บทที่ 6 คำเชิญสู่กับดัก 2

          หลายชั่วโมงต่อมา บนทางด่วนมุ่งหน้าออกจากตัวเมือง...

          “ฉันบอกแกแล้วไงว่าการนั่งรถนาน ๆ มันช่วยกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์ได้” เจิ้งลี่ซาเอ่ยขึ้นขณะที่รถกำลังวิ่งฉิวอยู่บนทางหลวง ทิวทัศน์ของตึกสูงระฟ้าค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยต้นไม้เขียวขจีสองข้างทาง

          “ก็อาจจะนะ” หลินซีทำหน้าแหย ๆ พลางปรับเบาะเอนหลัง “แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนนิยายของฉันมันห่วยแตกสิ้นดี บางทีเรื่องจริงมันอาจจะดราม่ายิ่งกว่านิยายอีกนะแก ดูเรื่องเมื่อสองสามวันก่อนสิ ฉันยังเอาออกจากหัวไม่ได้เลย”

          “ไหน...อ่านบรรทัดแรกให้ฟังอีกทีซิ เดี๋ยวเรามาช่วยกันคิด”

          “โอเค” เธอเปิดสมุดบันทึกในมือ ดีใจที่ได้มีเรื่องอื่นให้คิดแทนที่จะต้องจินตนาการถึงสุดสัปดาห์ที่กำลังจะมาถึง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกับดักอะไรบางอย่าง เหมือนหนูโง่ที่เห็นชีสก้อนโตวางอยู่บนกับดัก แต่ก็ยังคงเดินหน้าเข้าไปหาอยู่ดี

          “‘สิ่งเดียวที่ฉันรู้ก็คือ...ฉันไม่รู้อะไรเลย’” เธออ่านออกเสียง แล้วเหลือบมองสีหน้าของเจิ้งลี่ซาก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่ “‘ทันทีที่ฉันเห็นเขา...ฉันก็รู้ว่าเขาคือคนที่ใช่สำหรับฉัน’?”

          “น้ำเน่าเกินไป” เพื่อนส่ายหน้าทันควัน

          “งั้น...‘ฟัดฉันเดี๋ยวนี้...แล้วก็กระแทกฉันแรง ๆ’?” เธอแกล้งพูดเร็ว ๆ

          “นั่นมันเหมือนหนังโป๊แล้ว!” เจิ้งลี่ซาหัวเราะลั่น “ถึงแม้คำพูดล้อเล่นของแกจะทำให้ภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานคืนนั้นฉายชัดขึ้นมาในหัว ความรู้สึกวาบหวามตอนที่ถูกเขาต้อนจนจนมุมมันสมจริงจนน่ากลัว แต่ฉันก็อดหัวเราะตามไม่ได้”

          หลังจากที่ลองเสนอไอเดียน้ำเน่าไปอีกสี่ห้าประโยคแล้วโดนปัดตกทั้งหมด หลินซีก็ทิ้งสมุดลงบนตักอย่างท้อแท้

          “เฮ้อ...นี่มันห่วยแตก ฉันควรจะเลิกเขียนได้แล้ว ‘เล่นเกมกับตัวพ่อ’ ไม่มีวันได้ตีพิมพ์หรอก”

          “ฉันอยากอ่านนะ” เจิ้งลี่ซาหันมายิ้มให้กำลังใจ “ฉันแทบจะรออ่านฉบับเต็มไม่ไหวแล้ว”

          “แกไม่ชอบแม้แต่ประโยคเปิดของฉันเลย” เธอเถียง พลางหยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบ “ตอนนี้อยากดื่มไวน์ชะมัด แบบว่าฉันยอมตายเลยเพื่อไวน์สักแก้ว บางทีอาจจะช่วยให้ลืมเรื่องบ้า ๆ ได้บ้าง”

          “ฉันชอบประโยคนั้น!” ดวงตาของเพื่อนเป็นประกายขึ้นมาทันที

          “ไม่...นี่ไม่ใช่ประโยคในหนังสือ ฉันหมายถึงฉันอยากดื่มไวน์จริง ๆ”

          “ฉันยิ่งชอบเข้าไปใหญ่เลย!” เจิ้งลี่ซาดูตื่นเต้นสุดขีด “‘ฉันจะยอมตายเพื่อไวน์สักแก้ว’ แกเห็นภาพไหม นางเอกของแกพูดประโยคนี้ออกมาตอนที่กำลังเผชิญหน้ากับพระเอก ไอ้ตัวพ่อนั่น...หล่อนทั้งโกรธ หงุดหงิด แต่ก็เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนไว้ไม่อยู่!”

          หลินซีถึงกับนิ่งไป ภาพในหัวค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นตามคำพูดของเพื่อน

          “‘ฉันจะยอมตายเพื่อไวน์สักแก้ว...นายท่าน’” เจิ้งลี่ซาพูดต่อ พลางดัดเสียงให้ดูลึกลับ “ต้องเรียกเขาว่า ‘นายท่าน’ ด้วยนะ เพิ่มความร้อนแรงขึ้นอีกร้อยเท่า!” เพื่อนสาวหอบหายใจอย่างตื่นเต้น “โอ๊ยตาย...ฉันรู้แล้วว่าเขาจะตอบว่าอะไร!”

          “อะไรเหรอ”

          เจิ้งลี่ซากระตุกยิ้มมุมปาก ขยิบตาให้อย่างมีเลศนัย ก่อนจะกดเสียงให้ทุ้มลึกและแหบพร่าเลียนแบบผู้ชาย “‘แล้วผมจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ’”

          หลินซีถึงกับหัวเราะลั่น ในใจพลันนึกขึ้นมาว่า ‘นี่มันเป็นประโยคที่กู้เทียนอี้จะพูดออกมาเป๊ะ ๆ เลยนี่นา’ เธอคว้าปากกาขึ้นมาพลิกสมุดไปยังหน้าว่างอย่างรวดเร็ว สมองที่เคยตีบตันกลับปลอดโปร่งขึ้นมาทันที

          “แกพูดถูก นี่แหละใช่เลย แต่ตัวละครของฉันอาจจะตรงไปตรงมาและยั่วกว่านั้นหน่อย” เธอยิ้มกริ่ม “บางทีหล่อนอาจจะพูดว่า...‘ฉันยอมทำทุกอย่าง...ถ้านายท่านจะกรุณารินให้ฉันสักแก้ว’”

          “ชอบมาก!” เจิ้งลี่ซาแกล้งทำท่ารินไวน์ส่งมาให้ “เชิญครับคุณผู้หญิง”

          “ขอบคุณค่ะ” เธอแกล้งรับแก้วทิพย์มาจิบยาว ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง ปล่อยให้จินตนาการทำงาน “แล้วประโยคต่อไป...” เธอพูดอย่างตื่นเต้น “‘ไวน์มีรสขมฝาดเล็กน้อยขณะที่มันไหลผ่านปลายลิ้น แต่เพียงไม่กี่วินาที ความอุ่นซ่านก็แผ่ไปทั่วช่องท้อง ฉันจิบอีกครั้ง ครั้งนี้มันกลับหอมหวานขึ้นอย่างน่าประหลาด และทันใดนั้นภาพของ...’”

          เสียงของเธอขาดหายไปเมื่อภาพของกู้เทียนอี้ปรากฏขึ้นมาในความคิด ไม่ใช่แค่ใบหน้า แต่เป็นทั้งแววตา น้ำเสียง และสัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเขาที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ดวงตาสีน้ำหมึกที่เย้ายวนและเย้ยหยันคู่นั้น ใบหน้าของเธอร้อนขึ้นมาทันที

          “พูดต่อสิ” เจิ้งลี่ซาคะยั้นคะยอ “กำลังไปได้สวยเลยนะ”

          เธอคว้าขวดน้ำขึ้นมาดื่มอีกอึกใหญ่ ในหัวว่างเปล่าไปหมด ตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว นอกจากภาพของกู้เทียนอี้กับไวน์แดงในมือของเขา

          “หลินซี?” เสียงเรียกของเพื่อนฟังดูเป็นห่วง และในจังหวะนั้นเองโทรศัพท์ของเจิ้งลี่ซาก็ดังขึ้น

          “อุ๊ย...ฉู่เฮ่าหรานแน่เลย คงสงสัยว่าเราไปถึงไหนกันแล้ว” เพื่อนทำหน้าแหย ๆ แต่แววตากลับฉายแววมีความสุขอย่างปิดไม่มิด ขณะกดรับสาย

          หลินซีหลับตาลง สัมผัสได้ถึงความรู้สึกตื่นเต้นระคนประหม่าที่ก่อตัวขึ้นในท้อง พวกเธอใกล้จะถึงแล้ว ใกล้จะถึงคฤหาสน์ของเขาแล้ว และเธอก็ไม่รู้เลยว่าอะไรรอเธออยู่ข้างหน้า ทั้งเรื่องของเธอ และเรื่องของเพื่อนรัก