของเจียวเชิน เนื่องจากเห็นนางลงไปนั่งคุกเข่าข้าง ๆ เด็กที่กำลังชักกระตุกอย่างน่ากลัว

“เจ้ากำลังทำอันใดน่ะ อย่าทำอันใดมั่วซั่วเชียวนะ เด็กคนนี้ลูกขุนนางใหญ่โตไม่น้อยเลย”

“นั่นสิ สตรีผู้นั้นกำลังทำอันใดน่ะ”

นอกจากเจียวเชินไม่สนใจคำทัดทานห้ามนางจากคนรอบกายแล้ว นางนั่งคิดวิเคราะห์อาการที่เห็นเบื้องหน้าอย่างถี่ถ้วนให้มั่นใจก่อนค่อยเริ่มลงมือปฐมพยาบาลเด็กป่วยตรงหน้า

เด็กคนนี้คาดว่าเป็นโรคลมชัก หรือเรียกภาษาบ้าน ๆ ว่า ลมบ้าหมู

โรงหมอที่ใกล้ที่สุดอยู่ในตลาดต้องใช้เวลาเดินทางมาไม่น้อย

ในระหว่างที่รอหมอเดินทางมาช่วยเหลือนางต้องปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อน มิเช่นนั้นเด็กคนนี้อาจสิ้นใจก่อนได้รับการรักษา

“อามี่กันคนโดยออกไปที่อื่นก่อน เร็ว !”

“เจ้าค่ะ” แม้อามี่จะไม่ค่อยเข้าใจจุดประสงค์ของคุณหนูตัวเองก็ตาม ทว่านางยินยอมปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด แต่ดูเหมือนคนอื่นโดยรอบจะไม่ให้ความร่วมมือกับนางสักเท่าไรนัก นางมีคนเดียวไม่สามารถต้อนกันคนจำนวนมากให้เลิกมุงได้จริง ๆ “อะ…เอ่อ ทุกคนที่ยืนมุงโดยรอบได้โปรดกระจายตัวออกไปก่อนเจ้าค่ะ คุณหนูของข้ากำลังช่วยเด็กอย่างสุดความสามารถ”

“นางเป็นหมอหรืออย่างไร ไยข้าจึงต้องเชื่อด้วย”

“นั่นสิ พวกข้าจะอยู่ดูเพื่อเป็นพยานเผื่อนางฆ่าเด็กตายคามือ”

“พวกท่านได้โปรดออกไปยืนดูไกล ๆ ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าน้อยขอร้อง”

“ช่างพวกเขาเถอะอามี่ หากอยากติดโรคชนิดนี้ที่ไม่รู้ว่าติดต่อได้หรือเปล่าจากเด็กก็ยืนอยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ”

สิ้นสุดเสียงพูดกึ่งขู่ของเจียวเชิน คนที่ตอนแรกยืนกรานว่าจะยืนดูอยู่ใกล้ ๆ พากันพร้อมใจถอยห่างออกไปด้วยความหวาดกลัวคำขู่

แม้ว่าคำพูดนั้นดูเหมือนเป็นคำขู่ก็ตาม ทว่าอย่างไรป้องกันไว้ดีกว่าแก้ พวกเขาไม่ใช่หมออย่างไรก็ดูด้วยความอยากรู้อยู่ห่าง ๆ ก็ยังดี

“หึ” เจียวเชินส่ายหน้าเมื่อเห็นท่าทางของพวกผู้ใหญ่ที่มีนิสัยอยากรู้อยากเห็นทว่ากลัวตาย ก่อนหันกลับมาสนใจเด็กป่วยต่อโดยนางเร่งมือคลายเสื้อผ้าบนตัวเด็กให้หลวม

ที่นางทำไปแล้วทั้งหมดคือเพื่อให้อากาศถ่ายเทไม่อึดอัด ผู้ป่วยหายใจได้สะดวกมากยิ่งขึ้น

จากนั้นเจียวเชินรีบจับผู้ป่วยนอนตะแคงด้านใดด้านหนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้สำลักเศษอาหารเข้าไปในปอด เพียงเท่านี้ก็เหลือแค่รอท่านหมอเดินทางมาถึงหรือไม่ก็รอร่างกายเด็กหายชักเท่านั้น

สิ่งที่หลายคนเข้าใจผิดสำหรับโรคนี้คือนำวัตถุใดๆ สอดในปากผู้ป่วยเพื่อป้องกันไม่ให้กัดลิ้นเพราะจะทำให้ปากและฟันของผู้ป่วยได้รับการบาดเจ็บหรืออุดกั้นทางเดินหายใจนั่นเอง

รอสักพักหมอก็ยังเดินทางมาไม่ถึง จนกระทั่งเด็กที่อาการลมชักกำเริบเริ่มกลับมารู้สึกตัว เจียวเชินจึงช่วยพยุงให้เด็กน้อยขึ้นมานั่งจะได้หายใจได้สะดวกมากขึ้นกว่าเดิม

“พี่สาว ข้าเป็นอันใดไป”

“ไม่มีอันใดแล้ว ปลอดภัยแล้ว เจ้านั่งพักเถอะ”

พูดไม่ทันขาดคำเสียงกึ่งวิ่งกึ่งเดินของคนมาใหม่พร้อมกับผู้คนพากันแหวกทางให้เข้ามาข้างในหาเด็กป่วย

เป็นหมอและคนที่วิ่งไปตาม ตามหลังมาด้วยเจ้าหน้าที่ของสำนัก

หมอชราเข้ามาตรวจอาการคนป่วยทันทีที่มาถึง ส่วนเจียวเชินที่พอเห็นว่าหมดหน้าที่ของตนแล้วจึงค่อย ๆ ถอยห่างออกมา เดินนำอามี่กลับไปยังศาลาไม้จุดนั่งรอบุคคลที่ตัวเองต้องการมาพบในวันนี้