LOGINหญิงสาวค่อยๆ อธิบายอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ร้านเรามัดใจลูกค้าด้วยรสชาติอาหารแบบไทยแท้และบริการที่เป็นเลิศค่ะ หากลูกค้าท่านใดไม่ต้องการมัน เราเองก็ไม่อาจบังคับให้ลูกค้าเข้ามารับบริการได้ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เราเข้าไปคุยกันในห้องทำงานดิฉันดีมั้ยคะ ยืนคุยตรงนี้ดิฉันเกรงใจลูกค้าท่านอื่นที่กำลังลิ้มรสความเป็นเลิศของอาหารและบริการของร้านเราอยู่ค่ะ ถ้าคุณผู้หญิงยืนยันว่าพนักงานของเราผิดและจะให้ทางร้านรับผิดชอบเรื่องชุดที่เสียหายนะคะ”“แน่นอนว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว”“ได้ค่ะ” เพียงรักษ์ยิ้มเย็น ก่อนจะพูดย้ำอีกครั้ง “คุณผู้หญิงยืนยันว่าพนักงานของเราผิดและต้องการให้ทางร้านรับผิดชอบเรื่องชุดที่เสียหายนะคะ”“ใช่สิ! จะย้ำอะไรมากมายนะ”“เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ดิฉันจะได้เรียกดูภาพจากกล้องวงจรปิดด้วยไงคะ”“กล้องวงจรปิด?”เมวินเห็นสองแม่ลูกยืนอึ้งก็แล้วยิ้มหยัน ดูเหมือนผู้ดีจะเจอดีเข้าแล้วแฮะ“ถ้าพร้อมแล้วก็เชิญตามดิฉันมาทางนี้เลยค่ะ”พรรณวดีมองมือที่ผายเชิญให้ตามไปยังด้านในร้านของเพียงรักษ์แล้วบิดปากบอกเสียงเยาะ “นี่คงกลัวคนอื่นจะรู้ว่าร้านเธอบริการแย่สินะ ไม่เอาละ ฉันจะคุยตรงนี้ ให้คนอื่นร
รอไม่นาน อาหารไทยหลายอย่างที่ชลวิภาเลือกสรรอย่างดีก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ทุกอย่างล้วนเป็นเมนูขึ้นชื่อของทางร้าน ไม่ว่าจะเป็นแสร้งว่ากุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ เนื้อเค็มต้มกะทิหอมนุ่มลิ้น แกงรัญจวนหอมละมุน ยำส้มโอเสิร์ฟพอดีคำในกระทงใบตอง และเมี่ยงคำบัวหลวงน่ารับประทานทว่าทั้งโต๊ะนี้กลับมีแค่ชลวิภากับเมวินที่รับประทานอย่างเอร็ดอร่อย สองแม่ลูกฝั่งตรงข้ามเพียงแตะชิมเท่านั้นชลวิภาเห็นเช่นนั้นถึงรู้ว่าละเลยแขกไป ตอนสั่งตนคิดแค่ว่าต้องง้อลูกชาย เลยสั่งแต่เมนูโปรดของเขามา“อาหารไม่อร่อยเหรอจ๊ะ หนูวดี”“อร่อยค่ะ แต่วดียังไม่ชินกับรสชาติแบบนี้”“วดีเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ อาหารไทยแท้แบบนี้ หลานไม่คุ้นลิ้นค่ะคุณพี่”อ้อ...ไม่คุ้นลิ้น“ถ้าอย่างนั้นป้าสั่งของหวานให้ล้างปากดีกว่า” ว่าแล้วชลวิภาก็เปิดเมนูของหวานทันที พอเห็นว่ามีของโปรดลูกชายก็ถามเขายิ้มๆ “มีข้าวเหนียวมะม่วงของโปรดวินด้วยนะ แม่สั่งให้เอามั้ยจ๊ะ”“ได้ครับ”“คุณพริ้มกับหนูวดีจะรับด้วยมั้ยคะ ข้าวเหนียวมะม่วงร้านนี้หอมนุ่มอร่อยมาก” คราวนี้เธอไม่ลืมหันไปถามแขก“แล้วแต่คุณพี่เลยค่ะ”ชลวิภายิ้มรับแล้วเรียกพนักงานมาสั่งข้าวเหนียวมะม่วงให้ทุกคน ระหว่างรอ ก็แอ
เมื่อเมวินปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเพียงรักษ์ก็ไม่พูดพร่ำให้มากความ บอกศิวาเพื่อนรักให้เปิดเผยความจริงซะ เธอจะไม่เสียเวลาหาผู้ชายมาเล่นละครตบตาผู้ใหญ่แล้ว!ทว่าความเป็นไปได้ที่ศิวาจะเปิดเผยตัวตนในตอนนี้คือครึ่งต่อครึ่งเพราะเขาหายเข้ากลีบเมฆไปหลายวันแล้วเวลาที่เหลือของเพียงรักษ์ลดน้อยลงทุกวันๆ เธอหวังว่าศิวาจะตัดสินใจบอกความจริงก่อนที่พวกพ่อๆ จะรู้เองรู้จากอะไรน่ะเหรอก็จากการล่าเหยื่อทุกเดือนๆ ของมันไงคิดไปคิดมา เพียงรักษ์ก็วางปากกาในมือลงบนโต๊ะทำงาน หญิงสาวพนมมือขึ้นพร้อมหลับตาพึมพำ “คุณแม่ขา หนูไม่อยากแต่งงานกับชีตาห์เลย คุณแม่บอกคุณป๋าให้ล้มเลิกความคิดนี้ด้วยสิคะ หนูสัญญาว่าจะหาผู้ชายที่ดีกว่าคุณป๋ามาเป็นสามี จะหาคนที่รักหนูมากกว่าคุณแม่มาดูแล ถ้าหาไม่ได้ หนูจะไม่ลงจากคานเด็ดขาด คุณแม่ช่วยหนูด้วยนะคะ”ส่งคำขอถึงแม่ที่จากไปแล้ว เธอก็นั่งถอนใจอยู่คนเดียวในห้องทำงานเล็กๆ ของตน ซึ่งอยู่คนละฝั่งกับห้องทำงานกว้างขวางของบิดา เพียงรักษ์เข้าทำงานในบริษัทที่ดูแลธุรกิจห้างสรรพสินค้าชั้นนำทั่วประเทศของบิดามาได
4เป็นแฟนฉันเถอะคนตั้งใจเดินมาทักยืนกะพริบตาปริบๆ หลังโดนคนหล่อตวาดใส่หน้าด้วยคำพูดประโยคเด็ดที่แท้เขาก็ไม่ชอบผู้หญิง!พวกเธอสามารถพิสูจน์ว่าเมวินคนหล่อเป็นเพื่อนในป่าเดียวกับศิวาโดยไม่ทันได้ทำอะไรเลยเพียงรักษ์กับศิวามองกันไปมองกันมาอยู่นาน เมวินก็ไม่มีท่าทีว่าจะเงยหน้ามาสนใจกัน เพียงรักษ์ยังอึ้งจนพูดไม่ออก ได้แต่สะกิดให้ศิวาทำอะไรสักอย่าง จะอยู่ต่อหรือจะกลับโต๊ะก็เลือกเอา เก้งหนุ่มเลยขยับเข้าไปทักอีกฝ่ายอีกครั้ง“สวัสดีครับคุณเมวิน”คนถูกทักถอนหายใจแรงๆ บอกอาการสิ้นสุดความอดทนของเขาเป็นอย่างดี หากพอเงยหน้าหล่อที่มีไรหนวดขึ้นบางๆ ขึ้นมอง เขาก็ต้องขมวดคิ้วแบบนึกไม่ถึง “พวกคุณ...”ศิวายิ้มแห้ง ออกตัวไว้ก่อน “พอดีเห็นคุณเมวินนั่งอยู่คนเดียว เราสองคนเลยคิดว่าน่าจะเข้ามาทักสักหน่อย ไม่คิดว่าจะได้ยินความลับของคุณเข้า”“ความลับ?”“ที่คุณเมวินบอกว่าไม่ชอบผู้ชายไงครับ”“...” เมวินได้ยินแล้วอึ้งไป ยิ่งเหลือบเห็นดวงต
“งั้นก็ลดสายตาลงหน่อยสิยะ ไม่ต้องหาในนี้ก็ได้ ห้างที่หล่อนเดินตรวจอยู่ทุกวันน่ะ ไฮโซหล่อรวยเดินกันควัก หล่อนก็รู้จักตั้งหลายคน จิ้มๆ เลือกเอาสักคนเหอะ ผู้ชายหล่อๆ รวยๆ บางคนเขาไม่จริงจังเรื่องรักหรอก พาไปให้คุณป๋าเห็นหน้าสักครั้งสองครั้งแล้วเทเลย พวกนี้นะ มีผู้หญิงยาวกว่าหางว่าวอีก"“แล้วทำไมแกไม่หาผู้หญิงสวยๆ ไปหลอกพ่อบ้าง ทำไมต้องให้ฉันหาอยู่คนเดียว!” เพียงรักษ์แหวใส่อย่างหมดความอดทน เวลาสองเดือนที่ได้มา ถูกใช้ไปกับการหาผู้ชายมาเล่นเป็นแฟนมากกว่าครึ่ง แล้วพวกผู้ชายที่พอจะเข้าตาหน่อย ดันถูกใจศิวาหมด แววไม่รอดกรงวิวาห์ลอยมาแต่ไกลเลยเนี่ยคนทำไม่ได้ยิ้มแห้งให้เพื่อน “หล่อนก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้ แค่ชะนีอื่นที่ไม่ใช่หล่อนเข้าใกล้ ฉันก็ขนลุกแล้ว”“เฮ้อ! ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เราจบเห่แน่”“เอาน่า ไหนๆ ก็เลือกทางนี้แล้ว เราก็ต้องเดินไปให้ถึงปลายทาง ถ้าหาคนมาแกล้งเป็นแฟนไม่ได้จริงๆ ค่อยไปหาในแอปฯ หาคู่อะไรนั่น”“...”“ถามจริงๆ ทำไมเลือกนัก”“ก็ไม่ถูกใจอะ”
“แกคิดเหมือนฉันหรือเปล่า”“คิดอะไร”“ฉันว่าคนพวกนั้นต้องวางแผนจับตัวรัฐมนตรีคนนั้นแน่ๆ”“เด็กสามขวบยังมองออกเลย” ศิวาว่าพลางมองกลุ่มคนที่กำลังยืนคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังรัฐมนตรีกระทรวงใหญ่ถูกคุมตัวออกไป แม้พวกเขาจะไม่ได้เข้าไปดูไปฟังใกล้ๆ เหมือนคุณหญิงคุณนายพวกนั้น แต่สายตาไม่เคยพลาดการเคลื่อนไหวทางนั้นเลย“แล้วแกคิดว่าคนที่กล้าวางแผนใช้งานบริษัทตัวเองเป็นกับดักแบบนี้ จะเอาคุณป๋าฉันอยู่มั้ย?”“หืม นี่หล่อนต้องการจะสื่อว่า?”เพียงรักษ์ละสายตาจากผู้ชายคนนั้นมามองศิวาตาเป็นประกาย “คุณเมวินต้องเอาคุณป๋าอยู่แน่ๆ”“โอ้!”“ทำไงดีๆ ฉันอยากทำข้อตกลงกับเขาอะ” เธอไม่สนแล้วว่าเขาจะเป็นนายหมียักษ์กวนประสาทคนนั้น หากเขาสามารถทำให้คุณป๋าเชื่อได้ เธอก็ยินดีลบบัญชีแค้น!“แรง! บทจะเลือกได้ หล่อนก็เลือกของดีเลยนะชะนี”“บอกที ต้องทำยัง ฉันถึงจะได้เขามาอยู่ในกำมือ”ศิวาไม่ต้องคิดนานก็รู้ว่าค
เมื่อแดดร่มลมตก งานเลี้ยงฉลองก็เริ่มขึ้นในงานนี้ไม่ได้มีแต่แขกคนสำคัญเหมือนพิธีช่วงเช้าแล้ว สินธรยังอนุญาตให้คนงานในไร่มานั่งกินดื่มฉลองด้วย พวกเขาดีใจมาก แต่งหล่อ แต่งสวย มาร่วมงานแต่หัววัน แต่ขอนั่งอยู่ไกลๆ ไม่กล้านั่งรวมกับเจ้านายและแขกคนอื่นเสียงปรบมือและโห่แซวดังขึ้นทันทีที่ตนุภัทรเดินกุมมือ
สองวันต่อมาชญานินยังอยู่ที่ไร่รุ่งรวินท์ ไม่ได้เดินทางกลับกรุงเทพฯ เลย เพราะเมวินอยากรอดูเรื่องคนร้ายที่หนีไปได้ก่อนวันนั้นหลังจากทำแผลถูกยิงถากๆ ที่หัวไหล่เสร็จ สินธรหารือกับเตชทัตอยู่นานหลายชั่วโมง ด้วยพ่อเลี้ยงหนุ่มต้องการจัดการเสี่ยวงศกรเอง ไม่อยากให้สินธรเข้ามายุ่งอีก สินธรไม่เห็นด้วย คุยกัน
จากตรงนี้ไปหาไร่รุ่งรวินท์ห่างกันไม่ไกล ถ้าขอความช่วยเหลือจากคนที่ไร่ น่าจะทันอยู่ พิชานันท์จำได้ว่าพ่อไปติดต่องานในเมือง แต่ยังมีหัวหน้าคนงานอยู่ติดไร่เสมอ เธอจึงกดมือถือโทรหาอีกฝ่ายทันที พอเขารับสายก็รัวบอกเลย “น้าชาติรีบออกมาหาขิงด่วนเลยค่ะ ตอนนี้ขิงอยู่ก่อนถึงไร่เราไม่มาก วายุมันพาคนมาดักรออยู่
“หมายความว่าไง ลาพักร้อนอย่างนั้นเหรอ!” เสียงลูกชายคนโตของบ้านกฤตพัฒน์ดังลั่น เมื่อได้ฟังน้องสาวคนเดียวบอกว่าต้องการลาไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่เชียงราย“พี่วินจะตะโกนเสียงดังทำไมคะ” ชญานินมองค้อนขวับใส่พี่ชายด้วยใบหน้าแสนงอน แค่เธอจะลาไปเที่ยวนี่มันเรื่องใหญ่ขนาดต้องตะโกนลั่นบ้านเลยหรือไงเมวินขึงตาบอก







