10เจ็ด อาจารย์ผู้เขียนหนังสือ

เจ็ด อาจารย์ผู้เขียนหนังสือ

           

เจียวเชินนั่งรอไม่นานเสียงฝีเท้าแผ่วเบามุ่งตรงมาที่ศาลาที่เจียวเชินและอามี่กำลังนั่งอยู่ก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่ง

บุรุษที่กำลังย่างเดินเข้ามาสวมใส่ชุดยาวผ้าเนื้อดีสีครามปักลวดลายก้อนเมฆา รูปโฉมหล่อเหลา ท่าทางสุภาพ โดยเฉพาะพอมองสบดวงตาสองข้างทอแสงอ่อนนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นที่สุด

“ข้าคืออาจารย์ชงอวี้ แม่นางทั้งสองใช่แขกที่ต้องการพบข้าใช่หรือไม่”

“ฮะ...เอ่อ ใช่เจ้าค่ะ” เจียวเชินกลืนน้ำลายดังเอื๊อกอย่างลืมตัว มือก็ยกขึ้นมาเกาท้ายทอยอย่างเก้อเขิน “ข้าน้อยลืมทำความเคารพท่านอาจารย์ชงอวี้ไปเลย ไม่คิดว่าท่านอาจารย์จะอายุน้อยเช่นนี้ แหะ ๆ”

เจียวเชินนึกว่าอาจารย์ที่เถ้าแก่ร้านหนังสือเอ่ยถึงจะเป็นชายชราอายุห้าสิบหกสิบหนาวมีหนวดเคราสีขาวโพลนเสียอีก

“พูดจาเป็นกันเองเถอะแม่นาง ข้าอายุยี่สิบห้าเอง หากไม่ได้เป็นศิษย์อาจารย์กัน ข้าเองก็อยากให้แม่นางเรียกข้าว่าชงอวี้พอไม่ต้องมีคำนำหน้าว่าอาจารย์หรอก”

“เจ้าค่ะท่านชงอวี้ อ๋อ ข้าลืมแนะนำตัว ข้านามว่าเจียวเชิน วันนี้มาขอพบท่านเพราะได้ชื่อและที่อยู่มาจากเถ้าแก่ร้านขายหนังสือหูอี๋ฉีที่หัวตลาดเจ้าค่ะ”

“อ๋อ เถ้าแก่ซ่ง ข้ารู้จักร้านหนังสือนี้ดีเป็นร้านประจำของข้าเอง” รอยยิ้มละมุนละไมถูกมอบมาให้สตรีที่แม้แต่งกายเรียบง่ายทว่าใบหน้างาม และท่ายืนเหมือนกับสตรีชั้นสูงที่ได้รับการสั่งสอนมาดีนั้นทำให้เจ้าของร่างมีกลิ่นไอไม่ธรรมดาเลยสักนิด

อีกทั้งเมื่อสักครู่นี้เขาก็ได้เห็นฝีมือการรักษาเด็กชักกระตุกด้วยความใจเย็นนั้นของนาง ทำให้ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกชื่นชมและอยากทำความรู้จักอีกฝ่ายให้มากยิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“แม่นางเป็นคุณหนูตระกูลไหนกัน สตรีที่เลิศล้ำเช่นนี้ข้าจึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ข้าเห็นแม่นางรักษาอาการเด็กคนนั้นจนร่างกายหายชักกระตุกรู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ไม่ทราบว่าแม่นางเคยร่ำเรียนวิชาการแพทย์มาจากที่ใดหรือ”

นางหาได้มีวิชาการแพทย์ล้ำเลิศอันใดอย่างที่อาจารย์หนุ่มตรงหน้าคิดเสียที่ไหนเล่า วิชาที่นางมีเป็นเพียงวิชาปฐมพยาบาลก็เท่านั้น

ทว่าพูดไปเช่นนั้นคนสมัยนี้อาจไม่เข้าใจก็เป็นได้ เจียวเชินหยุดคิดประโยคอธิบายให้เหมาะสำหรับคนยุคนี้สักครู่ก่อนค่อยตอบ

“เลิศล้ำอันใดเล่าเจ้าคะ ข้าชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับเด็ก บังเอิญข้าซื้อหนังสือมาจากพ่อค้าแดนไกลแล้วมีเขียนการรักษาเบื้องต้นที่คนธรรมดาไม่ได้เรียนวิชาแพทย์ก็ทำได้พอดีจึงมีโอกาสได้นำมาใช้ในวันนี้เท่านั้น ข้าไม่ใช่คุณหนูตระกูลไหนหรอกเจ้าค่ะ ข้าเป็นคนเมืองซีฉิน ย้ายมาอาศัยที่เมืองหลี่ซงได้เพียงไม่กี่ปีเท่านั้นเจ้าค่ะ ไม่แปลกเลยที่ท่านชงอวี้ไม่รู้จักข้า”

“ไหน ๆ พวกเราก็มีโอกาสได้ทำความรู้จักกันแล้ว เอาไว้วันข้างหน้าข้าไปเยี่ยมครอบครัวของแม่นางก็แล้วกัน จะได้รู้จักกันไว้ไม่เสียหาย”

“ข้าไม่มีครอบครัวหรอกเจ้าค่ะ ย้ายถิ่นฐานมาด้วยตัวคนเดียว”

“อ้าว เอ่อ...อย่างนั้นหรือ...” เจียวเชินเห็นท่าทีลำบากใจเหมือนอาจารย์หนุ่มคิดว่าตนเองทำให้นางนึกถึงเรื่องเสียใจในอดีตอย่างเรื่องครอบครัว เขาอาจคิดว่าพ่อแม่นางตายไปแล้วอันใดประมาณนั้นจึงรีบเปลี่ยนเรื่องให้จงใจไม่ให้เจียวเชินเสียใจ

“ว่าแต่แม่นางมีธุระอันใดกับข้าอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าเข้าเรื่องเลยแล้วกัน”

“อื้ม”

“อย่างที่ท่านทราบข้าเดินทางไปซื้อหนังสือที่ร้านหูอี๋ฉี สนทนาเล็กน้อยกับเถ้าแก่ร้านจึงทราบมาว่าท่านชงอวี้เคยเขียนหนังสือสอนคัดตัวอักษรฉบับเด็กเล็ก แม้ว่าตอนนี้ไม่ได้มีวางขายที่ร้านหนังสือแล้วทว่าข้ามีความต้องการอยากซื้อหนังสือของท่านเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านชงอวี้สามารถขายให้ได้หรือไม่”

อาจารย์หนุ่มแสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่งก่อนค่อย ๆ ผลิยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“หนังสือพวกนั้นข้าเขียนออกมาไม่ค่อยจริงจังนัก เจ้าอาจรู้จากเถ้าแก่ร้านว่าหนังสือพวกนั้นขายไม่ออกเพราะไม่มีคนต้องการซื้อ หนังสือที่ไร้คนต้องการนั้นอยู่กับข้าแน่แท้ ข้าถามได้หรือไม่ว่าแม่นางต้องการซื้อไปทำอันใดหรือ”

“ข้าซื้อไปให้เด็ก ๆ ที่ข้ารับเลี้ยงดูฝึกเรียนจากหนังสือพื้นฐานเหล่านั้นเจ้าค่ะ เด็กที่จวนข้านั้นมีหลายคนถึงอายุที่สามารถเริ่มเรียนตัวอักษรง่าย ๆ ได้แล้ว ครั้นให้จ้างอาจารย์มาสอนพวกเขาเกรงว่าข้าไม่มีเงินมากขนาดนั้น” เงินที่นางมีนางต้องบริหารจัดการเอาไปทำสิ่งที่จำเป็นยิ่งกว่านี่นา ค่าจ้างอาจารย์มาสอนส่วนตัวที่จวนใช้เงินไม่ใช่น้อยเลย

“ดะ…เด็กหรือ ?”

สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ กะพริบตามองมาทางนางนั้นทำให้เจียวเชินรีบแก้ต่างโดยเร็วกลัวเขาเข้าใจนางผิด

“เดี๋ยว ไม่ใช่ลูกของข้านะเจ้าคะ คิก คิก...ข้ารับเลี้ยงเด็กกำพร้าบิดามารดาชั่วคราวมาจำนวนหนึ่งน่ะเจ้าค่ะ ข้าอยากให้พวกเขามีความรู้ติดตัวบ้าง เริ่มเรียนรู้ตั้งแต่เด็กจะสอนง่ายกว่าตอนโตไปแล้ว ข้าจึงคิดอยากสอนให้พวกเขาเขียนหนังสือเป็น”

“เป็นความคิดที่ดียิ่ง ทว่าแคว้นเซี่ยนี้คงไม่มีผู้ใดคิดเช่นแม่นางหรือหากมีก็คงน้อยนิด ส่วนใหญ่ลูกชาวบ้านธรรมดาไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือให้เสียเวลากัน”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ คนอื่นคิดเช่นไรไม่สำคัญ ท่านชงอวี้เห็นด้วยกับข้าก็เพียงพอแล้ว จริงไหมเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าท่านคิดตรงกันกับข้าไม่น้อยมิเช่นนั้นคงไม่เขียนหนังสือพวกนั้นออกมา”

“เจ้าเข้าใจถูกต้อง ข้าเคยมีความคิดเหมือนกับเจ้าในอดีต แต่ว่าปัจจุบันข้าเลิกคิดเช่นนั้นไปแล้ว...เสียใจด้วย ข้าคงขายหนังสือของข้าให้เจ้าไม่ได้หรอก”