ログイン共有
Episode-05 ลองดี?
最終更新日:
2026-01-26 12:17:49จากวันกลายเป็นเดือน วันเวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันยังคงใช้ชีวิตร่วมกับพี่เลย์เช่นเคย แต่บางครั้งก็เหมือนกับว่าเขาจะบอกอะไรกับฉันมากกว่า
จากความอึดอัดที่เคยมีตอนนี้มันก็คลายลงมาบ้าง ฉันไม่ควรลืมว่าตัวเองเป็นใครและเขาเป็นใคร
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ขออนุญาตค่ะ”
“มีอะไร”
“พรุ่งนี้หนูขอออกไปกับเพื่อนได้ไหม”
นานมากกว่าจะรวบรวมความกล้าเพื่อขออนุญาตเขา เนื่องจากเป็นวันครบรอบของแม่ฉันตั้งใจว่าจะชวนแซนไปไหว้แม่ที่วัดเหมือนเช่นทุกปี
“เพื่อนเธอมีความสำคัญมากขนาดไหน?”
คิดไว้แล้วว่าต้องได้ยินประโยคทำนองนี้ ฉันเงียบไม่พูดอะไรออกมาอีก ฟังจากน้ำเสียงก็พอเดาออกว่าไม่ให้ฉันไปอย่างแน่นอน
พี่เลย์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
“กลับก่อนห้าโมงเย็นนะ” ได้ยินแบบนั้นหูผึ่งขึ้นมาทันทีเลยค่ะ ถึงจะหน้านิ่งไปหน่อยแต่ก็ถือว่ายังใจดีอยู่
“ค่ะ”
“นี่ค่าขนม” เงินจำนวนหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน จะว่าไปหลายเดือนมานี้เขาให้ค่าขนมฉันแทบทุกวันเลยนะ บางวันให้สองรอบเลยก็มี
“หนูยังเหลืออยู่” บอกปฏิเสธไปเพราะยังมีอยู่เยอะ ฉันไม่ได้จ่ายอะไรเลยนอกจากออกไปร้านสะดวกซื้อ และใช่ค่ะต้องไปกับพี่แม่บ้านเท่านั้น
“กลัวฉันจะคิดเงินทีหลังหรือไง?”
“ใช่! กลัวคิดดอกเบี้ยแพงด้วย”
“เป็นเอามาก” น้ำเสียงเอือมระอาเอ่ยขึ้นก่อนจะยัดเงินใส่มือฉันแล้วเดินออกจากห้องไป
คล้อยหลังพี่เลย์ฉันจึงกดโทรหาแซนและนัดเจอกันที่ป้ายรถเมล์ แต่แซนไม่ยอมนางบอกว่าไม่สะดวกและอันตรายเกินไปไม่อยากให้ฉันอยู่คนเดียว ให้ฉันรอหน้าบ้านแล้วส่งโลเคชั่นมา
เมื่อตกลงกันได้ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเช็คความเรียบร้อยก่อนจะออกจากห้อง
“พี่เลย์ออกไปแล้วเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามป้าสายใจเมื่อเห็นว่ารถคันสีขาวไม่อยู่แล้ว
“ไปแล้วลูก แล้วหนูจะไปไหนน่ะ”
“ไปไหว้คุณแม่ที่วัดค่ะ วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีของแม่หนู”
“ไปกับใคร คุณเลย์อนุญาตแล้วใช่ไหม”
“อนุญาตค่ะแต่ต้องกลับก่อนห้าโมงเย็น”
“แล้วไปกับใคร ไปยังไง”
“เพื่อนค่ะ เดี๋ยวมารับที่หน้าบ้านนี่แหละ”
“หญิงหรือผู้ชาย”
“ผู้หญิงค่ะ”
“อย่าเกเรนะคะ ตรงต่อเวลาด้วย”
“รับทราบค่ะ” ฉีกยิ้มให้ก่อนจะเดินออกมารอแซนที่หน้าบ้านซึ่งมีป้าสายใจคอยมองอยู่ตลอด
“หูย... หลังโคตรใหญ่” ทันทีที่มาถึงแซนก็ใช้สายตาสอดส่องเข้าไปในตัวบ้าน อย่าหาว่าไม่มีมารยาทหรือแล้งน้ำใจเลยนะคะที่ไม่ชวนเข้ามาด้านใน ก็อย่างที่รู้กันนี่ไม่ใช่บ้านของฉัน
“เราไปกันเถอะ ฉันต้องกลับก่อนห้าโมงเย็นนะ”
“ออกคำสั่งอย่างกับเป็นพ่อไปได้”
เมื่อมาถึงวัดฉันก็ตรงไปยังบริเวณที่เก็บอัฐิของแม่ วันนี้ครบสามปีแล้วที่แม่จากไป ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตฉันจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ที่เหลือเชื่อไปมากกว่านั้นคือทรัพย์สินเงินทองที่แม่สร้างไว้มันหายไปในชั่วพริบตาเดียว แถมคนที่ฉันรักเหมือนพ่อแท้ ๆ ยังทำกับฉันแบบนี้อีก หรือว่านี่จะเป็นเวรเป็นกรรมของฉันกันแน่นะ
“ห้ามร้องไห้นะ” แซนมันรีบปรามขึ้นเมื่อเห็นฉันเอาแต่เงียบ
“เปล่าสักหน่อย แค่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่”
“ฉันไม่รู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่และไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรแกได้บ้าง แต่ขอร้องนะแกอย่าคิดทำอะไรโง่ ๆ เด็ดขาด ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้แหละ ถ้าไม่เหนื่อยไม่เจ็บปวดแล้วมันจะเรียกว่าชีวิตได้ยังไง”
“รู้สึกโชคดีจังที่มีเพื่อนอย่างแก” พลางเบือนหน้าไปมองมันที่กำลังจ้องฉันอยู่ “ทำไม... คิดว่าฉันจะฆ่าตัวตายเหรอ”
“เออ”
“ฮ่า ๆ บ้าบอ! ฉันไม่คิดอะไรแบบนั้นหรอก ก็จริงนะถ้าไม่เหนื่อยก็คงไม่เรียกว่าชีวิต”
“อย่าดราม่าสิ เวลายังเหลือไปกินปิ้งย่างกันดีกว่า”
“เอาสิ”
ฉันไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอกค่ะ เพื่อนสนิทก็มีแต่แซนนี่แหละ พวกเรารู้จักกันตั้งแต่เรียนอนุบาลแล้ว เรียกว่ารู้ไส้รู้พุงกันเลยทีเดียว
ออกจากวัดก็ตรงไปห้างสรรพสินค้าเลย
“นี่! แล้วคุณเลย์เขาไม่ว่าอะไรใช่ไหมที่แกออกมา หรือแกแอบออกมา?”
“เขาอนุญาตแล้วแต่ฉันต้องกลับบ้านก่อนห้าโมงเย็นไง”
“อ๋อ... จะว่าไปแกไม่เหมือนลูกหนี้เลยเนอะแต่เหมือนคนในครอบครัวเขามากกว่าฉันรู้สึกแบบนั้น อารมณ์แบบพี่ชายกำชับน้องสาวเลย”
“ไม่ใช่หรอกเชื่อสิมันต้องมีอะไรมากกว่านี้ ใครจะให้เงินใช้ฟรี ๆ โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน อีกอย่างนะฉันต้องมีเงินร้อยล้านมาคืนเขาแกอย่าลืมสิ”
“เออเนอะ... เป็นเจ้าหนี้หรอกเหรอคิดว่าเป็นพี่ชายซะอีก ฮ่า ๆ”
บอกตามตรงว่าฉันยังไม่คุ้นชินกับพี่เลย์นักหรอกถึงจะพยายามปรับอยู่หลายครั้ง อารมณ์เขาขึ้น ๆ ลง ๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางครั้งก็ใจเย็นและบางครั้งก็ใช้แต่อารมณ์เหมือนคนละคนกันไม่มีผิด แต่ยอมรับว่านอกจากเขาฉันก็ไม่มีที่พึ่งพิงที่ไหนอีกแล้ว ไอ้ประโยคที่ว่าตนเป็นที่พึ่งแห่งตนเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้กับฉันสักเท่าไหร่
มาถึงร้านปิ้งย่างก็สั่งแบบจัดหนักจัดเต็มเลยทีเดียว เหลือบมองดูนาฬิกายังเหลืออีกสามชั่วโมง ยังไงก็ทันอยู่ดี
“เขียนฟ้า”
“มาได้ไงอะ” อาร์ทเป็นเพื่อนผู้ชายในห้องค่ะ เป็นคนที่แซนแอบชอบนั่นเอง
“มาซื้อของขวัญวันเกิดให้พี่อะเห็นแวบ ๆ ว่าใช่เธอสองคนหรือเปล่าเราก็เลยลองเข้ามาในร้านดู”
“อ๋อ งั้นกินด้วยกันดิ” ฉันเอ่ยชวนตามมารยาท
“ไม่เกรงใจจริง ๆ นะ”
“ตามสบาย เอาที่นายสบายใจเถอะ” แซนตอบกลับก่อนจะย้ายที่นั่งมาข้างฉัน แล้วให้อาร์ทนั่งตรงข้ามกับพวกเราแทน
“เตรียมตัวสอบกันหรือยัง จะเรียนต่อที่ไหนกันอะ” คำถามของอาร์ททำเอาฉันไปต่อไม่ถูก ไม่รู้จะตอบยังไง เรื่องที่บ้านล้มละลายมีแค่แซนเท่านั้นที่รู้ อีกอย่างชีวิตฉันตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับพี่เลย์ด้วย
“เราจะเรียนพยาบาลส่วนเขียนฟ้าเรียนบริหาร” ฉันมองหน้าแซนอย่างไว มันกระพริบตาปิ๊ง ๆ มาให้แทนคำตอบ
“เราเคยได้ยินมาว่าเขียนฟ้าอยากเป็นแอร์โฮสเตสไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่ แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้ว” ตอบแบบขอไปที
“คุยกันไปก่อนนะเราขอไปห้องน้ำก่อน” แซนพูดแทรกขึ้นแล้วลุกออกจากโต๊ะไปทันทีทำให้ตรงนี้เหลือฉันกับอาร์ทแค่สองคน
“สงสัยปวดท้องมั้ง ... แล้วอาร์ทล่ะเรียนอะไร” ฉันเฉไฉทำทีเปลี่ยนเรื่องเพื่อเลี่ยงที่จะเป็นฝ่ายตอบคำถาม
“เราอยากเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์น่ะ เราเป็นพวกชอบใช้สมองมากกว่ากำลัง ฮ่า ๆ”
“ย่ะ! พ่อคนอัจฉริยะ”
“เขียนฟ้า…” อาร์ทเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ถ้าเราถามอะไรเธออย่าโกรธกันนะ”
“เรื่องที่บ้านเราล้มละลายใช่ไหม” ฉันถามกลับอย่างรู้ทัน ชีวิตฉันตอนนี้มีแค่เรื่องเดียวแหละที่น่าสนใจ
“อืม”
“...”
“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ คือเราได้ยินข้างบ้านเขาคุยกันเราไม่ได้มีเจตนาซ้ำเติมอะไรนะ เราแค่อยากรู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เขาทำร้ายเขียนฟ้าหรือเปล่า”
“เขา?”
“ก็คนที่พ่อเธอพาไปส่งไง”
“ไม่หรอก พี่เลย์เขาไม่ได้ทำอะไร เรามีเงินร้อยล้านไปคืนเขาเมื่อไหร่เมื่อนั้นแหละเราถึงจะเป็นอิสระ”
“เราช่วยได้นะ”
“ไม่เป็นไร เงินมันเยอะมากนะอีกอย่างเขาไม่ทำอะไรเราหรอก” ต้องบอกก่อนว่าฐานะครอบครัวของอาร์ทรวยมาก ใช้เงินเป็นกระดาษยังได้เลยค่ะ
“รู้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่ทำ เอาอะไรไปไว้ใจชนาดนั้น เราอยากช่วยจริง ๆ นะ” มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับมือฉันอย่างถือวิสาสะ
“ไม่หรอก พี่เขา…”
หมับ!
แขนข้างหนึ่งถูกกระชากเต็มแรง
“พี่เลย์!”
“นี่เพื่อนเธอ?” เลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ไหนว่าจะไปหาแม่ไง แม่เธออยู่ที่นี่งั้นสิ”
“หนูไปมาแล้ว” ปากพูดขณะที่มือก็พยายามแกะข้างที่ถูกพี่เลย์กระชากไว้อยู่ ท่าทางของเขาตอนนี้มันน่ากลัวมาก
“คิดลองดีกับฉันหรือไง”
“ปล่อยเขียนฟ้าเดี๋ยวนี้นะ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้” อาร์ทพยายามรั้งฉันให้ออกห่างจากพี่เลย์ แต่ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งทำให้เขาดึงฉันแรงขึ้นไปอีก
“มึงอย่าเสือก!” พูดจบเขาก็ลากฉันออกมาจากร้านทันทีโดยที่ไม่ฟังอะไร
“เจ็บค่ะ” พี่เลย์ไม่ฟังเสียงฉันเลยสักนิดแถมยังออกแรงกระชากจนฉันเจ็บไปหมด
“ฉันใจดีกับเธอมากไปสินะ”
“หนูทำอะไรผิดล่ะคะ หนูไปหาแม่มาแล้วจริง ๆ” ฉันยังคงพยายามอธิบายแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่
“เธอไม่มีสิทธิ์ไปเสนอหน้ากับผู้ชายคนอื่นจำใส่หัวไว้!”
“นั่นเพื่อนนะคะ”
“แล้ว?”
“...” เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอย่างกับคนละคนไม่มีผิด บางครั้งก็ใช้เหตุผลและบางครั้งก็ใช้แต่อารมณ์
ถ้ารู้ว่าออกจากบ้านมาแล้วจะเจอเรื่องบ้าบออย่างนี้ฉันอยู่บ้านซะยังดีกว่า
最新チャプター
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-21 แลกกัน
วันแรกของการเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยฉันตื่นเต้นมากค่ะ แต่ไม่ได้มีแค่ฉันหรอกนะที่มาตัวคนเดียว“เขียนฟ้า!”“แซน!”“แกจริง ๆ ด้วย” น้ำเสียงดีใจเอ่ยก่อนจะโผเข้ากอดฉัน “เป็นยังไงบ้างสบายดีไหมทำไมถึงขาดการติดต่อไปเลย”“โทษทีฉันทำเบอร์แกหายน่ะ”“ช่างเถอะ ๆ ว่าแต่แกสบายดีใช่ไหม เขาทำอะไรแกหรือเปล่า”“ฉันสบายดี”“ฮือ... ฉันดีใจมากที่เจอแกตรงนี้”“ฉันก็เหมือนกันคิดว่าจะไม่มีเพื่อนแล้วซะอีก” ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยค่ะ “แต่เดี๋ยวนะไหนแกว่าจะเรียนพยาบาลไง”“สอบไม่ติด แต่บริหารก็ไม่ได้แย่ฉันเลยเลือกทางนี้แทน แล้วแกล่ะ”“ถูกบังคับน่ะสิ”“หืม...”“ฉันต้องเรียนบริหารถ้าไม่งั้นก็ไม่ต้องเรียน”“เอาน่ะ! อย่างน้อยก็ได้เรียน”“ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ”ถามไถ่กันตามประสาจนเข้าชั่วโมงกิจกรรม ก็มีการทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมคณะกันไปหลังจากนั้นก็ได้รับคำชี้แจงต่าง ๆ และเพิ่งรู้ว่าปีหนึ่งที่นี่ต้องอยู่หอพักของมหาวิทยาลัยค่ะเพื่อให้นักศึกษาใหม่ได้เรียนรู้พื้นฐานการปรับตัวด้านการเรียนและการใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นซึ่งฉันก็โอเค มาถึงตอนนี้มันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วมีแต่เรื่องท้าทายด้วยซ้ำ“วันแรกก็เหนื่อยแล้วอะ” แซนเอ่ย“
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-20 ไม่อยากให้รู้
“หลับแล้วเหรอวะ”“เออ”“กูว่าเราสองคนพลาดแล้วแหละ”“มึงคิดว่าเขียนฟ้าโง่เหรอ กูจะบอกให้นะไอ้โรมต่อให้เราไม่ยอมรับเขียนฟ้าก็รู้อยู่ดี รู้ตั้งแต่เห็นรูปนั่นแล้ว”“ไม่คิดว่าจะเร็วแบบนี้”“เรื่องแม่มึงเอายังไง”“กูไม่สน!”“กูก็ไม่สนเหมือนกัน”รูปที่กล่าวถึงอยู่ตอนนี้คือรูปถ่ายของเราสามคน เป็นรูปที่เขียนฟ้าขอเก็บไว้เอง ย้อนกลับไปตอนนั้นจำได้ว่าพ่อชอบพาผมกับไอ้โรมไปเล่นที่บ้านหลังหนึ่ง เราทั้งคู่ได้เจอกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งน้องน่ารักมากครับแต่ไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ เป็นเวลากว่าสองปีที่พวกเราทำความรู้จักกันจนคุ้นเคยและสนิทกันในที่สุด แต่คำว่าตลอดไปมันไม่มีอยู่จริง อยู่ ๆ น้องก็หายไปรู้ข่าวอีกทีคือแม่เขาแต่งงานมีครอบครัวใหม่ หลังจากนั้นก็ไม่เจอกันอีกเลยทุก ๆ วันผมกับไอ้โรมจะแอบเข้าไปเล่นในบ้านหลังนั้นเสมอ มันไม่ได้ถูกรื้อถอนครับแถมยังมีของใช้บางส่วนหลงเหลืออยู่รวมไปถึงภาพนี้ก็ด้วย ถึงตอนนี้ก็ยังอยากรู้ว่าทำไมเขียนฟ้าถึงเลือกที่จะทิ้งมันไว้“ติดต่อพ่อได้ไหมวะ”“ไม่... ยังบินไม่ทั่วน่านฟ้ามั้งเลยไม่อยากกลับ” พูดประชดไปอย่างนั้นแหละครับ พ่อผมแค่ไปเที่ยวเฉย ๆ เอง“เอาไงต่อดีวะ”“อยู่ไปแบบนี้แหละ ถึ
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-19 คนที่ถูกลืม
ภายในห้องถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ไม่รู้ว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ฉันยังคงพยายามข่มตาอยู่แบบนั้นแต่มันก็ไม่หลับสักที“ทำไมยังไม่นอนอีก” น่าจะเป็นพี่โรมเพราะเสียงมันมาจากฝั่งเขา“นอนไม่หลับค่ะ”“ไม่ใช่ว่ามีเรื่องอะไรอยู่ในหัวหรอกเหรอ” แสงไฟสว่างพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉยของผู้ชายทั้งสองที่กำลังมองฉัน “ให้สองคำถาม” พี่เลย์เอ่ย ปากเขาพูดกับฉันก็จริงแต่เสมอสายตาไปทางพี่โรม พวกเขาสื่อสารกันทางสายตาอีกแล้ว“แน่ใจเหรอว่าพวกพี่จะตอบ”“ถามมาสิ”“ช่างมันเถอะค่ะ” จบประโยคฉันก็หลับตาลง ถ้าเมื่อไหร่ที่พวกเขาอยากให้รู้ถึงเวลานั้นก็คงจะบอกเองนั่นแหละ“เอาไง”“ไว้ก่อนแล้วกัน” เขาไม่ได้พูดกับฉันหรอกแต่คุยกันเองต่างหาก จากนั้นแสงไฟก็มืดลงพร้อมกับอ้อมแขนพาดลงบนร่างกายฉันเช้าวันใหม่ตื่นขึ้นมาไม่เจอพวกเขาแล้ว อาบน้ำแต่งตัวเสร็จออกมาด้านนอกได้ยินเสียงดังจากในครัวสงสัยเขาจะทำอาหารเช้ามั้งนะ แอบกระซิบหน่อยว่าทั้งพี่เลย์และพี่โรมเขาทำกับข้าวอร่อยมากฉันนี่ชิดซ้ายไปเลย“ตื่นแล้วเหรอคะน้องเขียนฟ้า” พี่ผู้หญิงเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม ถ้าจำไม่ผิดเขาชื่อแวนนะคะ ได้ยินพี่โรมเรียกอยู่ “เราสามคนทำมื้อเช้าเสร็จแล้ว น้องเ
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-18 สถานการณ์น่าอึดอัด
หลังจากพี่เลย์ผล็อยหลับไปฉันก็ออกมาด้านนอกและเดินสำรวจภายในบ้านนี้อย่างถือวิสาสะ พยายามนึกนะคะแต่มันนึกไม่ออกสักที มันเหมือนกับว่าเหตุการณ์นี้ฉันเคยผ่านมาแล้ว เคยได้อยู่กับเขาในแบบเดียวกัน เหมือนว่ามันเคยเกิดขึ้นมานานมาก ๆ แล้วระหว่างวันฉันคอยดูแลพี่เลย์อยู่ตลอดถ้าให้เดาฉันคิดว่าพี่โรมคงออกไปทำงานแทนพี่เลย์แน่นอน“จะสำรวจอีกนานไหม” เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าฉัน“ดีขึ้นแล้วเหรอคะ”“อืม”“รูปนี้หายไปไหนส่วนหนึ่งเหรอคะ” ฉันว่าพลางชี้มือไปยังกรอบรูปขนาดเล็กที่แขวนอยู่บนผนัง ในภาพนั้นเหมือนจะมีอีกหนึ่งคนค่ะแต่ว่ามันขาดหายไปเหลือเพียงเขาสองคนเท่านั้นเอง แถมภาพมันก็เก่าพอสมควร“มันถูกลืม พวกเราเก็บมาได้เท่านี้ ความจริงเจ้าของภาพไม่น่าจะทิ้งมันด้วยซ้ำ” เขาเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะพูดต่อ “เพราะรูปถ่ายเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้นจริง”“ตอนเด็ก ๆ ...”“ตอนเด็ก ๆ ทำไมเหรอ”“หนูน่าจะมีพี่ชายด้วยนะ” พูดไปตามความรู้สึกตัวเองเหมือนว่ามันจะเลือนรางมากแล้ว“ใช้คำว่าน่าจะ?”“จำไม่ค่อยได้ค่ะรู้แค่ว่ามี”แปลกมากที่ฉันเห็นภาพนี้แล้วนึกถึงเรื่องราวในวัยเด็ก มันนานมากพอที่จะลืมไปแล
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-17 (เดจาวู) เราเคยรู้จักกันมาก่อนไหม?
วันนี้ฉันถูกพี่โรมลากออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดเลยค่ะ ใช้เวลาเดินทางเกือบสามชั่วโมงจนตอนนี้รถหยุดนิ่งสนิทแล้ว“รออยู่ในรถนะ” พูดจบเขาก็ลงจากรถหายเข้าไปในแคมป์คนงานก่อนจะออกมาพร้อมกับพี่เลย์“พามาด้วยทำไม จุ้นจ้าน” นั่นแหละค่ะปากเขาน่ะร้ายที่สุดแล้ว“หนูก็ไม่ได้อยากมาสักหน่อย” แน่นอนว่าฉันก็ปากดีกลับไปบ้าง ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงเงียบไม่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาแต่ตอนนี้ชินแล้วไงพี่เลย์มองหน้าฉันแวบหนึ่งก่อนจะหันไปขับรถ ดูท่าทางเขาจะเหนื่อยมากสีหน้าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ แค่เพียงไม่นานรถก็จอดอีกครั้งที่บ้านหลังหนึ่ง“มึงอยู่คนเดียวเหรอ” พี่โรมถามขึ้นเมื่อเห็นว่ามันเงียบผิดปกติ“เออ จะให้กูอยู่กับใครล่ะ” สองพี่น้องเขาคุยกันตามประสาค่ะ ฉันมีหน้าที่เดินตามอย่างเดียวจนเข้ามาในตัวบ้านกวาดสายตาไปรอบบริเวรก่อนจะหยุดอยู่ที่ฉากรูปขนาดใหญ่พลางรู้สึกอะไรบางอย่าง...“เขียนฟ้า”“...”“เขียนฟ้า!”“คะ?”“เหม่ออะไรอยู่”“รูปนี้...”“เอาของไปเก็บได้แล้ว” ยังไม่ทันที่จะพูดจบพี่เลย์ก็ค้านขึ้นเสียก่อน แต่ช่างเถอะ! ก็แค่รู้สึกคุ้น ๆ บางทีฉันอาจจะเคยเห็นที่อื่นก็ได้แกรก!“เธอนอนบนเตียงแล้วกัน ฉันนอนพื้นกับไอ้โรมเอง
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-16 ผิดแผน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันแทบไม่ได้นับเลยว่านี่มันผ่านมากี่เดือนแล้วหลังจากวันนั้นพวกเราสงบศึกกันมากขึ้น ไม่ใช่ว่าคุยกันเข้าใจหรืออะไรหรอกนะแต่ฉันเลิกตามหาคำตอบแล้วต่างหาก เป็นการใช้ชีวิตแบบล่องลอยมากชนิดที่ว่าหายใจทิ้งไปวัน ๆ ถึงจะถูก ที่สำคัญฉันแยกออกแล้วนะว่าคนไหนคือพี่เลย์ คนไหนคือพี่โรม แม้กระทั่งเขาใส่ชุดเหมือนกันฉันก็แยกออกค่ะ อาศัยความเคยชินจำเอาเพราะเขาสองคนแทบจะไม่มีอะไรต่างกันเลยยกเว้นนิสัย พี่เลย์จะดุและเผด็จการมากกว่า ส่วนพี่โรมเขาจะนิ่ง ๆ ค่ะ ติดไปทางเย็นชาด้วยซ้ำแต่ว่าเขาตามใจฉันบ่อยนะปึก!เอกสารหลายฉบับถูกวางลงตรงหน้าฉัน มันคือเอกสารสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั่นเอง เห็นแบบนี้แล้วดีใจมากอย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ใจร้ายใจดำขนาดนั้น“เธอต้องเรียนบริหาร” พี่เลย์พูดขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงข้ามฉัน“เรียนอย่างอื่นไม่ได้เหรอคะ ยิ่งโง่ ๆ อยู่ด้วยยังให้เรียนบริหารอีก”“ด่าตัวเองก็เป็นนี่”“ก็หนูอยากเป็นแอร์โฮสเตส” บ่นอุบอิบแต่คนตรงหน้าก็ได้ยินอยู่ดี“ไม่ได้! เธอต้องเรียนบริหาร จบแล้วก็ทำงานใช้หนี้พวกเราด้วย”เหลือบมองพี่โรมเล็กน้อยเผื่อว่าเขาจะช่วยพูดให้ได้แต่เปล่าเลยดันส่งสายตาพิฆาตมาให้เหม
あなたも気に入るかもしれません
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.6K ビューท่านประธานขาพาหนูลงจากเตียง เอ๊ย! คานที
ผลิกา(เลอบัว)47.4K ビューสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา360.2K ビューราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน305.8K ビューApex of My Heart ปลายทางฝัน สนามรัก
ชา-ชีส Chaa Cheese76 ビューพลาดรักเมฆินทร์
คุณน้ำอิง1.8K ビューพันธะร้ายท่านประธาน
เธียรนรา571 ビューล้างหนี้แทนป้า อ้าขาน้ำกระเซ็น
Red_luna184 ビュー
