MasukShare
บทที่ 6 คำเชิญสู่กับดัก 1
Tanggal publikasi:
2025-10-28 16:16:22เสียงโอดครวญอย่างสิ้นหวังของหลินซีดึงเจิ้งลี่ซาให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เธอมองเพื่อนรักที่ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงด้วยท่าทางเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
“อะไรจะขนาดนั้นยัยหลินซี”
“ก็ขนาดนั้นแหละแก!” หลินซีโวยวายใส่หมอนอู้อี้ “ฉันเกลียดสมองตัวเอง! เกลียดที่มันทรยศฉันแบบนี้!”
“ทำไมอะไรกันล่ะ! แกก็รู้ลึก ๆ อยู่แล้วว่าแกน่ะชอบเขา” เจิ้งลี่ซาแกล้งหยอก ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวไปกับความทุกข์ของเพื่อนเลยสักนิด “ว่าแต่...พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันมีเรื่องจะบอกแกพอดีเลย”
“เอ๋?” หลินซีดีดตัวขึ้นนั่งอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “เรื่องอะไรอะแก”
“ก็...เมื่อคืนฉู่เฮ่าหรานบอกฉันว่า...” เจิ้งลี่ซาจงใจลากเสียงยาว ทำท่าเหมือนกำลังจะเล่าความลับสุดยอด “กู้เทียนอี้ชวนเราสองคนไปปาร์ตี้สุดสัปดาห์นี้ที่คฤหาสน์ต่างเมืองของเขาน่ะ แกว่าเราจะไปกันดีไหม”
เจิ้งลี่ซาจ้องมองเพื่อนรักอย่างคาดหวัง และหลินซีก็ได้แต่ภาวนาให้เพื่อนอ่านไม่ออกว่าภายใต้ใบหน้าที่พยายามทำให้นิ่งเฉยนั้น หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก
“เขา...ว่าอะไรนะ!” เธอเผลออุทานเสียงหลง “กู้เทียนอี้ชวนเราไปปาร์ตี้เหรอ!”
“ใช่ ฉันก็งงเหมือนกัน เขาแทบไม่รู้จักเราเลยด้วยซ้ำไป” เจิ้งลี่ซาส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ “นี่แกแน่ใจนะว่าไม่ได้แอบไปทำอะไรกับเขาลับหลังฉันน่ะ”
“แน่ใจสิ! เชื่อฉันเถอะ” เธอรีบปฏิเสธเสียงแข็ง “ถึงแม้ว่าส่วนลึก ๆ ของฉันมันก็อยากจะทำก็เถอะ แต่ส่วนที่ยังมีสติอยู่ก็รู้ดีว่าเขาคือ ‘ข่าวร้าย’ ดี ๆ นี่เอง แล้วฉันก็ไม่อยากได้ผู้ชายที่เป็นข่าวร้ายเข้ามาในชีวิตอีกแล้ว ไม่ใช่หลังจากเรื่องของเจียเหวิน”
ชื่อของแฟนเก่าทำให้บรรยากาศในห้องพลันเปลี่ยนไป เจิ้งลี่ซามองไปทางอื่น สีหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เราไม่ต้องไปก็ได้นะ ถ้าแกไม่อยากไป”
“แล้ว...แกคิดว่าเราควรไปไหม” เธอถามกลับไป พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้ตื่นเต้นจนเกินงาม
ทำไม...ทำไมกู้เทียนอี้ถึงชวนพวกเธอ เขาต้องการอะไร
ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัว ความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อนึกถึงการได้ใช้เวลาทั้งสุดสัปดาห์อยู่กับชายหนุ่ม เธอแทบไม่รู้จักเขาเลย แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับไม่สนใจเหตุผลบ้า ๆ นั่นสักนิด
หญิงสาวเหลือบมองเพื่อนสนิทที่ยังคงนิ่งเงียบ เธอรู้ดีว่าคำตอบของเพื่อนมีความหมายต่อการตัดสินใจของเธอมากแค่ไหน
“เราควรจะไป” ในที่สุดเจิ้งลี่ซาก็พยักหน้าช้า ๆ “ถ้าแกแน่ใจนะ ว่านี่คือสิ่งที่แกต้องการ”
“อืม...”
หลินซีครางรับในลำคอ ทั้งที่ไม่แน่ใจเลยสักนิดว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่ เธอโง่หรือเปล่าที่มานั่งฝันกลางวันถึงผู้ชายที่ทั้งร้ายกาจและดูถูกเธอนักหนา เธอรู้ดีว่าตัวเองโง่ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า แค่สุดสัปดาห์เดียว มันคงจะไม่เสียหายอะไรหรอก...ใช่ไหม...
**********
Bab terbaru
กลรักกับดักซาตาน บทส่งท้าย
กู้เทียนอี้นั่งเอนหลังลงบนโซฟาได้เพียงครู่เดียว แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปเดินมาวนเวียนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ดูเหมือนกรงขัง เขาไม่สามารถทนนั่งนิ่ง ๆ ได้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ความกลัวมันอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าถ้าหลินซีไม่ให้อภัย ถ้าความรักที่เธอเคยมีให้มันจางหายไปหมดแล้ว ชีวิตของเขา ตัวตนของเขา ก็จะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป เสียงไขกุญแจที่ประตูหน้าดังขึ้นในอีกสิบห้านาทีต่อมา ทำให้ร่างสูงที่กำลังเดินวนไปวนมาชะงักกึก เขาหันขวับไปยังต้นเสียงราวกับสัตว์ป่าที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้บุกรุก วินาทีที่ประตูเปิดออก และเขาได้เห็นใบหน้าของเธอ เขาก็รีบก้าวเข้าไปหาทันทีราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปถ้าเขาขยับช้ากว่านี้ “คุณ...” หญิงสาวดูตกใจ เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเห็นเขา
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 60 กลัวว่าจะสายเกินไป
สองเดือนต่อมา กู้เทียนอี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องนั่งเล่นในอพาร์ตเมนต์ของเจิ้งลี่ซา หญิงสาวเจ้าของห้องจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง และเขาก็พยายามจะส่งยิ้มที่ดีที่สุดกลับไปแม้จะรู้ดีว่ามันคงจะดูน่าสมเพชแค่ไหนก็ตาม เขาไม่โทษเธอเลยที่เกลียดเขา ไม่โทษเลยที่ไม่อยากจะให้เขามาเหยียบที่นี่ เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้เต็มใจ เขาต้องดึงทุกเส้นสายที่มี อ้อนวอนให้กู้หยุนเฟิงไปคุยกับฉู่เฮ่าหรานเพื่อให้ฉู่เฮ่าหรานไปคุยกับเจิ้งลี่ซาอีกทอดหนึ่ง เพียงเพื่อโน้มน้าวให้เธอยอมให้เขาได้มีโอกาสแค่สักครั้งที่จะได้คุยกับหลินซี หัวใจของเขาเต้นระรัวขณะที่นั่งรออยู่ตรงนั้น เขาหลับตาลง ภาพใบหน้าหญิงสาว...ดวงตาที่สวยงามและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก...ฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ นึกถึงตอนที่เธอร้องไห้ในครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน แล้วเขาก็นึกถึงวิธีที่เขาเดินจากมา นึกถึงคำพ
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 59 บทพิพากษา
เสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นในเวลาทุ่มตรงเป๊ะราวกับเขาจงใจตอกย้ำว่าเขาคือคนที่ควบคุมทุกอย่างแม้กระทั่งเวลา หลินซีสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปยังประตู แต่ละก้าวหนักอึ้งราวกับสวมโซ่ตรวน ในใจรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินไปหาเพชฌฆาต มันทั้งประหม่า ตื่นเต้น และหวาดกลัวจนแทบจะคลั่ง และเธอก็รู้ดีว่าความรู้สึกผสมปนเปที่น่าสมเพชนี่มันคือสัญญาณอันตราย เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปลดล็อกแล้วเปิดประตูออก และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น สูง สง่างาม และหล่อเหลาราวกับภาพฝัน แม้จะดูอ่อนล้าเล็กน้อยก็ตาม ทันทีที่ได้สบตากับดวงตาสีน้ำหมึกคู่นั้นกำแพงทั้งหมดที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ก็พังทลายลงมาในพริบตา ความรักที่ทั้งโง่เขลาและรุนแรงแล่นพล่านขึ้นมาในอก เธอรู้ได้ในทันทีว่านี่มันเป็นควา
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 58 สัญญาณสุดท้าย
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก... เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเบา ๆ เป็นเหมือนเส้นใยบาง ๆ ที่ดึงเธอขึ้นมาจากก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง เจิ้งลี่ซาค่อย ๆ แง้มประตูเข้ามา มองสภาพห้องที่รกเหมือนกองขยะสลับกับร่างของเพื่อนรักที่นอนขดตัวนิ่งอยู่บนเตียงด้วยแววตาเป็นห่วง “หลินซี ฉันเห็นแกเงียบไปนาน เป็นอะไรรึเปล่า” หลินซีพยายามจะฝืนยิ้มให้เพื่อน แต่สิ่งที่ออกมากลับดูเหมือนการแสยะยิ้มที่เจ็บปวดมากกว่า “เปล่าหรอกแก แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” “แน่ใจนะ หน้าแกซีดเหมือนกระดาษเลย” เจิ้งลี่ซาไม่เชื่อ เดินเข้ามานั่งลงบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง พลางเอื้อมมือมาอังหน้าผากเพื่อนเบา ๆ “ฉันกำลังจะตัดใจแล้วล
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 57 คืนวันแห่งความเงียบงัน
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ค่ำคืนที่แตกสลายหรือบางทีอาจจะเป็นหลายอาทิตย์ หลินซีไม่ได้นับวันเวลาอีกต่อไปแล้ว ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าราวกับถูกแช่แข็งอยู่ในห้วงแห่งความเจ็บปวด เธอกลับมายังอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ที่เคยเป็นเหมือนที่พักพิงใจ แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเพียงกรงขังที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันโหดร้าย เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง มองดูหยาดฝนที่โปรยปรายลงมากระทบกระจกไม่หยุดหย่อนเหมือนหยดน้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งไปจากใจ ในหัวยังคงฉายวนแต่ภาพและเสียงความเย็นชาและไร้เยื่อใยในวันสุดท้ายราวกับมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลสด กู้เทียนอี้โทรหาเธอแค่สองครั้งในอาทิตย์ต่อมา เธอไม่ได้กดรับสาย ไม่ใช่เพราะหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่เพราะขี้ขลาดเกินกว่าจะได้ยินเสียงของเขา กลัวว่าเขาจะมายืนยันว่าทุกอย่างมันจบแล้วจริง ๆ เขาไม่เคยทิ้งข้อความเสียงไว้เลยสักครั้ง และไม่ได้พยายามจะมาเจ
กลรักกับดักซาตาน บทที่ 56 รุ่งเช้าที่แตกสลาย 2
เสียงของซูเฟินแหลมขึ้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองผ่านไหล่กว้างมาเห็นหลินซีที่ยืนนิ่งอยู่ หล่อนส่งสายตาว่างเปล่าที่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงและความเกลียดชังมาให้เธอก่อนที่กู้เทียนอี้จะหันขวับกลับมามอง สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงเรียบเฉยและเย็นชาจนน่ากลัว จนหลินซีอดประหลาดใจไม่ได้ อย่างน้อยเขาน่าจะแสดงท่าทีตกใจหรือรู้สึกผิดบ้างสิ “ซูเฟิน” เขาหันกลับไปหาสาวสวยข้าง ๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเด็ดขาด “เข้าไปรอที่ห้องนั่งเล่นนะ เดี๋ยวผมตามไป” “ก็ได้ค่ะ” หล่อนพยักหน้ารับคำด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น แต่ดวงตาที่บวมช้ำและเศร้าสร้อยคู่นั้นยังคงจ้องมองมาที่หลินซี เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด จนหลินซีรู้สึกผิดและเศร้าไปพร้อม ๆ กัน “เกิดอะไรขึ้นคะ นั่น...นั่นใครเหรอ” หลินซีถามออกไปเสียงเบา พยายามอย่างยิ่
Anda juga akan menyukai
วิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์102.5K Dibacaลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข60.4K Dibacaเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์91.3K Dibacaแรงรักสยบแรงแค้น
นครแสงจันทร์46.1K Dibacaความลับของเฌอเอม
มัทฉะโมจิ97 Dibacaกรงสวาทสีชมพู (ภาคต่อ กรงสวาทสีเพลิง)
ฟ้าดุษฎี119 Dibacaกาฝากรัก (Parasite) NC25+
Queenie P.6.9K Dibacaคลื่นใต้น้ำ
คันฉ่องส่องจันทร์677 Dibaca
