บทที่ 5 ฝันถึงซาตาน 2

แล้วความจริงอันโหดร้ายก็ถาโถมเข้าใส่...มันเป็นแค่ความฝัน

          “โธ่...ไม่นะ...”

          หลินซีครางออกมาอย่างขัดใจ ไม่ใช่แค่ความร้อนรุ่มและอับอายที่ฝันถึงเขาอีกแล้ว แต่ยังมีความผิดหวังที่กัดกินใจอย่างรุนแรง เมื่อไออุ่นที่สมจริงในความฝันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของห้องนอนในโลกแห่งความจริง

          หญิงสาวพลิกตัวนอนคว่ำหน้าซบลงกับหมอน กรีดร้องใส่ความโง่ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ โกรธ...โกรธร่างกายที่ทรยศ โกรธหัวใจที่ไม่รักดีของตัวเองซึ่งยังคงเต้นระรัวไม่หยุด

         ก๊อก...ก๊อก...

          “หลินซีตื่นรึยังแก”

          เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นอย่างนุ่มนวลพร้อมกับเสียงเรียกของเจิ้งลี่ซา ดึงเธอให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความหงุดหงิด

          หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก พยายามปัดเป่าภาพใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจของกู้เทียนอี้ให้ออกไปจากหัว แต่ก็ไม่สำเร็จ

          “อือ...” เธอครางรับในลำคอพลางขยี้ตาอย่างแรง

          ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเจิ้งลี่ซาในชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาก่อนตัวพร้อมกับแก้วสองใบในมือของเพื่อนรัก

          “ลี่ซาฉันฝันถึงเรื่องนั้นอีกแล้วแก” เธอโพล่งขึ้นมาก่อนที่เพื่อนจะทันได้เอ่ยถามอะไร

          “ฝันถึงกู้เทียนอี้อีกแล้วเหรอ” เจิ้งลี่ซาเลิกคิ้วมองอย่างจับผิดขณะเดินมานั่งลงบนเตียงแล้วยื่นแก้วกาแฟให้ รอยยิ้มล้อเลียนปรากฏขึ้นที่มุมปากของเพื่อน

          “ก็นายนั้นแหละ” เธอครางออกมาอย่างหัวเสีย รับแก้วกาแฟมาถือไว้ สัมผัสอุ่น ๆ จากแก้วเซรามิกช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องฝันถึงเขาอยู่เรื่อย ฉันแทบไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำไป”

          “แหม...แกก็รู้จักเขานะ และที่สำคัญคือแกคิดว่าเขาฮอตจะตายไป” เพื่อนหัวเราะ “นี่เจอหน้ากันแค่สองครั้งเองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้เก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะขนาดนี้”

          “ฉันเจอเขาเพราะบังเอิญไปทำงานเสิร์ฟที่บ้านเขาย่ะ! ไม่ได้เจอเพราะอยากเจอสักหน่อย” เธอทำหน้าบึ้งใส่เพื่อน ก่อนจะพึมพำเสียงอ่อยแก้เกี้ยว “แล้วเขาก็ไม่ได้ฮอตสักหน่อย”

          เธอโกหกคำโต และร่างกายก็ทรยศเธอในทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อภาพดวงตาสีน้ำหมึกลุ่มลึกกับรอยยิ้มมุมปากร้ายกาจของเขาฉายชัดขึ้นมาในหัว

          ไม่ใช่แค่ฮอต แต่ร้อนแรงดุจเปลวไฟนรกต่างหาก ร้อนแรงเสียจนร่างกายของเธอยังคงซาบซ่านไม่หาย

          “หน้าแดงขนาดนั้นยังจะปากแข็งอีก” เจิ้งลี่ซาหัวเราะกิ๊ก จ้องมองเพื่อนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนผู้ล่าที่เจอเหยื่อ “นี่ฝันถึงเขาสองคืนติดแล้วนะ เขาคงจะสร้างความประทับใจให้แกมากเลยสินะที่งานปาร์ตี้นั่น เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าฝันว่าอะไร”

          “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อย!” เธอโอดครวญแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างยอมแพ้ ปล่อยให้กาแฟในแก้วแทบจะหกออกมา “ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดกับฉันด้วย ทำไมฉันถึงเอานายนั่นออกจากหัวไม่ได้เลย!”