กลที่ 32

บริเวณป่าห่างจากจุดปะทะกันออกมาไกลพอสมควร ในเวลานี้มันได้กลายเป็นสนามไล่ล่าของพวกตนุภัทรกับพวกเสี่ยวงศกรไปแล้ว

เมื่อขึ้นรถหลบหนีออกมาได้แบบไม่ทิ้งฝุ่น พวกเสี่ยวงศกรยังนึกกระหยิ่มใจว่าปลอดภัยแล้วแน่ๆ

ใครจะรู้ ยังไปไม่ถึงไหน พลันมีคนสาดกระสุนใส่รถไม่ยั้ง เป็นเหตุให้รถเป๋ไปเป๋มาทันที

“รีบลงจากรถ!!” เสี่ยใหญ่เห็นท่าไม่ดี ตะโกนบอกคนอื่น ไม่รอให้รถจอดสนิทดีก็เปิดประตูโดนลงก่อนใคร หันไปเห็นตนุภัทรที่ตามมายิงถล่มใส่ เขาก็สบถลั่น รีบตะโกนบอกให้ทุกคนหนีขึ้นเขา พวกเขาเข้ามาสำรวจเส้นทางบนเขาลูกนี้อยู่บ่อยครั้ง น่าจะหาที่ซ่อนตัวหรือทางหนีได้

แต่พวกตนุภัทรก็วิ่งตามไม่ลดละ แถมยังยิงแฉลบเกือบโดนอยู่หลายครั้ง ทำเอาพวกเขาไม่กล้าหยุดพักเลย

ในตอนที่กำลังจะหมดแรงวิ่ง จู่ๆ การไล่ยิงก็หยุดชะงักไป ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นั่นก็ทำให้พวกเขาได้หยุดพักกันครู่หนึ่งพอดี

“แยกกันหนี! ถ้ายังไปด้วยกันหมดแบบนี้ เราไม่รอดแน่” พูดเสียงหอบๆ แล้ว เสี่ยใหญ่จึงหันมองลูกชายที่ยืนเกาะต้นไม้อยู่ข้างๆ “แกต้องหนีให้รอด! หนีให้รอดแล้วไปเจอกันที่บ้านร้าง เข้าใจไหม!”

วายุพยักหน้าแรงๆ เพราะเหนื่อยจนพูดไม่ออก พอได้ยินเสียงวิ่งสวบสาบใ