เข้าสู่ระบบหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"เดี๋ยวฉันโทรหานะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น "ค่ะ" "ฉันเชื่อนะ ว่าซัตเตอร์ยังปลอดภัยดี" "ค่ะ ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" "อย่าพึ่งหมดหวังนะ" ภูมิให้กำลังหญิงสาวตรงหน้า "ค่ะ" "ฉันกลับก่อนนะ " "คุณ" "_____" ภูมิหันไปตามเสียงเรียก "ฉันคิดถึงซัตเตอร์" พูดพลางน้ำตาไหลอาบแก้ม "ไม่เอา เธออย่าร
ไม่นานภูมิก็บึ่งรถมาถึงบ้านพิพัทธ์ไชยด้วยเวลาอันรวดเร็ว พอขาก้าวลงจากรถเขาก็เจอน้ำยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงหน้าของเขา ชายหนุ่มจึงไม่รีรอรีบเดินเข้าไปสวมกอดปลอบร่างบางทันที หญิงสาวที่กำลังเสียใจจึงกอดตอบชายหนุ่มอย่างไม่ลังเล "ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันจะหาช่วยเอง" เสียงทุ้มเอ่ยปลอบคนตัวเล็ก "ฉันหาจน
"ผมก็ไม่ได้มีดีอะไรไปกว่าเธอนักหรอกครับ คุณแม่ก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง โชคดีแค่ไหนแล้วที่มีคนมารัก" "ก็ได้ แม่จะให้ลูกแต่งงานกับเธอ แต่หลังจากแต่งงานแล้ว เธอจะต้องไปอยู่อังกฤษกับแม่ ตกลงไหม" "คุณแม่!" คริสตกใจไม่อยากเชื่อหูของตนเอง "ถ้าแกไม่ยอมก็ไม่ต้องแต่ง" "ไม่มีคู่รักคู่ไหนเขาแยกกันอยู่หลังแ
"ค่ะ แล้วคุณคริสจะยอมเหรอคะ" เข็มเอ่ยเสียงสั่นเครือ "มันเป็นปัญหาของเธอ ไปจัดการให้เรียบร้อยก็แล้วกัน แล้วอย่าปริปากบอกคริสล่ะว่าฉันคุยอะไรกับเธอบ้าง " "ค่ะ" รับคำทั้งน้ำตาไหลอาบแก้ม "ส่วนลูกในท้องของเธอ อย่างน้อยๆ ก็เป็นหลานของฉัน ฉันไม่ปล่อยให้ลำบากหรอกนะถ้าเขาคลอดออกมา" "ค่ะ" รับคำปาดน้ำตา







