LOGINShare
Episode-05 ลองดี?
publish date:
2026-01-26 12:17:49จากวันกลายเป็นเดือน วันเวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันยังคงใช้ชีวิตร่วมกับพี่เลย์เช่นเคย แต่บางครั้งก็เหมือนกับว่าเขาจะบอกอะไรกับฉันมากกว่า
จากความอึดอัดที่เคยมีตอนนี้มันก็คลายลงมาบ้าง ฉันไม่ควรลืมว่าตัวเองเป็นใครและเขาเป็นใคร
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ขออนุญาตค่ะ”
“มีอะไร”
“พรุ่งนี้หนูขอออกไปกับเพื่อนได้ไหม”
นานมากกว่าจะรวบรวมความกล้าเพื่อขออนุญาตเขา เนื่องจากเป็นวันครบรอบของแม่ฉันตั้งใจว่าจะชวนแซนไปไหว้แม่ที่วัดเหมือนเช่นทุกปี
“เพื่อนเธอมีความสำคัญมากขนาดไหน?”
คิดไว้แล้วว่าต้องได้ยินประโยคทำนองนี้ ฉันเงียบไม่พูดอะไรออกมาอีก ฟังจากน้ำเสียงก็พอเดาออกว่าไม่ให้ฉันไปอย่างแน่นอน
พี่เลย์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
“กลับก่อนห้าโมงเย็นนะ” ได้ยินแบบนั้นหูผึ่งขึ้นมาทันทีเลยค่ะ ถึงจะหน้านิ่งไปหน่อยแต่ก็ถือว่ายังใจดีอยู่
“ค่ะ”
“นี่ค่าขนม” เงินจำนวนหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน จะว่าไปหลายเดือนมานี้เขาให้ค่าขนมฉันแทบทุกวันเลยนะ บางวันให้สองรอบเลยก็มี
“หนูยังเหลืออยู่” บอกปฏิเสธไปเพราะยังมีอยู่เยอะ ฉันไม่ได้จ่ายอะไรเลยนอกจากออกไปร้านสะดวกซื้อ และใช่ค่ะต้องไปกับพี่แม่บ้านเท่านั้น
“กลัวฉันจะคิดเงินทีหลังหรือไง?”
“ใช่! กลัวคิดดอกเบี้ยแพงด้วย”
“เป็นเอามาก” น้ำเสียงเอือมระอาเอ่ยขึ้นก่อนจะยัดเงินใส่มือฉันแล้วเดินออกจากห้องไป
คล้อยหลังพี่เลย์ฉันจึงกดโทรหาแซนและนัดเจอกันที่ป้ายรถเมล์ แต่แซนไม่ยอมนางบอกว่าไม่สะดวกและอันตรายเกินไปไม่อยากให้ฉันอยู่คนเดียว ให้ฉันรอหน้าบ้านแล้วส่งโลเคชั่นมา
เมื่อตกลงกันได้ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเช็คความเรียบร้อยก่อนจะออกจากห้อง
“พี่เลย์ออกไปแล้วเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามป้าสายใจเมื่อเห็นว่ารถคันสีขาวไม่อยู่แล้ว
“ไปแล้วลูก แล้วหนูจะไปไหนน่ะ”
“ไปไหว้คุณแม่ที่วัดค่ะ วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีของแม่หนู”
“ไปกับใคร คุณเลย์อนุญาตแล้วใช่ไหม”
“อนุญาตค่ะแต่ต้องกลับก่อนห้าโมงเย็น”
“แล้วไปกับใคร ไปยังไง”
“เพื่อนค่ะ เดี๋ยวมารับที่หน้าบ้านนี่แหละ”
“หญิงหรือผู้ชาย”
“ผู้หญิงค่ะ”
“อย่าเกเรนะคะ ตรงต่อเวลาด้วย”
“รับทราบค่ะ” ฉีกยิ้มให้ก่อนจะเดินออกมารอแซนที่หน้าบ้านซึ่งมีป้าสายใจคอยมองอยู่ตลอด
“หูย... หลังโคตรใหญ่” ทันทีที่มาถึงแซนก็ใช้สายตาสอดส่องเข้าไปในตัวบ้าน อย่าหาว่าไม่มีมารยาทหรือแล้งน้ำใจเลยนะคะที่ไม่ชวนเข้ามาด้านใน ก็อย่างที่รู้กันนี่ไม่ใช่บ้านของฉัน
“เราไปกันเถอะ ฉันต้องกลับก่อนห้าโมงเย็นนะ”
“ออกคำสั่งอย่างกับเป็นพ่อไปได้”
เมื่อมาถึงวัดฉันก็ตรงไปยังบริเวณที่เก็บอัฐิของแม่ วันนี้ครบสามปีแล้วที่แม่จากไป ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตฉันจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ที่เหลือเชื่อไปมากกว่านั้นคือทรัพย์สินเงินทองที่แม่สร้างไว้มันหายไปในชั่วพริบตาเดียว แถมคนที่ฉันรักเหมือนพ่อแท้ ๆ ยังทำกับฉันแบบนี้อีก หรือว่านี่จะเป็นเวรเป็นกรรมของฉันกันแน่นะ
“ห้ามร้องไห้นะ” แซนมันรีบปรามขึ้นเมื่อเห็นฉันเอาแต่เงียบ
“เปล่าสักหน่อย แค่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่”
“ฉันไม่รู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่และไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรแกได้บ้าง แต่ขอร้องนะแกอย่าคิดทำอะไรโง่ ๆ เด็ดขาด ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้แหละ ถ้าไม่เหนื่อยไม่เจ็บปวดแล้วมันจะเรียกว่าชีวิตได้ยังไง”
“รู้สึกโชคดีจังที่มีเพื่อนอย่างแก” พลางเบือนหน้าไปมองมันที่กำลังจ้องฉันอยู่ “ทำไม... คิดว่าฉันจะฆ่าตัวตายเหรอ”
“เออ”
“ฮ่า ๆ บ้าบอ! ฉันไม่คิดอะไรแบบนั้นหรอก ก็จริงนะถ้าไม่เหนื่อยก็คงไม่เรียกว่าชีวิต”
“อย่าดราม่าสิ เวลายังเหลือไปกินปิ้งย่างกันดีกว่า”
“เอาสิ”
ฉันไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอกค่ะ เพื่อนสนิทก็มีแต่แซนนี่แหละ พวกเรารู้จักกันตั้งแต่เรียนอนุบาลแล้ว เรียกว่ารู้ไส้รู้พุงกันเลยทีเดียว
ออกจากวัดก็ตรงไปห้างสรรพสินค้าเลย
“นี่! แล้วคุณเลย์เขาไม่ว่าอะไรใช่ไหมที่แกออกมา หรือแกแอบออกมา?”
“เขาอนุญาตแล้วแต่ฉันต้องกลับบ้านก่อนห้าโมงเย็นไง”
“อ๋อ... จะว่าไปแกไม่เหมือนลูกหนี้เลยเนอะแต่เหมือนคนในครอบครัวเขามากกว่าฉันรู้สึกแบบนั้น อารมณ์แบบพี่ชายกำชับน้องสาวเลย”
“ไม่ใช่หรอกเชื่อสิมันต้องมีอะไรมากกว่านี้ ใครจะให้เงินใช้ฟรี ๆ โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน อีกอย่างนะฉันต้องมีเงินร้อยล้านมาคืนเขาแกอย่าลืมสิ”
“เออเนอะ... เป็นเจ้าหนี้หรอกเหรอคิดว่าเป็นพี่ชายซะอีก ฮ่า ๆ”
บอกตามตรงว่าฉันยังไม่คุ้นชินกับพี่เลย์นักหรอกถึงจะพยายามปรับอยู่หลายครั้ง อารมณ์เขาขึ้น ๆ ลง ๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางครั้งก็ใจเย็นและบางครั้งก็ใช้แต่อารมณ์เหมือนคนละคนกันไม่มีผิด แต่ยอมรับว่านอกจากเขาฉันก็ไม่มีที่พึ่งพิงที่ไหนอีกแล้ว ไอ้ประโยคที่ว่าตนเป็นที่พึ่งแห่งตนเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้กับฉันสักเท่าไหร่
มาถึงร้านปิ้งย่างก็สั่งแบบจัดหนักจัดเต็มเลยทีเดียว เหลือบมองดูนาฬิกายังเหลืออีกสามชั่วโมง ยังไงก็ทันอยู่ดี
“เขียนฟ้า”
“มาได้ไงอะ” อาร์ทเป็นเพื่อนผู้ชายในห้องค่ะ เป็นคนที่แซนแอบชอบนั่นเอง
“มาซื้อของขวัญวันเกิดให้พี่อะเห็นแวบ ๆ ว่าใช่เธอสองคนหรือเปล่าเราก็เลยลองเข้ามาในร้านดู”
“อ๋อ งั้นกินด้วยกันดิ” ฉันเอ่ยชวนตามมารยาท
“ไม่เกรงใจจริง ๆ นะ”
“ตามสบาย เอาที่นายสบายใจเถอะ” แซนตอบกลับก่อนจะย้ายที่นั่งมาข้างฉัน แล้วให้อาร์ทนั่งตรงข้ามกับพวกเราแทน
“เตรียมตัวสอบกันหรือยัง จะเรียนต่อที่ไหนกันอะ” คำถามของอาร์ททำเอาฉันไปต่อไม่ถูก ไม่รู้จะตอบยังไง เรื่องที่บ้านล้มละลายมีแค่แซนเท่านั้นที่รู้ อีกอย่างชีวิตฉันตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับพี่เลย์ด้วย
“เราจะเรียนพยาบาลส่วนเขียนฟ้าเรียนบริหาร” ฉันมองหน้าแซนอย่างไว มันกระพริบตาปิ๊ง ๆ มาให้แทนคำตอบ
“เราเคยได้ยินมาว่าเขียนฟ้าอยากเป็นแอร์โฮสเตสไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่ แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้ว” ตอบแบบขอไปที
“คุยกันไปก่อนนะเราขอไปห้องน้ำก่อน” แซนพูดแทรกขึ้นแล้วลุกออกจากโต๊ะไปทันทีทำให้ตรงนี้เหลือฉันกับอาร์ทแค่สองคน
“สงสัยปวดท้องมั้ง ... แล้วอาร์ทล่ะเรียนอะไร” ฉันเฉไฉทำทีเปลี่ยนเรื่องเพื่อเลี่ยงที่จะเป็นฝ่ายตอบคำถาม
“เราอยากเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์น่ะ เราเป็นพวกชอบใช้สมองมากกว่ากำลัง ฮ่า ๆ”
“ย่ะ! พ่อคนอัจฉริยะ”
“เขียนฟ้า…” อาร์ทเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ถ้าเราถามอะไรเธออย่าโกรธกันนะ”
“เรื่องที่บ้านเราล้มละลายใช่ไหม” ฉันถามกลับอย่างรู้ทัน ชีวิตฉันตอนนี้มีแค่เรื่องเดียวแหละที่น่าสนใจ
“อืม”
“...”
“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ คือเราได้ยินข้างบ้านเขาคุยกันเราไม่ได้มีเจตนาซ้ำเติมอะไรนะ เราแค่อยากรู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เขาทำร้ายเขียนฟ้าหรือเปล่า”
“เขา?”
“ก็คนที่พ่อเธอพาไปส่งไง”
“ไม่หรอก พี่เลย์เขาไม่ได้ทำอะไร เรามีเงินร้อยล้านไปคืนเขาเมื่อไหร่เมื่อนั้นแหละเราถึงจะเป็นอิสระ”
“เราช่วยได้นะ”
“ไม่เป็นไร เงินมันเยอะมากนะอีกอย่างเขาไม่ทำอะไรเราหรอก” ต้องบอกก่อนว่าฐานะครอบครัวของอาร์ทรวยมาก ใช้เงินเป็นกระดาษยังได้เลยค่ะ
“รู้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่ทำ เอาอะไรไปไว้ใจชนาดนั้น เราอยากช่วยจริง ๆ นะ” มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับมือฉันอย่างถือวิสาสะ
“ไม่หรอก พี่เขา…”
หมับ!
แขนข้างหนึ่งถูกกระชากเต็มแรง
“พี่เลย์!”
“นี่เพื่อนเธอ?” เลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ไหนว่าจะไปหาแม่ไง แม่เธออยู่ที่นี่งั้นสิ”
“หนูไปมาแล้ว” ปากพูดขณะที่มือก็พยายามแกะข้างที่ถูกพี่เลย์กระชากไว้อยู่ ท่าทางของเขาตอนนี้มันน่ากลัวมาก
“คิดลองดีกับฉันหรือไง”
“ปล่อยเขียนฟ้าเดี๋ยวนี้นะ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้” อาร์ทพยายามรั้งฉันให้ออกห่างจากพี่เลย์ แต่ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งทำให้เขาดึงฉันแรงขึ้นไปอีก
“มึงอย่าเสือก!” พูดจบเขาก็ลากฉันออกมาจากร้านทันทีโดยที่ไม่ฟังอะไร
“เจ็บค่ะ” พี่เลย์ไม่ฟังเสียงฉันเลยสักนิดแถมยังออกแรงกระชากจนฉันเจ็บไปหมด
“ฉันใจดีกับเธอมากไปสินะ”
“หนูทำอะไรผิดล่ะคะ หนูไปหาแม่มาแล้วจริง ๆ” ฉันยังคงพยายามอธิบายแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่
“เธอไม่มีสิทธิ์ไปเสนอหน้ากับผู้ชายคนอื่นจำใส่หัวไว้!”
“นั่นเพื่อนนะคะ”
“แล้ว?”
“...” เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอย่างกับคนละคนไม่มีผิด บางครั้งก็ใช้เหตุผลและบางครั้งก็ใช้แต่อารมณ์
ถ้ารู้ว่าออกจากบ้านมาแล้วจะเจอเรื่องบ้าบออย่างนี้ฉันอยู่บ้านซะยังดีกว่า
Latest chapter
กลรักคนเถื่อน (3p) บทส่งท้าย : เหมือนตายแล้วเกิดใหม่
หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันแล้วฉันก็แยกตัวออกมาอ่านหนังสือมุมหนึ่ง พี่โรมอยู่มุมหนึ่ง ส่วนพี่เลย์นอนหลับอยู่ข้างฉันนี่แหละ“แม่ดุหรือเปล่า” พี่โรมถามเมื่อเห็นฉันละสายตาจากตัวหนังสือแล้ว“ไม่ดุค่ะ”“ไม่ได้ว่าอะไรใช่ไหม”“ไม่ค่ะ เขาชวนหนูให้ไปกินข้าวที่บ้านด้วยนะ”“ไว้วันหยุดนี้นะเราค่อยไปกัน”“แล้วพ่อพี่ล่ะคะเป็นยังไงบ้าง”“เขามีความสุขดี จะว่าไปก็ต่างคนต่างมีความสุขนั่นแหละ”“ก็จริง”หลายวันผ่านไปเป็นครั้งแรกที่ฉันมาบ้านแม่ของพี่แฝด จะบอกว่าใหญ่โตไม่ต่างไปจากบ้านพ่อเขาสักนิด มีการ์ดเฝ้าระวังและยังมีแม่บ้านที่เดินสวนกันไปมาจนวุ่นวายไปหมด“พี่เลย์สวัสดีค่ะ” ใครคนหนึ่งทักทายและยกมือไหว้อย่างมีมารยาท แต่ว่าคนที่เธอทักเป็นพี่โรมค่ะไม่ใช่พี่เลย์“พี่ชื่อโรมครับ”“อ๊ะ! ขอโทษค่ะครีมแยกไม่ออก” เธอว่ายิ้ม ๆ แล้วมองฉันเล็กน้อย “เอ่อ...แฟนพี่เหรอคะ น่ารักดีนะ”“ครับ” พี่โรมตอบพร้อมกับจูงมือพาฉันเข้าไปด้านใน ส่วนพี่เลย์เขาคุยโทรศัพท์กับลูกค้าอยู่ในรถค่ะ อีกเดี๋ยวคงเดินตามมาภายในบ้านไม่ได้มีแค่คุณแม่ ยังมีแขกคนอื่นด้วยดูท่าทางคุณหญิงคุณนายทุกคนเลยค่ะ ผู้ดีมากทั้งบุคลิกและการแต่งตัว ฉันเดาว่าคงเป็
กลรักคนเถื่อน (3p) ตอนพิเศษ : แด่ความวุ่นวายในอนาคต
ห้าปีผ่านไป“มองอะไร” พี่โรมถามเมื่อเห็นฉันเอาแต่มองเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายอย่างพิจารณา และใช่ค่ะห้าปีผ่านไปฉันกลายเป็นคุณแม่ลูกสองแล้ว“หนูกำลังคิดว่าทับทิมเหมือนใคร”“เหมือนพี่สิ”“ไม่น่าใช่นะ ถ้าวินเทอร์หนูจะไม่เถียงเลย” บอกไปตามความรู้สึกวินเทอร์กำลังจะห้าขวบแล้วค่ะ ส่วนทับทิมเพิ่งสามขวบเมื่อไม่กี่วันนี้เอง แม้ว่าพ่อของเขาจะหน้าตาเหมือนกันแต่เขาสองคนกลับต่างกันสิ้นเชิง ยิ่งนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว“หนูไม่คิดว่าทับทิมจะเฉยชาขนาดนี้” ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่ามันทำให้คนเป็นแม่อย่างฉันแปลกใจไม่น้อยเลย “ต่างกับวินเทอร์ที่ยิ้มเผื่อคนทั้งโลกแทบจะทั้งวัน”“ดูพูดเข้าสิ” พี่เลย์ค้านขึ้นมาบ้าง“หนูพูดจริงนะพี่เลย์ ลูกพี่เจ้าชู้เหมือนพี่นั่นแหละ”“พี่ไม่เคยเจ้าชู้เหอะ”“หึ!”“ไม่ต้องมาหึอะไรทั้งนั้น”“เสน่ห์แรงไม่เบา”“หึงก็บอกมาเถอะ”“หนูไม่หึงหรอกเพราะทุกบาททุกสตางค์ของพี่เป็นของหนูคนเดียวอยู่แล้ว”“หึงหน่อยสิ อยากให้หึง”“กินไหมทับทิม อันนี้อร่อย” วินเทอร์ยื่นขนมให้น้องสาวด้วยความเต็มใจแม้ว่าขนมชิ้นนั้นจะเป็นของโปรดของตัวเองก็เถอะ“กินค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับก่อนจะรับขน
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-35 ต่างคนต่างอยู่
หลังจากที่แม่ของเขากลับไปแล้ว ฉันยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมกระทั่งได้ยินเสียงรถขับเคลื่อนเข้ามากลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยบวกกับความเงียบทำให้ฉันมั่นใจว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาหาฉันคือพี่เลย์แน่นอน“...” ฉันไม่ได้พูดอะไรนอกจากปรายตามองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า พี่เลย์ก็เช่นกัน เขาเงียบเหมือนไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรกับฉันเป็นประโยคแรกความเงียบเข้าปกคลุมจนรู้สึกอึดอัด พี่เลย์เดินผ่านหน้าฉันขึ้นชั้นบนไป ไม่กี่นาทีต่อมาพี่โรมก็มาค่ะ“วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ” เขาถามอย่างไม่รู้จะถามอะไร เขารู้ตารางเรียนของฉันทุกชั่วโมง รู้มานานแล้วด้วย“ค่ะ พี่มาเหนื่อย ๆ ขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”พี่โรมไม่ได้พูดอะไร เขาเดินมากอดฉันแล้วหอมแก้มอย่างที่ชอบทำ จากนั้นเดินขึ้นชั้นบนไปนานนับชั่วโมงที่ฉันนั่งอยู่ที่เดิม ในหัวมีอะไรให้คิดอยู่ตลอด“ไม่นอนพักเหรอคะ” ฉันถามพี่เลย์ที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน“ไปนอนด้วยกันนะอยากกอด” ไม่พูดเปล่าเขายังออกแรงดึงให้ฉันเดินตามไปอีกด้วยเข้ามาในห้องเสื้อผ้ากระจัดกระจายจากการถูกเทออกจากกระเป๋าทั้งของเขาและของพี่โรม เห็นแบบนั้นฉันจึงเอาตะกร้ามาใส่“นอนก่อนเดี๋ยวค่อยทำ” มือหนารั้งเอวฉันให้นอนราบไปกับที่
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-34 ต้องรู้สึกยังไง
สามวันเต็ม ๆ ที่พี่เลย์หายหน้าไป กับฉันเขาขาดการติดต่อไปเลย แต่แอบได้ยินพี่โรมคุยโทรศัพท์อยู่บ่อย ๆ คิดว่าคงจะเป็นพี่เลย์นั่นแหละ“วันนี้น่าจะไม่ได้กลับบ้านนะคะ ทำโครงงานที่บ้านแซน” พี่โรมมองฉันด้วยสีหน้าแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ค้านอะไร “พี่ไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้ใช่ไหม”“วันนี้แหละพอดีงานมีปัญหานิดหน่อย” เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยื่นข้อเสนอให้ฉัน “ย้ายจากบ้านแซนมาทำที่บ้านเราได้ไหม ให้ค่าจ้างเฝ้าบ้านสองหมื่น”“ข้อเสนอดีนะเนี่ย” ฉันว่ายิ้ม ๆ พร้อมกับทำท่าคิดไปด้วย “อาร์ทต้องมาด้วยนะคะ พี่โอเคหรือเปล่า”“อืม”เขานี่แหละที่กระชากฉันออกจากอาร์ทครั้งนั้น ช่วงแรกก็มีหัวร้อนกันบ้างที่รู้ว่าอาร์ทเรียนที่เดียวกับฉัน แต่นานวันไปเขาคงตกตะกอนแล้วมั้งคะ“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ว่าแต่พี่จะเดินทางตอนไหน”“ค่ำ ๆ แหละ เช้านี้ต้องไปที่ร้านก่อน”“ขับรถกลางคืนอีกแล้ว”“แค่สองชั่วโมงเอง”“มีคำพูดมาแก้ต่างตลอดแหละ” ฉันว่าพลางเบะปากใส่เขาหลังจากมาส่งฉันที่มหาวิทยาลัยแล้วพี่โรมเขาก็เข้าร้านต่อค่ะ ได้ยินพี่กรณ์โทรมาบอกว่าร้านถูกงัด ไม่แน่ใจว่าอะไรเสียหายบ้าง“เธอมาก็ดี” แซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อะไรของเธอสีหน้าไม่ค่อย
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-33 เชื่อในเซนส์ตัวเอง
หลายวันผ่านไป“พี่เลย์ไปไหนเหรอคะ” ฉันถามพี่โรมเมื่อกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นใครอีกคนหนึ่ง “แล้วไหนว่าวันนี้พี่ไปต่างจังหวัดไง”“ไอ้เลย์ไปแทนแล้ว”“แล้วงานของพี่เลย์ล่ะ”“พี่ไปทำแทนไง”“เยี่ยมไปเลย นี่ถ้าลูกค้าแยกไม่ออกคงไม่คิดอะไร ส่วนคนที่แยกพี่สองคนออกเขาคงคิดว่าพี่เก่งมากแน่ ๆ สามารถทำแทนกันได้ทุกอย่าง”“แน่นอน” นอกจากจะไม่ปฏิเสธแล้วยังขานรับอย่างเต็มใจอีกด้วย “ไปตลาดนัดกันดีกว่า”“วันนี้มาแปลกแฮะ” ฉันว่าพลางมองคนตรงหน้านิ่ง ๆ รู้สึกว่าวันนี้เขามีพิรุธ“แค่ไปตลาดเองแปลกตรงไหนครับ”“แปลกตรงนี้แหละ แอบไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่าคะ”“เปล่าสักหน่อย”“แน่?”“แน่สิ” เขาว่ายิ้ม ๆ แล้วหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ “ไปกันเถอะ”เลิกสนใจเขาแล้วกดโทรออกไปหาพี่เลย์ แต่ว่าเขาไม่รับสายฉันค่ะ ปกติฉันจะไม่เซ้าซี้ใคร ไม่รับฉันก็เลิกโทรแค่นั้น แต่วันนี้มันรู้สึกแปลก ๆ อยากให้เขารับสาย แต่ไม่ว่าฉันจะโทรเท่าไหร่เขาก็ไม่รับอยู่ดี“มันอาจจะกำลังยุ่งอยู่ก็ได้”“ไม่ใช่หรอก”“...”“พี่ก็แปลก พี่เลย์ก็แปลก มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันถามไปตามความรู้สึก และปฏิกิริยาของคนตรงหน้ามันทำให้ฉันมั่นใจว่าเซนส์ฉันไม่ผิดแน่นอน “ถือว่าหนูถามแล้ว
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-32 ความรักที่มีให้กัน
“พูดอะไรของมึง”“อะไร?”“ใจเย็น ๆ ก่อนอย่าเพิ่งต้อนให้จนมุม”“กูกับมึงต่างหากที่จนมุม รู้ทันไปหมด”เรื่องลูกผมพูดจริงนะว่าอยากมี ในส่วนที่เขียนฟ้าแพ้ยาชาผมคิดว่าคุณหมอเขาต้องมีวิธีทำคลอดแน่นอน สมัยนี้เทคโนโลยีมันพัฒนาไปไกลแล้วครับ ตรงนี้คงต้องปรึกษาคุณหมออย่างละเอียดอีกทีหนึ่ง“รีสอร์ตไปถึงไหนแล้ว” ถามไอ้โรมเพราะเมื่อไม่นานมานี้มันเข้าไปดูมา“เรียบร้อยดี”“อืม ... มึงได้ข่าวแม่บ้างไหม” ผมถามต่อ ช่วงหลังมานี้แม่หายเงียบไปเลย ปกติจะโทรหาเราสองคนอยู่บ่อย ๆ“ไปเที่ยวญี่ปุ่น”“ไปกับใคร”“แก๊งเพื่อนเขานั่นแหละ อาทิตย์หน้าคงกลับแล้ว”สามปีมานี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับพวกเรา เถียงกันบ้าง ความคิดไม่ตรงกันบ้างเป็นเรื่องปกติครับ ที่ยังเหมือนเดิมและดีขึ้นกว่าเดิมคือเขียนฟ้า เรียนเก่งปรับตัวเก่ง กล้าคิดกล้าตัดสินใจอีกด้วย แต่ก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมกับไอ้โรมยังไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่ นั่นก็คือแม่ที่ยังไม่ยอมรับเขียนฟ้า“พี่เลย์”“ครับ”“ถ้าพี่มีลูกชายพี่จะตั้งชื่อเขาว่าอะไร” เป็นคำถามที่ไม่คิดว่าเธอจะถามเลยด้วยซ้ำ“วินเทอร์”“ขอเหตุผลค่ะ”“พี่ชอบฤดูหนาว”“อืม ... แล้วพี่ล่ะคะ ถ้ามีลูกสาวพี่
You may also like
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด312.0K viewsกินเด็ก (Set 1 ท่านประธานคลั่งรัก 4/4)
บีน่าเลดี้40.6K viewsเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์76.2K viewsห้ามรัก(เซตวิศวะ)
พลอยแพรวา43.4K viewsทาสรักจอมทมิฬ
เฌอรามิล144 viewsเลขาร้อนรัก
ธนัชญา(แอล)3.4K viewsเศษรักเมียจำนน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว117 viewsรักร้าวภรรยา
กวินทร์แก้ว236 views
