เข้าสู่ระบบหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
หลายวันต่อมา คริสกับเข็มพาลูคัสลูกชายวัยเจ็ดเดือนกว่าไปเยี่ยมภูมิกับบรรพตถึงที่บ้านเพื่อนเป็นกำลังใจให้คนทั้งคู่ให้พบน้ำเร็วๆ ทันทีที่บรรพตเห็นลูคัสก็เอาแต่มองตาแทบจะไม่กระพริบตา ชายสูงวัยมองลูคัสแล้วก็อดนึกถึงหลานในครรภ์ของน้ำที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง "ลุงขออุ้มหน่อยได้ไหม" บรรพตเอ่ยขึ้
"ดูดเก่งจัง ลูกแม่" น้ำยิ้มมุมปากก้มลงดูลูกน้อยดูดนมจากเต้า เธอพึ่งจะรู้วันนี้เองว่าการเป็นแม่คนมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งไม่มีใครช่วยเธอก็ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด "ว่าไงหนูนิลูกแม่ อิ่มหรือยังหื้ม" คุยกับลูกน้อยที่มองเธอตาแป๋วปากก็ดูดนมไปด้วย "หนูน้ำ ให้ป้าช่วยไหมลูก" ป้าศรีเดินขึ้นมา
"คุณพ่อ มีอะไรจะบอกก็รีบบอกมาเถอะค่ะ" "คือด้วยแรงกระแทกที่ลูกถูกรถชนจนสลบไป มันก็เลยส่งผลให้" "คุณพ่อจะพูดอะไรคะ" ปรางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ด้วยแรงกระแทกที่รุนแรง ลูกก็เลยแท้งเขาไปแล้วลูก" "ไม่จริง!" ปรางปล่อยโฮน้ำตาไหลอาบแก้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมา "พ่อรู้ว่าปรางเสียใจ แต่ลูกต้องยอม
วันต่อมา ปรางตัดสินนัดทินที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อบอกทินเรื่องลูกในท้องของเธอกับเขา เธอนอนคิดทั้งคืนจนสุดท้ายเธอเลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้องเพราะถึงยังไงภูมิก็ไม่มีทางรักเธออยู่ดี เธอจะไม่ไปตามยัดเยียดลูกในท้องให้กับภูมิอีกแล้ว ปรางนั่งรอชายหนุ่มคู่นอนสักพักทินก็เดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามกันกับเธอ







