ตอนที่ 6 หนีเสือปะจระเข้

ตอนที่ 6 หนีเสือปะจระเข้

“แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่นอนละคะ”

“ผมก็จะบังคับให้คุณนอน”

“แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันยอมนอนละคะ ที่แปลว่านอนได้ไม่เกินเที่ยงคืน” ณภัทรหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ

“ผมคงทำอะไรคุณได้ไม่เกิน 2 ชั่วโมงหรอก ไม่เกินเที่ยงคืนแน่นอน” คำพูดกำกวมจนทำให้ชรินหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกอายในสิ่งที่เขาพูดออกมา แต่สำหรับเขาแล้วเหมือนเป็นเพียงคำพูดที่ไม่มีอะไรเลย เขาพูดออกมาได้หน้าตาเฉย

“เราจะไม่มีอะไรกันก่อนที่จะแต่งงานใช่ไหมคะ” เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ ณภัทรยืนกอดอกนิ่งสายตาคมจ้องมองทั่วเรือนร่างของเธอเหมือนกับว่าเขากำลังค้นหาอะไรอยู่

“ผมไม่มั่นใจ” เขาตอบออกมาหน้าหน้าตาเฉย แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอ

“แต่ไม่ใช่คืนนี้ ถ้า...” เขาเว้นระยะในการพูดเพื่อให้เธอรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ แต่เขาก็ไม่ยอมพูดออกมาสักที จนเธอทนไม่ไหวถามเขาออกไป

“ถ้าอะไรคะ”

“ถ้าคุณยอมให้ผมจูบแต่โดยดี”

“ฉันไม่รู้ว่าคนอย่างคุณเป็นพวกชอบฉวยโอกาสและชอบบีบบังคับผู้หญิงที่เขาไม่เต็มใจ” คำพูดของชรินทำให้ณภัทรเกิดอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาทันที

“นี่คุณไม่รู้เหรอ ว่าในห้องนอนสองต่อสองกับผู้ชาย กรุณาอย่าพูดยั่วโมโห ไม่งั้นมันจะบ่งบอกว่าคุณต้องการที่จะให้ผมทำมากกว่าการจูบ” ชรินนิ่งเงียบ เธอกำลังตกเป็นลูกไก่ในกำมือของเขาแล้วจริงๆ ไม่ว่าจะพยายามขยับไปทางไหน เธอก็ไม่พ้นเงื้อมมือเขาอยู่ดี

“เอาเป็นว่าถ้าคุณไม่สะดวกให้ผมจูบก็ให้ผมหอมแก้มก็ยังดี แต่หอมหลายๆ ครั้งจนกว่าผมพอใจ ผมถึงจะไปส่งคุณที่บ้าน คุณว่ายังไง” เขาเอียงคอถามเธอพร้อมทำท่าทางยียวน ชรินมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

“ไปส่งฉันที่บ้านเถอะค่ะ เลิกเล่นอะไรแบบนี้ได้แล้ว” ณภัทรเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วก้มลงหอมแก้มของเธอ

“โอ๊ย!” ชรินร้องออกมา เพราะแก้มข้างซ้ายที่โดนตบเมื่อวานยังไม่หายเจ็บ ณภัทรถึงกับผงะเมื่อเขารู้ว่าเขากำลังทำให้เธอเจ็บ เขาลืมไปว่าแก้มข้างนี้เป็นแก้มฝั่งที่บวมอยู่ เมื่อเขาเรียกสติตัวเองกลับมาได้จึงรีบถอยออกห่าง

“หอมแค่นี้ ถึงกับต้องส่งเสียงเชียว” ทั้งที่เขารู้ว่าเธอเจ็บจริงๆ แต่ก็ยังคงอดแขวะเธอไม่ได้

“คุณพอใจหรือยังคะ ถ้าพอใจแล้วก็พาฉันไปส่งที่บ้านสักที วันนี้ฉันทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“ในเมื่อเหนื่อยมาทั้งวัน แล้วจะนั่งรถกลับบ้านให้ต้องเหนื่อยเพิ่มอีกทำไมล่ะ นอนที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ” คำกล่าวของเขาใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่จะยอมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกับชายหนุ่มที่เพิ่งพบหน้ากันไม่กี่ครั้ง ถึงแม้ว่าในความเป็นจริง เธอกับเขากำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกันในไม่ช้านี้ก็ตาม

“นี่คุณยังจะไม่จบเรื่องนี้อีกใช่ไหม” ชรินเริ่มโมโหขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะปล่อยเธอกลับบ้านง่ายๆ ณภัทรยกมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาด้วยความนุ่มนวล

“เจ็บมากไหม” น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยนั้น ทำให้ชรินเผลอพยักหน้ารับเบาๆ พลางช้อนสายตาขึ้นมองเขา แต่สิ่งที่รอคอยอยู่กลับเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หญิงสาวรีบปัดมือหนาออกจากแก้มตนเองทันทีด้วยความไม่พอใจ

“ผมทำแค่นี้ คุณก็เคลิ้มเสียแล้ว หลอกง่ายจริงๆ”

เธอไม่น่าพลาดหลงกลเขาเลยน่าเจ็บใจจริงๆ ชรินเดินตรงไปปลดล็อกประตูห้อง แล้วก้าวออกมาด้วยท่าทางหัวเสีย

“เขานี่มันซาตานชัดๆ” หญิงสาวต่อว่าเขาในใจ เธอไม่น่าหลงกลตกหลุมพรางของเขาเลย เพียงแค่เห็นเขาทำดีด้วยนิดหน่อย ก็เคลิบเคลิ้มไปกับคำหวานของเขาแล้ว

“อย่าเป็นคนใจง่ายนะชริน” เธอพยายามพร่ำเตือนตนเองในใจ

“อ้าว! รีบขึ้นรถสิ ไหนบอกว่าอยากรีบกลับไปนอนไม่ใช่หรือ”

ชรินก้าวขึ้นไปนั่งบนรถทันที เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างที่เขายอมพาเธอมาส่งบ้านแต่โดยดี

“ใกล้จะถึงบ้านแล้วนะ” เขาเอ่ยขึ้นขณะหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่เขตหมู่บ้าน

“ค่ะ ฉันทราบ ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก”

“แต่คุณก็ไม่ได้อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด...” เขาเอ่ยคำนั้นออกมา ทำเอาคนฟังถึงกับหันมาจ้องหน้าเขาเขม็ง

“คุณรู้ได้อย่างไรคะ” ชายหนุ่มกลับนิ่งเงียบ ไม่ตอบคำถามใดๆ จวบจนกระทั่งรถจอดสนิทลงที่หน้าบ้าน หญิงสาวยังคงไม่ยอมก้าวลงจากรถ หากแต่หันมาจ้องหน้าเขาอีกครั้งอย่างต้องการค้นหาความจริง

“คุณณภัทร คุณรู้อะไรมากันแน่ แล้วคุณต้องการอะไรจากฉัน”

“ผมก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายหรอก แค่ศึกษาประวัติของคนที่จะมาเป็นคู่ชีวิต มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรไม่ใช่เหรอ คุณคิดว่าไงล่ะ”

ชรินตระหนักได้ทันทีว่าตนเองกำลังเพลี่ยงพล้ำและโดนเขาต้อนจนมุม และก่อนที่ความลับสำคัญจะถูกเปิดเผย เธอจำเป็นต้องพาตัวเองเลี่ยงจากสถานการณ์อันชวนอึดอัดนี้ก่อน แต่ในจังหวะที่กำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูรถนั่นเอง มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วออกแรงดึงร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่งไว้อย่างรวดเร็ว

“จะไม่กอดลาว่าที่สามีหน่อยเหรอ” ณภัทรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ชรินพยายามออกแรงผลักอกแกร่ง แต่กลับไม่เป็นผล

“ปล่อยฉันได้แล้ว อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแถวนี้นะ เกิดใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง”

“ถ้ามีคนเห็น เขาก็คงเห็นดีเห็นงามกับผมนั่นแหละ เพราะทุกคนก็พร้อมจะประเคนคุณใส่พานให้ผมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หรือคุณคิดว่าผมพูดตรงไหนผิดไป” น้ำเสียงติดยียวนเอ่ยชิดใบหู

“ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ปล่อยให้คุณออกมากับผมสองต่อสองหรอก ดีไม่ดีคงภาวนาให้คุณยอมนอนกับผมตั้งแต่วันนี้ด้วยซ้ำ”

            “คุณหยุดพูดจาดูถูกฉันแบบนี้สักที”

“แล้วคุณคิดว่าถ้าแต่งงานกันไปแล้ว คุณจะรอดพ้นเงื้อมมือผมไปได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ” เขาถามด้วยท่าทีจริงจังพลางบีบต้นแขนเรียวแน่นขึ้น ชรินจ้องหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ

“ฉันรู้ดีค่ะว่าเมื่อแต่งงานแล้ว ฉันควรจะปรนนิบัติคุณยังไง” คำตอบเชิงประชดประชันทำเอาณภัทรฉุนขาด เขาเพิ่มแรงบีบที่ต้นแขนเธอจนหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บ

“ผมหวังว่าคุณจะไม่ลืมคำพูดนี้ และคุณคงจะไม่บกพร่องในหน้าที่ศรีภรรยา ผมเชื่ออย่างนั้น” ว่าแล้วเขาก็ปล่อยมือออกจากแขนเธอ ชรินรีบเปิดประตูลงจากรถทันที เพียงครู่เดียวณภัทรก็กระชากตัวรถทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง

หญิงสาวยืนมองไฟท้ายรถจนสุดสายตา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านด้วยความเหนื่อยใจ

นี่เธอหนีเสือปะจระเข้หรือยังไงนึกว่าจะหนีพ้นคนในบ้านหลังนี้ แต่กลับต้องไปตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้ล่ารายใหม่อีก ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีหลังจากนี้ ชีวิตเธอจะต้องเผชิญกับอะไรบ้างภายใต้คำว่าสามีภรรยา

“กลับมาแล้วเหรอนังตัวดี ไปถึงไหนต่อไหนกันมาล่ะ ยังไม่อิ่มหนำสำราญอีกถึงได้มานั่งจู๋จี๋กันอยู่ในรถหน้าบ้านให้คนอื่นเขาเห็นอยู่นานสองนาน”

“แล้วถ้าคนอื่นไม่มายืนแอบมองจะเห็นไหมคะ” ชรินสวนกลับทันควัน ทำเอาญาณินหน้าชาไปชั่วขณะ

“นี่แกกล้าเถียงฉันเหรอ” ญาณินก้าวฉับๆ เข้ามากระชากแขนชรินด้วยความโมโหจัด