กลที่ 4

‘ไร่เศรษฐกร’ เป็นไร่ชาเก่าแก่ของจังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่บนเขาที่มีความสูงกว่า 1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล พื้นที่ในไร่ส่วนใหญ่ปลูกต้นชาเป็นทิวแถว อีกส่วนหนึ่งยังมีสภาพเป็นป่าเขาเหมือนเดิม ด้วยมีสภาพอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี ชาของไร่นี้จึงมีคุณภาพดีมาก เป็นที่นิยมของผู้ชื่นชอบชาทั่วโลก ภายใต้แบรนด์ ‘ชาเศรษฐกร’ หรือที่คนเก่าแก่ละแวกนี้เรียกกันว่า ‘ชาเศรษฐี’ นั่นละ

ปัจจุบันไร่เศรษฐกรคือผู้ผลิตชาที่ดีที่สุดของเมืองไทย แต่ละปีทำยอดสั่งซื้อทั้งในและนอกประเทศได้หลายสิบล้านบาท โดยการบริหารจัดการของพ่อเลี้ยงเตชทัต เศรษฐกร ชายหนุ่มหน้าเข้มวัย 32 ปี

หลังก้าวขึ้นมารับตำแหน่งแทนบิดาอย่างเต็มตัว เตชทัตได้บุกเบิกการทำไร่ชาแบบดั้งเดิมที่สืบทอดกันมา ขยายพื้นที่นำชาสายพันธุ์ดีๆ มาลงปลูก แปรรูปส่งออกไปตีตลาดชาฝรั่ง สร้างชื่อเสียงและเม็ดเงินมาสู่ไร่แบบทวีคูณ เมื่อขยายตลาดชาประสบความสำเร็จแล้ว เขายังหันมาสนใจเรื่องการทำไร่หมุนเวียน แบ่งที่ดินส่วนหนึ่งทำเกษตรผสมผสาน ปลูกพืชผัก ผลไม้ และไม้ดอกเมืองหนาวหมุนเวียนไปตามฤดูกาล แบ่งเอาผลผลิตส่วนหนึ่งมาใช้บริโภคภายในไร่เอง อีกส่วนส่งออกไปขาย สร้างรายได้อีกทาง ทุกวันนี้มีหลายองค์กรติดต่อมาขอดูงานในไร่เศรษฐกรอยู่ตลอด ซึ่งพ่อเลี้ยงหนุ่มก็อนุญาตให้เข้ามาดูในส่วนของไร่หมุนเวียนแบบไม่หวงวิชา แต่ไม่อนุญาตให้เข้าไปวุ่นวายในไร่ชาเด็ดขาด ตรงนั้นเป็นพื้นที่ทำงานของเขา บางครั้งบางเวลามันจะมีเหตุการณ์ไม่อาจเปิดเผยให้คนนอกเห็นได้

...เหมือนตอนนี้

ชายสูงวัยรูปร่างผอมคนหนึ่ง ถูกชายหนุ่มสามคนคุมตัวเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็กกลางไร่ชา บ้านพักกึ่งห้องทำงานส่วนตัวของนายใหญ่แห่งไร่เศรษฐกร

“มาแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มต่ำของคนรออยู่นานถามขึ้น แต่ยังยืนมองไร่ชาผ่านหน้าต่าง ไม่หันมองพวกคนที่เพิ่งเข้ามาเลย

“พ่อเลี้ยง! นี่ให้คนพาลุงมาที่นี่ทำไมเหรอครับ” บุญชัยถามสีหน้าหวาดๆ ด้วยไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกพาตัวมาหาเจ้านายที่นี่

เตชทัตหันกลับไปมองชายวัยกลางคนด้วยสายตาคมดุแฝงความเย็นชา “ลุงไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำไม”

“พ่อเลี้ยงกำลังเข้าใจลุงผิดหรือเปล่าครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลุงงงไปหมดแล้ว”

“ลุงทำอะไรไว้ น่าจะรู้ดีแก่ใจนี่”

บุญชัยรู้สึกใจคอไม่ดีกับท่าทีของเจ้านาย รีบปฏิเสธไปก่อน “ลุงไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงพูดเรื่องอะไร ลุงยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ งานลุงก็เรียบร้อยดีทุกอย่าง”

“ยังจะปากแข็งอยู่สินะ ฉันมีความอดทนสูงก็จริง แต่ลุงอย่ารอจนฉันหมดความอดทนจะดีกว่า สารภาพมาตอนนี้เถอะ”

สามคนที่คุมตัวบุญชัยมามองเตชทัตด้วยสายตานับถือ

ก็กล้าพูด!

ตนุภัทร แฝดน้องหน้าเหมือนแต่นิสัยต่างของเตชทัต ถึงกับแอบส่ายหน้า ตั้งแต่เกิดพร้อมกัน เขายังไม่เคยเห็นแฝดพี่เฉียดคำว่า ‘มีความอดทนสูง’ มาก่อนเลย พันรบกับอิศวัต สองคนสนิทของมันก็คิดไม่ต่างกัน

ด้านบุญชัยนั้นเข้าใจแล้ว ว่าทำไมตนถึงถูกพาตัวมาที่นี่ แต่ไม่คิดจะยอมรับสารภาพ “สารภาพอะไรครับ ลุงไม่ได้ทำอะไรเลยนะพ่อเลี้ยง”

“ลุงไปทำอะไรที่บ่อนของเสี่ยวงศกร”

พ่อเลี้ยงรู้แล้วเหรอเนี่ย!

ชายสูงวัยรีบปฏิเสธ “พ่อเลี้ยงพูดเรื่องอะไร ลุงไม่เคยไปที่นั่นนะ!”

“แต่ที่ฉันรู้ ไม่ใช่แบบนั้นนี่” เตชทัตยิ้มเย็นเอ่ย “ลุงอยู่ที่ไร่นี้มานาน น่าจะรู้ดีว่าฉันเป็นคนยังไง และคงรู้ดีว่าฉันกับเสี่ยวงศกรไม่ถูกกัน”

ปัญหาของไร่เศรษฐกรกับเสี่ยวงศกรนั้นเริ่มขึ้นตั้งแต่ที่อีกฝ่ายมากว้านซื้อที่ดินของชาวบ้านเอาไปสร้างรีสอร์ต แล้วย้ายมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่ มันต้องการเข้ามามีอิทธิพลแทนที่ตระกูลเศรษฐกร หาเรื่องขัดแย้งอยู่ตลอด เมื่อศาสตรา เพื่อนสนิทที่เป็นสารวัตรแห่งกองปราบปรามพิเศษมาปรึกษาคดีที่กำลังสืบอยู่ถึงไร่พร้อมแฟ้มประวัติของเสี่ยวงศกร ซึ่งต้องสงสัยว่ารายได้มีที่มาไม่ชัดเจนและอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับขบวนการค้าไม้เถื่อน เตชทัตจึงให้ความร่วมมือทันที การสืบครั้งนี้เป็นความลับ เขาอยู่ใกล้มากกว่า จึงทำหน้าที่หาหลักฐานมัดตัวเสี่ยใหญ่และผู้ร่วมขบวนการอยู่ทางนี้ ส่วนศาสตราทำงานอยู่ที่กรุงเทพมหานคร คอยสืบหาข่าวจากช่องทางอื่นๆ

ตอนนี้พวกเขาตามสืบจนมั่นใจแล้วว่าเสี่ยวงศกรได้ใช้รีสอร์ตของตัวเองเป็นจุดพักไม้เถื่อน ที่ลักลอบขึ้นไปตัดบนเขา แต่ยังไม่มีหลักฐานที่แน่นหนาพอจะมัดตัวมัน เส้นสายของเสี่ยใหญ่เอาเรื่อง ไม่รู้ว่าพวกเขาจะจับพวกมันได้ก่อนหรือต้นไม้บนเขาจะโล่งเตียนก่อนกัน

ไอ้บ่อนกลางป่านี่ก็อีกเรื่อง ทั้งที่เตชทัตตั้งกฎแล้วว่าห้ามคนงานในไร่ไปยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขทุกอย่าง ก็ยังมีคนดอดไปยุ่งกับมันอยู่เรื่อย!

พ่อเลี้ยงหนุ่มถอนใจมองคนงานสูงวัยที่ยังปากแข็งอยู่ “ถ้าไม่คิดจะพูดกับฉันตรงๆ พรุ่งนี้ลุงก็เก็บของย้ายออกไปจากไร่นี้ได้เลย”

“พ่อเลี้ยง…” สีหน้าบุญชัยขาวซีดทันใด เพราะรู้แล้วว่าสิ่งที่ทำลงไป กำลังจะทำให้ไม่มีทั้งที่ทำงานและที่ซุกหัวนอน เมื่อเห็นสายตาเย็นชาแฝงความเอาจริงของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ชายสูงวัยก็สะท้านไปทั้งกาย รีบสารภาพออกมาทันที “ลุงพยายามเลิกแล้ว! แต่พวกมันไม่ยอม พวกมันขู่จะจับนังหนูไปขาย! ลุงอยากขอให้พ่อเลี้ยงช่วย แต่ไม่กล้า เพราะลุงรู้ดีว่าพ่อเลี้ยงเกลียดการพนัน”

“ฉันเกลียดคนทำผิดทั้งที่รู้ว่ามันผิดมากกว่า”

“ลุง...”

“แต่เอาเถอะ ฉันจะถือว่านี่เป็นความผิดครั้งแรก อย่าให้มีครั้งที่สองอีก เพราะฉันคงไม่รอให้มีครั้งที่สาม”

บุญชัยเหมือนหลุดพ้นจากการจมน้ำลึก รีบละล่ำละลักบอกทั้งน้ำตาคลอ “ขอบคุณครับๆ ขอบคุณพ่อเลี้ยงจริงๆ ครับ!”

เตชทัตกลับพูดต่อ “ไม่ต้องรีบดีใจขนาดนั้นหรอก ฉันยังไม่ได้ถามลุงอีกเรื่องเลย ลุงเป็นหนอนให้เสี่ยวงศกรด้วยใช่ไหม”

“...!” ชายสูงวัยหน้าซีดเผือดทันตาเห็น

“ใช่จริงๆ สินะ” เตชทัตเอ่ยเสียงเรียบหลังเห็นสีหน้าคนงานเฒ่า

“ลุงขอโทษครับ! ลุงไม่ได้ตั้งใจนะ! อย่างที่บอกว่าลุงพยายามเลิกแล้ว ทั้งเรื่องพนัน เรื่องที่เป็นสายให้พวกนั้น แต่พวกมันไม่ยอม เอานังหนูมาขู่ ลุงเลยต้องยอมมัน พ่อเลี้ยงต้องเชื่อลุงนะครับ!”

เขาเบื่อจะฟังคำแก้ตัว ถามสั้นๆ “มันให้ลุงทำอะไรบ้าง พูดมา”

บุญชัยรีบพูด “เสี่ยกลัวพ่อเลี้ยงจะไปขวางงานของเขา เลยให้ลุงเป็นสายคอยรายงาน ว่าพ่อเลี้ยงทำอะไร อยู่ในไร่หรือออกนอกไร่ แล้วแต่มันจะถามเอา ลุงก็ตอบไปลวกๆ ลุงไม่ได้มีตำแหน่งสำคัญ ไม่รู้เรื่องอะไรของพ่อเลี้ยงอยู่แล้ว”

“ฉันจะเชื่อลุงได้แค่ไหนกัน”

“โธ่! ลุงพูดจริงๆ นะครับ ตอนนี้ลุงก็เลิกไปเล่นที่บ่อนนั่นแล้ว จะไปก็ตอนที่พวกมันนัดไปส่งข่าวเท่านั้น”

เตชทัตมองหาแววตาโกหกของชายสูงวัย แต่เจอแค่ความเสียใจและรู้สึกผิดที่สะท้อนออกมาจากดวงตาแดงก่ำคู่นั้น ซึ่งจากการเฝ้าดู แกก็ไม่เคยเอาอะไรไปบอกพวกมันจริงๆ พอมองไปที่ตนุภัทรกับสองคนสนิทก็เห็นทางนั้นพยักหน้าเป็นเชิงให้ปล่อยไป เขาเลยพยักหน้าบอกบุญชัยเสียงเรียบ “ไปเบิกเงินล่วงหน้ากับฝ่ายการเงินซะ เอาไปจ่ายหนี้พวกมัน จะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก ถ้าพวกมันสงสัยก็บอกว่าลุงแอบทำงานพิเศษ ส่วนเรื่องลูกสาว ฉันจะให้คนคอยเฝ้าให้ จบจากนี้แล้ว ถ้าลุงยังกลับไปที่บ่อนนั่นอีกก็เก็บของออกไปจากไร่ได้เลย”

ได้ยินแบบนั้น ชายสูงวัยเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันที เขาคลานเข้าไปไหว้นายผู้มีพระคุณ “ขอบคุณครับพ่อเลี้ยง ลุงสาบานว่าจะไม่ไปยุ่งกับมันอีก ขอบคุณจริงๆ ที่ให้โอกาสลุง ขอบคุณจริงๆ ครับ”

“อืม แกพาไปจัดการแล้วกัน”

“ไปลุง”

เมื่อถูกเรียกตัว พันรบก็ก้าวเข้าไปพยุงบุญชัยลุกขึ้นเดินออกจากบ้านทันที พอลับร่างพวกเขา เสียงตนุภัทรก็ดังขึ้น

“เอาไงต่อล่ะทีนี้”

“รอดูว่าพวกมันจะเคลื่อนไหวยังไง” เตชทัตตอบแล้วสั่งงานอิศวัตต่อ “คืนนี้เรียกพยัคฆ์หมอบมาหน่อยนะ”

“ครับ” คนสนิทรับคำสั่งแล้วส่งข้อความเรียกตัวลูกน้องทันที

ฝ่ายตนุภัทรได้ยินคำสั่งพี่ชายก็เลิกคิ้วถาม “พยัคฆ์หมอบ? พวกที่มึงสั่งให้ขึ้นมาจากกรุงเทพฯ เมื่อหลายเดือนก่อนน่ะนะ” พี่ชายคนนี้แอบเลี้ยงมือดีไว้หลายคน พอทางนี้ต้องการคน มันก็คัดเอาคนเก่งๆ ขึ้นมาช่วยงานเลย ตอนนั้นเขายังแอบแซวว่าเตชทัตเว่อร์ไป ไม่คิดเลยว่ามันจะได้ใช้งานคนพวกนั้นจริงๆ

“อืม” เตชทัตพยักหน้าให้น้องชาย “คืนนี้มึงก็มาเจอด้วยนะ”

“ได้อยู่แล้ว” เรื่องแบบนี้ ตนุภัทรหรือจะพลาด!