LOGINหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ภายในห้องนอนอันกว้างขวางน้ำกำลังนั่งอยู่บนเตียงเอาลูกน้อยเข้าเต้าอยู่ ภูมิจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ หญิงสาวพร้อมกับหอมแก้มเนียนอย่างเช่นเคยเหมือนทุกๆ วันก่อนที่จะไปทำงาน และไม่ลืมที่จะอุ้มลูกน้อยขึ้นมาคุยเล่นตามประสาพ่อลูกก่อนที่จะออกจากบ้านไป น้ำเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มกว้างที่ชายหนุ่ม
"ค่ะ น้ำเชื่อพี่" "พี่ดีใจนะ ที่น้ำกลับมาเชื่อใจพี่อีกครั้ง ว่าแต่เราจะกลับไปอยู่บ้านกับคุณพ่อเมื่อไหร่ดีล่ะ" "วันพรุ่งนี้เลยดีไหมคะ" "ครับ ตามนั้นเลย พ่อพี่จะได้ไม่เหงา" "ขอบคุณนะคะ ที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกกับน้ำ และเพื่อความรักของเรา" "พี่ต่างหากล่ะที่ต้องขอบคุณน้ำ ที่ยอมเปิดใจให้พี่อีกครั้
"ค่ะ" "ตกลงน้ำจะเอายังไงกับพี่ หมดรักกันแล้วจริงๆ ใช่ไหม หรือว่ายังระแวงในตัวพี่อยู่" "พี่พูดอะไรคะ" น้ำทำหน้างง "หรือว่าพี่มันไม่ดีพอสำหรับน้ำอีกต่อไปแล้ว พี่จะได้ไม่ต้องอยู่ขวางหูขวางตาน้ำอีก" "พี่พูดอะไร มันจะไปกันใหญ่แล้วนะคะ" "ก็น้ำไม่ต้องการพี่แล้วไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นคงไม่เย็นชาใส
หลายวันต่อมา ปรางตัดสินใจนัดพบน้ำเพื่อพูดคุยเคลียร์ใจกันในร้านอาหารแห่งหนึ่งในห้างชื่อดังโดยมีภูมินั่งร่วมโต๊ะด้วย ปรางนั่งมองหน้าภูมิกับน้ำสลับกันไปมาพร้อมกับยิ้มมุมปาก ในเมื่อฟ้ากำหนดมาให้เป็นคู่กันต่อให้มีอุปสรรคมากมายขนาดไหนสุดท้ายก็ต้องกลับมาคู่กันสินะ ปรางคิดอยู่ในใจ "ขอบคุณนะ ที่เธอยอมมาตา







