8ห้า เรื่องบังเอิญ

ห้า เรื่องบังเอิญ

เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วเจียวเชินจึงเดินออกมาจากร้านหนังสือพร้อมกับอามี่ที่สองมือถือหนังสือเต็มไปหมด

เดินต่อไปไม่ไกลก็ถึงภัตตาคารอาหารที่ขนาดไม่ใหญ่มาก ลูกค้าไม่แน่นร้านจนน่าอึดอัด ดังนั้นเจียวเชินจึงตัดสินใจเลือกฝากท้องมื้อกลางวันไว้ที่ร้านนี้

ทว่าโชคร้ายที่พอเดินเข้าไปนางกลับเจอคนรู้จักที่ไม่อยากเจอเสียก่อนจะได้เดินไปนั่งที่โต๊ะว่าง

น้ำเสียงหวานหยดย้อยดังเข้ามาต้อนรับตั้งแต่นางเหยียบพื้นดินร้านเข้ามาทีเดียวเชียว

“โชคดียิ่งนักเจ้าค่ะ พี่คุนเซียวกำลังจะนั่งกินมื้อกลางวันใช่หรือไม่เจ้าคะ เช่นนั้นหากพี่คุนเซียวไม่รังเกียจให้เม่ยเอ๋อร์ร่วมโต๊ะด้วยนะเจ้าคะ”

“เอ่อ อืม ข้า...มีแขกน่ะ นั่นอย่างไรแขกที่ข้านัดเอาไว้เดินทางมาถึงแล้ว”

ท่านเจ้าเมืองเจิ้งคุนเซียวนั่นเองที่เดินเข้ามาดึงแขนเสื้อของนาง

ใช่…เขาเดินมาดึงแขนเสื้อของนางที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านประจวบเหมาะกับที่เขาต้องการหาทางกำจัดคุณหนูผู้งดงามท่านนั้นอยู่พอดี

เจียวเชินกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงง ๆ แต่ก็เดินตามน้ำชายหนุ่มไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

เจียวเชินขมวดคิ้วมองบุรุษตรงหน้า สื่อสารผ่านสายตาขณะสบตากับเขาเพื่อต้องการให้เขาเอ่ยอธิบายการกระทำเออออเอาแต่ใจตนเองให้นางกระจ่าง

“ใต้เท้า ท่านใช้ข้าโกหกนางหรือเจ้าคะ ทำเช่นนี้...”

“ทำตามข้าสั่งก่อน ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้าเรื่องงานพอดี อย่าพูดอันใดให้เสียเรื่องนะ”

“เหอะ...”

เอากับเขาเถิด นี่คือประโยคคำสั่งมากกว่าขอร้องให้นางช่วยกระมัง นางอยากจะลุกจากที่นั่งเสียตอนนี้หากไม่ติดว่าตอนนี้แขนเสื้อนางถูกเขากำแน่นอยู่บนโต๊ะน่ะนะ

“คุณหนูท่านนั้นดูอยากกินมื้อกลางวันกับท่านเจ้าเมืองนะเจ้าคะ ท่าทางนางปรารถนาร่วมโต๊ะกับใต้เท้านะเจ้าคะ”

“...”

ดวงตาดุคมปลาบตวัดมามองเจียวเชินอย่างคาดโทษที่นางรู้ทั้งรู้ว่าเขาต้องการเลี่ยงคุณหนูท่านนั้น ทว่ายังจีบปากจีบคอล้อเลียนเขาที่นั่งหันหน้าตั้งใจเมินคุณหนูท่านนั้น

“ข้ามีเรื่องงานต้องการคุยกับเจ้าจริง ๆ อย่าทำเป็นเล่น ข้าหาใช่คนที่เจ้าพูดหยอกล้อได้หรอกนะแม่นางเจียวเชิน”

คนโดนเรียกหุบยิ้มฉับอย่างหมดอารมณ์สนุก นางส่งเสียงเหอะในลำคอ “แล้วจะคุยกันเรื่องงานโดยปล่อยให้สตรีของใต้เท้ายืนมองจิกข้าน้อยจนร่างแทบพรุนเช่นนี้หรือเจ้าคะ”

คุณหนูที่โดนเจ้าเมืองเจิ้งคุนเซียวหมางเมินกลับไม่มีท่าทีนึกโกรธบุรุษที่เมินนาง หากแต่กลับดูโกรธแค้นและคาดโทษสตรีที่โดนดึงเข้ามาร่วมวงอีกคนเสียอย่างนั้น

ขนาดเจียวเชินไม่ได้หันไปมองยังรู้สึกถึงแรงอาฆาตอันแรงกล้าเลย

“เดี๋ยวนางก็จากไปเอง เจ้าไม่ต้องสนใจ”

“เจ้าค่ะ” รอยยิ้มแห้งผุดขึ้นตอบรับประโยคไร้หัวใจของอีกฝ่าย คร้านจะไปรู้สึกสงสารสตรีอีกคน เจียวเชินก็หาใช่คนชอบหาเรื่องใส่ตัวเองไม่

ยกเว้นเรื่องเด็กเอาไว้เรื่องหนึ่งก็แล้วกันที่นางไม่สามารถปล่อยวางไม่สนใจได้จริง ๆ

ไม่นานคุณหนูผู้นั้นก็เดินออกจากภัตตาคารอาหารไปจริงอย่างที่เจิ้งคุนเซียวกล่าวไว้ ดังนั้นเจียวเชินจึงผุดตัวลุกขึ้นจากที่นั่งทันทีเมื่อรู้สึกว่าหน้าที่ไม้กันสุนัขของตนจบลงแล้ว

“นั่นเจ้าจะทำอันใด”

“คุณหนูท่านนั้นไปแล้ว ข้าน้อยหมดหน้าที่แล้วนี่เจ้าคะ...หมดหน้าที่แล้วข้าน้อยลุกขึ้นจากไปไม่ถูกต้องตรงไหน”

“...”

คิ้วกระบี่เข้มสองข้างเคลื่อนเข้าหากันตรงกลางมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาแปลกประหลาดใจอย่างยิ่ง

นางทำราวกับรังเกียจบุรุษที่เพียบพร้อมเช่นเขา

ในเมืองนี้มีบุรุษคนใดครบเครื่องเท่าเขาอีกบ้าง ลูกน้องของเขาต่างพร่ำบอกว่าถึงแม้เขาจะเป็นพ่อหม้ายลูกติดที่ภรรยาเสียชีวิตไปตั้งแต่คลอดบุตร แต่เขานั้นนับเป็นที่นิยมของสตรีในเมืองและต่างเมือง มีแม่สื่อจากตระกูลต่าง ๆ เดินทางมาขอเชื่อมสัมพันธไมตรีกับเขาไม่ขาดสาย

ทว่าบุรุษที่ไม่ต้องการมีภาระเพิ่มให้เสียเวลาการพัฒนาดูแลดินแดนแถบทักษิณนั้นไม่คิดแต่งภรรยาใหม่จึงได้ปฏิเสธความหวังดีจากสตรีทุกคนอยู่ร่ำไป

แต่นี่...สตรีตรงหน้าไร้ความคิดหรืออย่างไร

เขาให้โอกาสที่สตรีทั่วแถบทักษิณปรารถนาสูงสุดอย่างนั่งร่วมกินมื้ออาหารกับเขาแท้ ๆ แต่นางกลับมีท่าทีไม่ดีใจ

จะไม่ให้คิดว่านางแปลกคนได้อย่างไรกัน

“เจ้านั่งลงเดี๋ยวนี้ ข้าบอกแล้วว่ามีธุระเรื่องงานต้องการคุยกับเจ้าพอดี เจอกันวันนี้ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปหาเจ้าที่จวนอีก”

“อ้อ เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าน้อยสมควรนั่งต่อ”

“ล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดแล้วเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ คราแรกข้าเกือบจำเจ้าไม่ได้เชียว”

“ก็ตอนนั้นโดนพ่อค้าเถื่อนจับนี่เจ้าคะเลอไม่เห็นแปลก ว่าแต่พวกท่านจับคนไม่ดีพวกนั้นได้หรือยังเจ้าคะ แล้วยังเรื่องผู้ปกครองของเด็ก ๆ ด้วยไม่ทราบว่ารู้หรือยังว่าพวกเด็กถูกจับมาจากที่เมืองไหนกัน”

“เรื่องที่ข้าต้องการคุยกับเจ้าคือเรื่องพวกนี้แหละ คดีนี้ข้ามอบหมายให้มือปราบสำนักในความปกครองของข้าสืบตามหาตัวต้นตอคนร้าย เจ้าไม่ต้องใส่ใจเรื่องนั้น ส่วนเรื่องผู้ปกครองของเด็ก ทหารของข้าพบว่าพวกเด็กไม่น่าถูกลักพาตัวมาจากเมืองในดินแดนทักษิณในความปกครองของข้า จึงเป็นเรื่องยากมากขึ้นกว่าเดิมในการตามหาผู้ปกครองของเด็ก”

“ที่แท้พวกมันก็เดินทางมาค้าทาสผิดกฎหมายไกลจากแหล่งกบดานของตนเองไม่น้อย คดีนี้ซับซ้อนยิ่งนัก ข้าน้อยเข้าใจเจ้าค่ะ ท่านกำลังจะบอกข้าน้อยว่าพวกเด็ก ๆ ต้องอาศัยอยู่ที่เมืองหลี่ซงนานกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ ข้าน้อยไม่มีปัญหาที่จะดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ ใต้เท้าวางใจได้”

“นานแบบยังไม่มีกำหนด ข้ากล่าวเช่นนี้เจ้าก็ยังดื้อดึงจะดูแลพวกเขาอย่างนั้นหรือ”

เจียวเชินจิบน้ำชาในถ้วยเสร็จก่อนตอบโดยสีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลง “เจ้าค่ะ”

“เจ้าได้ประโยชน์อันใดจากการทำเช่นนี้ ข้าละไม่เข้าใจจริง ๆ คิดบ้างหรือไม่ว่าจะต้องสิ้นเปลืองทั้งเวลา เงินทองมากมายเท่าไรในการกระทำตามใจของเจ้า”

เจียวเชินมองดูบุรุษท่าทีไม่เข้าใจนางอย่างขำขัน เขาดูเป็นเดือดเป็นร้อนแทนนางจนชวนให้ผลิยิ้มออกมา

“ความจริงแล้วข้าได้ประโยชน์นะเจ้าคะ...”

“ได้ประโยชน์อันใด”

“ก็ได้คลายเหงา มีสหายน่ารัก ๆ อาศัยเป็นเพื่อนอยู่เต็มจวนเชียวนะ เอาอย่างนี้หากใต้เท้าเกรงว่าทางการจะดูเอาเปรียบฝ่ายข้าน้อย หากท่านต้องการสมทบทุนค่าเลี้ยงดู พวกอาหารหรือเงินทองสามารถส่งคนมาเจรจากับข้าน้อยได้ทุกเมื่อเจ้าค่ะ หากข้าน้อยต้องการความช่วยเหลือจะบอกพวกเขาด้วยตัวเอง”

“...”

สีหน้าของเจิ้งคุนเซียวยังคงแสดงความไม่เข้าใจในตัวของนางอยู่อย่างเดิม ดีหน่อยที่ไม่กี่ถ้วยน้ำชาถัดมาอาหารที่คนของเขาสั่งเอาไว้ถูกลำเลียงมาขึ้นโต๊ะ ดังนั้นหลังจากนี้จึงไร้เสียงสนทนาระหว่างทั้งสองกำลังกินอาหารกันเลยสักคำ

ต่างคนต่างกินจนอิ่มและขอตัวแยกย้ายจากกันไปทำธุระของตนเองต่อไป