Masukหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"แต่ถึงมันจะเร็วหรือช้า ก็ต้องบอกอยู่ดีจริงไหม" "ค่ะ น้ำจะบอกเอง" น้ำพยักหน้ารับ "ตามใจ เอาที่น้ำสบายใจเลยก็แล้วกัน พี่มันก็แค่คนนอก" ภูมิเอ่ยออกไปด้วยความน้อยใจ "พี่เป็นแฟนน้ำ แถมยังเป็นคนช่วยน้ำอีก คนนอกที่ไหนกันค่ะ คนรักต่างหากล่ะ" ส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม "ให้มันจริงเถอะ" "จริงสิคะ รักมากด้ว
"ให้ตายเถอะ น้ำเกือบจะเป็นของมันอยู่แล้วนะ ถ้าพี่มาไม่ทันมันคงจะ" ภูมิกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "น้ำเชื่อค่ะ ว่าพี่ภพเขาจะสำนึกผิด และยอมรับความจริงว่าน้ำไม่มีทางรักเขาตอบได้" พูดพลางน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ว่าสิ่งที่ตนเองตัดสินทำลงไปมันจะขัดใจกับชายหนุ่มตรงหน้า แต่ด้วยความสัมพันธ์อันดีที่เธอกับภพเ
ร่างบางนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่นเทาหมดไร้เรี่ยวแรงที่จะต้านทานชายหนุ่มที่กำลังเชยชมเรือนร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าอย่างหื่นกระหาย ระหว่างที่ร่างหนากำลังมั่วหลงระเริงไปกับการสัมผัสเนื้อเนียน เสียงโทรศัพท์ของคนทั้งคู่ก็ดังอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย แต่ภพกลับไม่สนใจใดๆ ทั้งสิ้น "พี่ภพปล่อยน้ำไปเถอะ ฮื
ภพไม่ตอบโต้ใดๆ กับหญิงสาวข้างกายเอาแต่นั่งเงียบขับรถไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนชายหนุ่มเลี้ยวเข้าไปจอดในโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง พอน้ำเห็นอย่างนั้นก็ตกใจหวาดหวั่น เธอไม่คิดว่าพี่ชายที่แสนดีจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมเขาถึงได้หน้ามืดคิดจะทำอะไรแบบนี้กับเธอได้ลงคอ "พี่ภพพาน้ำกลับเถอะนะคะ อย่าทำแบบนี้เลย" "ลง







