ตอนที่ 7 คงพากันไปเสวยสุขถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดล่ะสิ

ตอนที่ 7

คงพากันไปเสวยสุขถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดล่ะสิ

“พอเถอะค่ะพี่ณิน รินไม่ไหวแล้ว ให้รินได้พักผ่อนบ้างเถอะ แค่ทำงานมารินก็เหนื่อยมากพอแล้ว” ในที่สุดความอดทนของเธอก็ขาดผึ่ง

“เหอะ! คงพากันไปเสวยสุขถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดล่ะสิ ถึงได้เหนื่อยอ่อนขนาดนี้” ญาณินโพล่งออกมาเสียงดัง ชรินคิดว่าคำพูดของอีกฝ่ายแย่แล้ว แต่ความคิดและจิตใจนั้นกลับเลวร้ายยิ่งกว่า

“รินไม่ไหวแล้วจริง ๆ ค่ะ หรือที่พี่ณินคอยหาเรื่องรินไม่เว้นแต่ละวัน เป็นเพราะอยากให้รินไปบอกคุณณภัทรว่าพี่ณินอยากแต่งงานกับเขาแทนรินล่ะคะ ได้ค่ะ พรุ่งนี้รินจะบอกให้นะคะ” เธอเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ชรินสะอึกขึ้นทันที

“ยัยริน แกกล้าเถียงฉันฉอด ๆ ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” ญาณินแว้ดเสียงใส่ด้วยความมพอใจ

“รินขอร้องล่ะค่ะ วันนี้รินอยากพักผ่อนจริง ๆ ” ชรินรีบก้าวถอยหลังเข้าห้องนอนแล้วล็อกประตูลูกบิดทันที

“ปัง! ปัง! ปัง!” ญาณินทุบประตูเสียงดังด้วยความโกรธจัด

“ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องนะนังชริน แกกล้าดียังไงมาปิดประตูใส่หน้าฉัน ฉันจะตบสั่งสอนแกให้ดู” เธอแผดเสียงขึ้น

ญาดาและสมพงษ์ที่กำลังหลับสนิทถึงกับสะดุ้งตื่น ทั้งคู่สบตากันในความสลัวพลางพยักหน้าอย่างรู้กัน เพราะต่างก็เดาได้ไม่ยากว่าคนที่จุดชนวนให้ญาณินโมโหในเวลาดึกดื่นแบบนี้ได้ คงมีเพียงชรินคนเดียว และนั่นแปลว่าหญิงสาวคงกลับมาถึงบ้านแล้ว

“ลูกสาวคุณ...คุณควรจะสั่งสอนบ้างนะคุณญาดา นี่มันเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว เที่ยวส่งเสียงดังรบกวนชาวบ้านชาวช่องเขา แถวหน้าปากซอยคงสะดุ้งกันไปหมดแล้วมั้ง น่าอับอาย” สมพงษ์พูดด้วยท่าทางงัวเงียติดหงุดหงิด

“คุณก็บอกเองบ้างสิคะ ลูกสาวคุณเหมือนกัน คุณก็มีส่วนทำออกมาเองกับมือแท้ ๆ เห็นไหมล่ะตามใจกันจนเสียคน ฉันเหนื่อยจะพูดแล้ว ยัยณินไม่ฟังอะไรใครทั้งนั้นเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง” สมพงษ์รู้สึกระอาทั้งลูกสาวและภรรยา เขาจึงทำเพียงพลิกตัวนอนหันหลังให้พลางดึงหมอนขึ้นมาอุดหูแล้วถอนหายใจยาว

“คุณก็ทำได้แค่นี้แหละ ทำเป็นปิดหูปิดตาไม่รับรู้อะไร เอาตัวรอดไปวัน ๆ นะคุณสมพงษ์” ญาดาบ่นอุบอิบก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างสามี

ชรินหลับสนิทจนไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีใครบางคนถือวิสาสะก้าวเข้ามานั่งอยู่ข้างเตียง มือหนายื่นไปปัดไรผมที่แก้มเนียนอย่างเบามือ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่จนไอร้อนสัมผัสถึงผิวแก้ม

ชรินรู้สึกตัวขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ แต่เมื่อสายตาปรับโฟกัสเห็นร่างสูงใหญ่ตรงหน้า หญิงสาวก็ผวาผุดลุกขึ้นจากเตียงทันที จนหน้าผากมนชนเข้ากับสันจมูกโด่งของณภัทรเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย! เป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย เอาหัวมาโขกจมูกผมทำไม” ณภัทรร้องโอดยกมือจับจมูกตัวเองด้วยความเจ็บ

“แล้ว...แล้วคุณเข้ามาในห้องนอนฉันได้ยังไง”

“ก็แม่ของคุณเคาะประตูเรียกตั้งหลายครั้งแต่คุณไม่ยอมเปิด ท่านกังวลนึกว่าคุณเป็นอะไรเลยเอากุญแจมาไขห้องดู ที่ไหนได้คุณขี้เซานอนหลับไม่รู้เรื่องยังดีนะที่แม่คุณเดินเข้ามาด้วย ไม่อย่างนั้นผมคงลักหลับคุณไปแล้ว” เขาพูดเชิงหยอกเย้าอย่างคนอารมณ์ดี

ชรินถลึงตาใส่เขาทันทีด้วยความกรุ่นโกรธก่อนจะรีบขยับตัวถอยห่าง

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ลงไปรอข้างล่างก่อนสิคะ ขอเวลาฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วจะรีบลงไปหา”

“ไม่ล่ะ ผมขี้เกียจอยู่ให้แม่คุณชวนคุย ผมจะรอคุณในห้องนี้แหละ คุณก็ไปอาบน้ำสิ”

“จะบ้าหรือไง นี่มันห้องส่วนตัวของฉันนะ คุณควรลงไปรอข้างล่าง”

เขาทำเพียงยักไหล่ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินสำรวจไปทั่วห้องของเธอ เขาหยิบจับของตกแต่งในห้องของเธอไปเรื่อยอย่างถือวิสาสะ ชรินถอนหายใจยาวไม่อยากเสียเวลากับเขาไปมากกว่านี้ จึงรีบหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ แม้ภายในใจจะระแวงจนต้องคอยเหลียวมองประตูห้องน้ำตลอดเวลาที่อาบน้ำ

ไม่นานนักเธอก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดเรียบร้อย แต่เรือนผมยาวสลวยยังคงเปียกชื้น

“คุณลงไปรอข้างล่างเถอะค่ะ ฉันขอเป่าผมแล้วจะรีบตามลงไป” เธอเอ่ยพลางหยิบไดร์เป่าผมออกมาจากลิ้นชัก

ณภัทรเดินเข้ามาซ้อนหลังหญิงสาว เขายื่นมือไปดึงไดร์เป่าผมในมือเธอมาถือไว้ซะเอง

“คุณจะทำอะไรคะ เอาคืนมานะ คุณรีบไม่ใช่เหรอคะ”

“เดี๋ยวผมช่วย” น้ำเสียงนุ่มนวลทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เขาเริ่มจับปอยผมเปียกชื้นของเธอขึ้นมาเป่าทีละช่ออย่างเบามือและใจเย็น จนกระทั่งเรือนผมนุ่มแห้งสนิท ชรินมองภาพชายหนุ่มผ่านเงาสะท้อนในกระจกเงา ยามนี้เขาดูเป็นชายหนุ่มที่อบอุ่นและนุ่มนวลเหลือเกิน กระทั่งณภัทรเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับเธอผ่านกระจก

“มีอะไรหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“เปล่า เปล่าค่ะ” ชรินรีบหลบสายตาและหลุบมองต่ำทันที

เมื่อทั้งสองก้าวลงมาจากชั้นสองของบ้าน ชรินก็เหลือบไปเห็นญาณินในชุดสวยจัดเต็ม นั่งเชิดหน้ารออยู่ที่โซฟารับแขก เพียงเท่านี้เธอก็รู้ได้ทันทีว่าพี่สาวคงเตรียมแผนการอะไรไว้อีกแน่

“สวัสดีค่ะคุณณภัทร พอดีวันนี้ญาณินมีนัดกับเพื่อน ๆ ไว้ค่ะ ตั้งใจว่าจะขอติดรถเข้าไปในเมืองด้วย ไม่ทราบว่าคุณณภัทรจะสะดวกให้ณินไปด้วยคนไหมคะ” ญาณินส่งยิ้มหวานหยดส่งให้เขา

ณภัทรหันมามองหน้าชริน แต่หญิงสาวกลับเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากเอาตัวเองไปเกี่ยวพันกับสงครามครั้งนี้

“ได้ครับ” เขาจำใจตอบตกลง เพราะรู้ดีว่าต่อให้ปฏิเสธยังไงญาณินก็คงหาทางตามตื๊ออยู่ดีสู้ตอบรับให้จบ ๆ ไปดีกว่า แต่ในจังหวะที่ชรินกำลังจะเดินไปยังประตูรถ ญาณินก็ปราดเข้ามาคว้ากระชากท่อนแขนเธอไว้แน่น

“ฉันจะนั่งเบาะหน้า” เสียงกระซิบเข้มชิดใบหู ชรินพยักหน้ารับอย่างตัดรำคาญ เธอชะลอฝีเท้าลงเพื่อปล่อยให้ญาณินเดินนำหน้าไป

ณภัทรก้าวไปเปิดประตูรถ แต่คนที่ตัดหน้าก้าวขึ้นไปนั่งข้างคนขับกลับกลายเป็นญาณิน ชายหนุ่มหันมามองหน้าชรินด้วยสายตาฉายแววหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างเปิดเผย แต่ก็ต้องจำใจเดินไปขึ้นฝั่งคนขับ ขณะที่ชรินรีบเปิดประตูเข้าไปนั่งเบาะหลังฝั่งคนขับอย่างเงียบ ๆ

“คุณณภัทรทานอะไรมาหรือยังคะ” ญาณินเอ่ยถามชายหนุ่มข้างกายด้วยน้ำเสียงหวานหยด

“ยังครับ” เขาตอบกลับด้วยท่าทีสุภาพตามมารยาท

“ถ้าอย่างนั้น แวะหาอะไรทานกันก่อนไหมคะ พอดีเพื่อนของณินเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าขอเลื่อนนัดไปเป็นบ่ายโมง เราหาอะไรทานรองท้องสักหน่อยดีกว่าเนอะ น้องริน” ญาณินเอี้ยวตัวหันไปถลึงตาแกมบังคับใส่ชรินที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลัง

“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับเรียบ ๆ เธอเองก็รู้สึกหิวอยู่เหมือนกัน และที่สำคัญไม่อยากขัดใจพี่สาวในตอนนี้

“เลยไฟแดงข้างหน้าไปแล้วเลี้ยวซ้ายได้เลยค่ะ ร้านอาหารอยู่ทางซ้ายมือ” ญาณินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อได้พูดคุยสนิทสนมกับชายหนุ่ม

เมื่อรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอด ณ ลานจอดรถของร้าน ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ญาณินก็ปราดเข้ามาเกาะท่อนแขนแกร่งของณภัทรไว้เหมือนกับว่าตัวเองเป็นคู่หมั้นของเขา ส่วนคนที่เป็นคู่หมั้นนั้นได้แต่ก้มหน้าเดินตาม

“รีบเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ ณินหิวจะแย่อยู่แล้ว”

ณภัทรเอี้ยวหน้ากลับมาสบสายตากับชรินแวบหนึ่งก่อนจะจำใจก้าวเดินเข้าไปด้านในพร้อมญาณิน โดยมีชรินเดินตามหลังไปติด ๆ

“รินขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ” ชรินหาจังหวะปลีกตัวออกทันที เธอรู้สึกอึดอัดกับสายตาจิกกัดที่ญาณินคอยส่งมาให้ตลอดทาง จึงอยากออกไปสูดอากาศให้ห่างจากพี่สาวสักหน่อย เพื่อให้หายใจหายคอได้สะดวกขึ้น