บทที่ 12 คนเมา

“ค้างห้องฉันก็ได้ แต่ห้องฉันแคบนะดาริณจะอยู่ได้รึเปล่าล่ะ”

          แม้ไม่ได้ปฏิเสธแต่ ‘รถเมล์’ ก็มีท่าทีลำบากใจ ดาริณรู้สึกเกรงใจเพื่อนมากแต่เธอก็ไม่มีที่พึ่งทางไหน

          ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงโทรไปขอความช่วยเหลือจากทิวเขาเพราะเขาคือเพื่อนที่สนิทที่สุด แต่หลังจากที่ชายหนุ่มมีแฟนเขาคงไม่สะดวกมาดูแลเธอเฉกเช่นเมื่อก่อน

          ครั้นจะให้พึ่งพาเจ้าขุนมันก็ไม่ใช่เรื่องเพราะระหว่างเธอกับเขามีสถานะเป็นเพียงแฟนปลอม ๆ เท่านั้น

          ดาริณจำใจพยักหน้าตอบรับรถเมล์พร้อมทั้งยิ้มบาง ๆ

          “ฉันอยู่ได้”

          “แล้วทำไมดาริณไม่ไปเปิดโรงแรมล่ะ”

          น้ำฟ้าถามขึ้นด้วยความสงสัย ปกติดาริณอีโก้สูงจะตาย ร้อนนิดร้อนหน่อยก็บ่นจะทนนอนห้องแคบ ๆ ของรถเมล์ได้ยังไง

          “คือ...ตอนนี้ฉันไม่มีเงินน่ะ คุณพ่อยึดบัตรเครดิตกับเงินในบัญชีไปหมดแล้ว”

          พูดซะน่าสงสารแต่ใช่ว่าพวกเพื่อนจะเห็นใจ สามสาวมองหน้ากันเลิ่กลั่กในเมื่อดาริณไม่มีเงินแล้วมื้อนี้ใครจ่าย

          “อ้าว! แล้วถ้าดาริณไม่มีเงินแล้วมื้อนี้ใครจ่าย?”

          ซอนญ่าพูดขึ้นอย่างหัวเสีย ถ้าจะให้เธอเป็นคนจ่ายเธอไม่ยอมหรอกนะ

          “พวกเธอช่วยจ่ายไปก่อนได้ไหม”

          “จะบ้าเหรอดาริณ ใครเขาจะมีเงินจ่ายค่าเหล้าแพง ๆ แบบนี้ ถ้าไม่มีเงินจะชวนออกมาทำไมวะ”

          ซอนญ่าว่าเสียงดังพลางคว้ากระเป๋าสะพายเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

          ใครจะโง่อยู่ให้เสียเงินล่ะ

          เมื่อเห็นว่าซอนญ่าชิ่งหนีไปก่อนน้ำฟ้าจึงเตรียมชิ่งด้วยอีกคน

          รถเมล์มองเพื่อนอย่างกระอักกระอ่วนใจ แต่จะให้เธอจ่ายเงินคนเดียวทั้งหมดนี้คงไม่ไหวแน่

          “เดี๋ยวสิน้ำฟ้าแกรอฉันด้วย”

          รถเมล์ตะโกนเรียกเพื่อนพร้อมกับถือกระเป๋าวิ่งตามเพื่อนไป

          ดาริณมองตามเพื่อนสาวทั้งสามคนด้วยความผิดหวัง ที่ผ่านมาเธอเห็นทั้งสามคนเป็นเพื่อนสนิทมาโดยตลอด มีปัญหาอะไรก็คอยช่วยเหลือทุกอย่างโดยเฉพาะเรื่องให้หยิบยืมเงิน หลายครั้งที่สามสาวต้องการให้เธอเลี้ยงข้าวเธอก็ไม่เคยขัด แต่ในยามที่เธอเดือดร้อนพวกนั้นกลับไม่คิดจะมีน้ำใจช่วยเหลือเธอบ้าง

          นัยน์ตาสวยพลันสั่นมีน้ำใส ๆ ไหลรื้นออกมาพอปริ่มเบ้า มือบอบบางยกเหล้าราคาแพงขึ้นมาดื่มย้อมใจหลายแก้วจนเริ่มเมา ความเศร้าเสียใจทำให้เธอลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้ไม่มีเงินจ่ายค่าเหล้าและค่าอาหารเหมือนอย่างทุกครั้ง

          อีกด้าน

          เจ้าขุนนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องวีไอพีของร้านเหล้าชื่อดังโดยมีอรวรินทร์น้าสาวที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศพร้อมกับ ‘แดเนียล’ สามีชาวอิตาลีนั่งอยู่อีกฝั่ง ทั้งสามคนนัดกันมาสังสรรค์หลังจากที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือน

          อรวรินทร์เป็นคนเลี้ยงดูเจ้าขุนตั้งแต่อัญญาเสียชีวิต เมื่อก่อนสองน้าหลานลำบากมาก ตอนนั้นผู้เป็นน้าทำงานเป็นลูกจ้างร้านนวดแผนโบราณรายได้ต่อวันแค่ไม่กี่ร้อยทุกวันจึงต้องกินอยู่อย่างประหยัด

          เธอได้พบกับแดเนียลเมื่อครั้งที่เขาเดินทางมาคุยธุรกิจในประเทศไทย ตอนนั้นแดเนียลมาใช้บริการที่ร้านนวดทั้งคู่จึงได้รู้จักกัน และเป็นเพราะรู้สึกถูกชะตากับอรวรินทร์เป็นอย่างมากหนุ่มชาวอิตาลีจึงมาใช้บริการนวดแผนโบราณทุกวัน

          จากความใกล้ชิดก็เริ่มก่อเกิดเป็นความรัก ทั้งสองคนตัดสินใจแต่งงานกันหลังจากรู้จักกันได้เพียงไม่กี่เดือน ตอนนั้นอรวรินทร์ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแดเนียลคือนักธุรกิจที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศอิตาลีแถมยังมีตำแหน่งผู้นำในแก๊งมาเฟียอีกด้วย

          หลังจากนั้นชีวิตความเป็นอยู่ของสองน้าหลานก็ดีขึ้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ

          “สรุปแล้วคนที่พาไปนอนที่เพ้นท์เฮ้าส์กับคนในข่าวคือคนคนเดียวกันใช่ไหม”

          เมื่อกลับมาถึงเมืองไทยสิ่งที่ทำให้รู้สึกเซอร์ไพรส์มากที่สุดคือข่าวซุบซิบซึ่งกำลังโด่งดังอยู่ในโซเชียลขณะนี้ ปกติอรวรินทร์ไม่ใช่คนที่จะสนใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ แต่ที่มันสะดุดตาจนเลื่อนผ่านไม่ได้นั่นเป็นเพราะว่ามีใบหน้าหลานชายสุดที่รักปรากฏอยู่ในข่าวด้วย

          คนเป็นหลานทำหน้าเลิ่กลั่กรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่รู้จะเล่าให้คนเป็นน้าฟังอย่างไรดี ครั้นจะบอกความจริงเรื่องที่เขากับดาริณแค่แกล้งเป็นแฟนกันเท่านั้นก็ขี้คร้านมานั่งเล่าเหตุผลยาวเหยียดให้คนขี้สงสัยฟัง

          “นายน้อยครับ”

          กำลังพูดคุยอย่างออกรสออกชาติจู่ ๆ บอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เจ้าขุนละความสนใจจากน้าสาวแล้วรีบเอ่ยถามคนที่บุ่มบ่ามเข้ามาราวกับมีเรื่องเร่งด่วน

          “มีอะไร”

          “ไอ้ชิตมันโทรมารายงานว่า คุณดาริณไปกินเหล้าเมาแล้วไม่มีเงินจ่ายค่าเหล้าครับ”

          ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ผับของชวินวันนั้นเขาก็ส่งลูกน้องคอยตามดูดาริณตลอดเวลาเพราะเกรงว่าเธอจะเกิดเรื่องอีก และก็ไม่ผิดไปจากที่เขาคิดไว้

          ยัยดาริณสร้างเรื่องอีกแล้ว

          “แล้วตอนนี้อยู่ไหน”

          “อยู่ร้านเหล้าใกล้ ๆ นี้เองครับ”

          หลังลูกน้องกล่าวรายงานคนร้อนใจก็ลุกพรวดแล้วเดินออกจากห้องไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

          น้าสาวมองตามหลานชายแล้วยกยิ้มเชิงขำขัน เธอไม่เคยเห็นหลานรักเป็นแบบนี้มาก่อน

          คนเป็นลูกน้องเดินนำหน้าพาเจ้านายไปยังร้านเหล้าที่อยู่ไม่ไกลจากร้านที่เขานั่งดื่มอยู่

          เจ้าขุนจ้องเขม็งคนที่นั่งหลับคอพับอยู่บนโซฟาของร้านแล้วถอนหายใจเอือม ๆ เขาเดินไปคุยกับเจ้าของร้านจากนั้นก็จัดการจ่ายค่าเหล้าและค่าอาหารให้หญิงสาว

          เจ้าของร้านเล่าให้ฟังว่าเธอเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ มาทุกทีจะมีเพื่อนตามมาด้วยอีกสามคน แต่ไม่แน่ใจว่าทำไมวันนี้พวกเพื่อนของเธอถึงได้พากันกลับไปเสียก่อน

          หลังจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยชายหนุ่มก็อุ้มหญิงสาวออกจากร้านพาเธอกลับไปยังเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวเป็นครั้งที่สาม

          เมื่อวางร่างบางลงบนเตียงนุ่มเขาก็จัดการเช็ดหน้าให้เธอด้วยผ้าชุบน้ำเหมือนที่เคยทำ ทว่าจู่ ๆ หญิงสาวก็ทำท่าเหมือนกำลังจะอาเจียนออกมา

          “อุ๊บ!”

          “เธอจะอ้วกเหรอ”

          คนเมาลุกนั่งเอามือปิดปากทำท่าทางพะอืดพะอมจากนั้นก็อาเจียนออกมาจริง ๆ

          “แหวะ!!!”

          เจ้าขุนยื่นมือข้างหนึ่งออกมารองรับเศษอาหารประหนึ่งว่ามือของตัวเองเป็นกระโถน ส่วนมืออีกข้างลูบไปตามแผ่นหลังบอบบางเพื่อให้เธออาเจียนออกมาให้หมด

          “เธอไหวไหม”

          เขาถามด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าสวยยามนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเศษเล็กเศษน้อย

          ใจหนึ่งก็สงสารแต่อีกใจก็อยากขำเธอเหมือนกัน เขาอมยิ้มหลังจากหญิงสาวทิ้งกายลงนอนอีกครั้ง

          “ปวดหัว”

          เสียงพูดผะแผ่วเล็ดลอดออกมาจากคนเมา เหล้าขวดเบ้อเริ่มกินคนเดียวจนหมดขวดขนาดนั้นจะไม่ให้ปวดหัวได้ไง

          หลังจากล้างไม้ล้างมือเจ้าขุนก็กลับมานั่งบนเตียงอีกครั้งพร้อมกับผ้าชุบน้ำผืนใหม่ เขาเช็ดคราบสกปรกออกจากใบหน้างดงามอย่างแผ่วเบาจากนั้นก็เปลี่ยนชุดให้เธอใหม่

          เช้าวันต่อมา

          ร่างเล็กขยับกายไปมาบนเตียงนอนกว้างขวาง แพขนตากะพริบปริบ ๆ จากนั้นดวงตากลมโตก็ค่อย ๆ ลืมขึ้น ก่อนจะไล่สำรวจห้องนอนที่เริ่มคุ้นเคย

          จำได้ว่าเมื่อคืนเธออยู่ที่ร้านเหล้านี่นาอย่าบอกนะว่าเจ้าขุนเป็นคนพาเธอมาที่นี่อีกแล้ว

          หญิงสาวรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในหัวจนลุกนั่งไม่ไหว เธอใช้สองมือบีบนวดตรงขมับทั้งสองข้าง ขณะนั้นเจ้าของห้องก็เดินเข้ามาพอดี เขาแต่งกายด้วยชุดช็อปวิศวะแสดงว่ากำลังจะไปเรียนแล้ว

          “เมื่อคืนนายจ่ายเงินค่าเหล้าให้ฉันเหรอ”

          “อืม”

          “แล้ว...นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นั่น”

          “ฉันบังเอิญไปเจอน่ะ” บอกไม่ได้หรอกว่าเขาให้คนคอยตามดูเธอ

          “แล้วนี่นายกำลังจะไปเรียนเหรอ”

          “อืม”

          ดาริณพยายามลุกนั่ง ยกกำปั้นขึ้นมาทุบตรงขมับ ดวงตาพร่ามัวเหมือนหน้ามืดอาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เธอเผลอดื่มอย่างลืมตัวยังคงคั่งค้างอยู่ในร่างกาย บวกกับเมื่อวานไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่เที่ยง

          นัยน์ตาคมไล่สำรวจสภาพของคนเมาค้างแล้วพูดขึ้นว่า

          “นอนพักเถอะ สภาพนี้เธอไปเรียนไม่ไหวหรอก”

          “ให้ฉันนอนอยู่ที่นี่คนเดียวเนี่ยนะ”

          “ทำไม? อยากให้ฉันนอนเป็นเพื่อนเหรอ”

          เขานั่งลงบนเตียงแล้วยื่นหน้าเข้าใกล้ขณะที่มุมปากกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

          อีตาบ้า! ตกใจหมดเลย

          ดาริณถอยหน้าออกห่างแล้วเบือนหน้าไปอีกทาง ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้เธอรู้สึกหวั่นไหวทุกทีที่อยู่ใกล้ชิดเจ้าขุน

          “ฉันก็แค่กลัวว่าผู้หญิงของนายจะมาหา ถ้าเห็นฉันเข้าแล้วจะเข้าใจผิด”

          ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอพูดไปอย่างนั้น

          เจ้าขุนแค่นหัวเราะรู้สึกขำขันคนที่กำลังลองเชิงเขา

          “นอนไปเถอะ วันนี้ฉันมีเรียนแค่คาบเช้า เรียนเสร็จแล้วเดี๋ยวกลับมาอยู่เป็นเพื่อน

          จบร่างสูงก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป

          หญิงสาวปั้นหน้าบึ้งตึงใส่แผ่นหลังกว้าง แทนที่จะบอกเธอบ้างสรุปแล้วจะมีสาวมาหาที่ห้องรึเปล่า หรือพูดอะไรก็ได้เพื่อแก้ตัวแต่เขากลับปล่อยให้เธอค้างคาใจ

          น่าโมโหชะมัด