ตอนที่ 8  เลือกแหวนแต่งงาน

ตอนที่ 8

 เลือกแหวนแต่งงาน

“งั้นผมขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะครับ” ณภัทรแกะมือปลาหมึกของญาณินออกจากแขนทันที ชายหนุ่มเดินลับไปทางมุมร้านทิ้งให้ญาณินยิ้มค้าง มองตามหลังไปด้วยความไม่พอใจ

บริเวณทางเดินไปห้องน้ำร่างสูงของณภัทรดักรออยู่ก่อนแล้ว เขาเอ่ยถามขึ้นเรียบ ๆ

“ผมกำลังสงสัยว่าที่คุณขอตัวมาเข้าห้องน้ำเนี่ย ตั้งใจจะเลี่ยงผม หรือเลี่ยงพี่สาวคนสวยของคุณกันแน่”

ชรินช้อนสายตาขึ้นมองเขา พลางระบายรอยยิ้มบางเบาโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำตอบใด แต่เมื่อทั้งสองเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกัน ญาณินที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วก็ต้องพยายามข่มอารมณ์กรุ่นโกรธไว้สุดกำลัง แม้สายตาริษยาจะปิดไม่มิดก็ตาม

“ณินสั่งอาหารไปบ้างแล้วนะคะ มีแต่เมนูอร่อย ๆ ทั้งนั้นเลย คุณณภัทรลองชิมดูสิคะ” เธอรีบตักอาหารใส่จานให้ณภัทรอย่างเอาอกเอาใจ โดยแทบไม่สนใจชรินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับหญิงสาวเป็นเพียงอากาศธาตุ กระทั่งรวบช้อนส้อมเรียบร้อย ณภัทรจึงเอ่ยขอตัวทันทีเพราะไม่อยากร่วมทางกับญาณินอีกแล้ว

“ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับคุณณิน พอดีวันนี้ผมกับชรินต้องไปเลือกแหวนแต่งงานกัน ถ้ายังไงคงต้องขอแยกกันตรงนี้เลย” เขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“อ้าว! แต่ณินไม่ได้เอารถมานี่คะ แล้วณินจะกลับยังไงคะ”

“คนสวย ๆ อย่างคุณณิน หารถกลับได้ไม่ยากหรอกครับ ให้ผมช่วยเรียกแท็กซี่ให้ไหม” ณภัทรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่แสดงความไยดีแม้แต่น้อย

ชรินมองหน้าเขาด้วยความอึ้ง ชายหนุ่มกล้าตัดบทสลัดผู้หญิงสวยระดับญาณินทิ้งได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ตอนแรกชรินคิดว่าเขาเองก็คงสนใจในตัวพี่สาวเธออยู่ไม่น้อย แต่ท่าทางของณภัทรในตอนนี้กลับชัดเจนว่าเขาไม่ได้แยแสญาณินเลยสักนิด ผู้ชายคนนี้ช่างเป็นคนที่เข้าใจยากจริง ๆ ญาณินพยายามปั้นหน้ายิ้มสู้กลบเกลื่อนความอับอาย

“ไม่เป็นไรค่ะ ณินรบกวนคุณณภัทรมามากแล้ว เดี๋ยวณินโทรให้เพื่อนมารับก็ได้ค่ะ”

เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากร้านอาหารแล้ว ณภัทรหันกลับไปมองในร้านอาหารแวบหนึ่งพร้อมคลี่ยิ้มออกมาอย่างคนติดตลก

“ผมว่าร้านอาหารคงได้พังวินาศคามือแน่ เพราะพี่สาวคุณดูเหมือนปรอทแตกเต็มทีแล้ว” ณภัทรเย้าขึ้นเบาๆ

ชรินเงยหน้ามองเขา แต่ไม่ได้เอ่ยตอบ เธอได้แต่นิ่งเงียบแล้วก้าวขึ้นรถไปกับเขา

เมื่อมาถึงร้านเพชรชื่อดัง ทั้งคู่ถูกเชิญให้เข้าไปนั่งบริเวณโซนรับรองสำหรับลูกค้า VIP

“สวัสดีค่ะคุณณภัทร แหวนที่คุณเลือกไว้ล่วงหน้า ทางเราจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงสวมแหวนไซซ์อะไรคะ” พนักงานส่งรอยยิ้มละมุนมาถามชริน

“คือ...ฉันไม่แน่ใจค่ะ ไม่เคยลองวัดขนาดนิ้วมาก่อนเลย” พนักงานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะนำสายวัดมาจัดการวัดขนาดนิ้วนางข้างซ้ายให้เธออย่างคล่องแคล่ว แล้วจึงนำถาดแหวนแต่งงานมาวางให้เลือก

“คุณผู้หญิงชอบดีไซน์ไหนเป็นพิเศษไหมคะ”

“ฉันเลือกไม่ถูกหรอกค่ะ” หญิงสาวเบือนหน้าไปทางณภัทรเพื่อโยนหน้าที่ตัดสินใจให้เขา ชายหนุ่มจึงหยิบแหวนขึ้นมาพิเคราะห์ดู 2-3 วงที่เขาคัดเลือกไว้ก่อนหน้านี้

“ในสามวงนี้ คุณชอบแบบไหน” เขาเอ่ยถาม

“วงไหนก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณชอบเลย”

“ถ้าอย่างนั้นเอาวงนี้ก็แล้วกัน” เขายื่นแหวนวงงามให้เธอดูใกล้ ๆ ชรินพยักหน้ารับแล้วส่งคืนให้พนักงานทันที

“งั้นตกลงรับวงนี้ค่ะ” พนักงานหันไปสบตาณภัทรเพื่อขอคำยืนยันอีกครั้ง ซึ่งเขาก็ตอบรับด้วยการพยักหน้าเรียบ ๆ

“แหวนเพชรวงนี้เป็นแหวนแต่งงานของเจ้าสาว ไม่ใช่ส่วนสินสอดของพ่อแม่คุณ ผมหวังว่าคุณคงจะไม่ยกมันให้แม่ของคุณหรอกนะ”

“ก็ไม่แน่ค่ะ ถ้าแม่ฉันอยากได้ ฉันก็อาจจะให้” ณภัทรมองหน้าเธอด้วยสายตาขุ่นมัวทันควัน

“แค่แหวนเพชรเม็ดเดียวคุณยังรักษาไว้ไม่ได้ แล้วคุณจะไปรักษาอะไรในชีวิตได้ จริงไหมล่ะ” เขากระแทกเสียงประชดประชันด้วยความไม่พอใจ ชรินเลือกที่จะเงียบ

“จะกลับบ้านหรือยังคะ” เธอเอ่ยถามเมื่อก้าวตามหลังเขาออกมาบริเวณหน้าร้าน

“ยัง การแต่งตัวเชย ๆ เห่ย ๆ ของคุณน่ะ มันถึงเวลาต้องเปลี่ยนรสนิยมได้แล้ว” ชรินก้มลงสำรวจเสื้อผ้าของตนเองทันที นี่มันชุดตัวเก่งของเธอเลยนะ เขาวัดจากอะไรถึงหาว่ามันเชยมันเฉิ่ม ทั้งที่เธอเพิ่งหยิบมาใส่ไม่กี่ครั้งแท้ ๆ

“ถ้าคิดจะยืนข้างผม คุณต้องเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวใหม่ทั้งหมด”

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณไม่เปลี่ยนตัวเจ้าสาวไปเลยล่ะคะ เปลี่ยนเป็นพี่ณินก็ได้ คุณจะได้เจ้าสาวที่มีรสนิยมสูงลิ่ว แถมชอบความหรูหราสมใจ” หญิงสาวโต้กลับอย่างอดไม่ได้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะไปประชดประชันเขาทำไม

“แล้วจะให้ผมเปลี่ยนได้ยังไง แต่งกับน้องที แต่งกับพี่ที สังคมได้หัวเราะเยาะผมกันพอดี”

“ที่แท้คุณก็เป็นพวกโรคกลัวสังคมสินะคะ ไม่ยักรู้ว่าคนอย่างคุณจะแคร์สายตาคนอื่นขนาดนี้ แล้วคุณไม่อับอายหรือไงที่ต้องมาเดินข้าง ๆ ผู้หญิงบ้าน ๆ อย่างฉัน” เธอเอียงคอถามด้วยความหมั่นไส้

“ใครบอกว่าคุณบ้าน ๆ คุณมันเป็นผู้หญิงประหลาดต่างหาก”

“นี่คุณ!” ชรินเริ่มหมดความอดทนกับฝีปากกล้าของเขา ผู้ชายคนนี้ช่างปากร้ายได้ใจจริง ๆ สุดท้ายเธอจึงยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ยอมเดินตามหลังเขาไปเงียบ ๆ

“ผมว่าคุณควรเปลี่ยนรองเท้าใหม่ด้วย”

เขาถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กของเธอดึงเข้าไปในร้านรองเท้าแบรนด์เนมหรูหรา สายตาของพนักงานและลูกค้ามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เนื่องจากผู้หญิงในร้านต่างแต่งตัวดูดี มีรสนิยม สวมรองเท้าส้นสูง ซึ่งเมื่อเทียบกับเธอแล้ว มันดูจืดชืดไปถนัดตา

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงกำลังมองหารองเท้าแบบไหนอยู่คะ” พนักงานรีบก้าวเข้ามาต้อนรับอย่างสุภาพ

“ผมต้องการรองเท้าส้นสูง ขอครบทุกโทนสี” เขาเป็นคนเลือกโทนสีและแบบด้วยตนเองทั้งหมด ก่อนจะขนมาให้ชรินลองสวมนับสิบคู่

“ฉันไม่ชินกับรองเท้าแบบนี้เลยค่ะ มันเดินลำบาก ขอเป็นแบบที่ใส่สบายกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอคะ”

“ผมจะเป็นคนเลือกเองว่าแบบไหนเหมาะหรือไม่เหมาะกับคุณ เพราะฉะนั้น คุณมีหน้าที่แค่ลองสวม ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยสั่งอย่างเด็ดขาด

“ฉันเป็นคนนะคุณ ไม่ใช่ตุ๊กตาที่คุณจะจับมาแต่งตัวใส่เสื้อผ้า หรือสวมรองเท้าแบบไหนก็ได้ตามใจชอบ”

เมื่อความคิดเห็นไม่ตรงกัน บรรยากาศตลอดการลองรองเท้าจึงเต็มไปด้วยความอึดอัด หลังจากชำระเงินเรียบร้อยเขาก็ดึงมือเธอออกมาจากร้าน โดยปล่อยให้หญิงสาวแบกหิ้วถุงกระดาษพะรุงพะรังเต็มสองมือ   

“ไม่รู้จะซื้อไปถมที่ไหนนักหนา” เธอบ่นอุบในใจขณะก้าวตามหลังเขา

“คุณจะไม่แสดงความเป็นสุภาพบุรุษ ช่วยฉันถือของพวกนี้บ้างเลยหรือคะ”

“ของพวกนี้เป็นของคุณ คุณก็ต้องถือเองสิ จะให้ผมถือให้ได้ยังไง” เขาหันกลับมาตอบหน้าตาเฉย กระทั่งเดินมาถึงร้านเป้าหมายถัดไป ชายหนุ่มก็จูงมือเธอตรงดิ่งเข้าไปยังโซนชุดชั้นในสตรีทันที