กลที่ 3

เจอกระสุนเฉียดหูไป วายุรู้เลยว่าอยู่ต่อก็ไม่ได้อะไร เขาจึงถลึงตาตวาดบอกคนยิงใส่ว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ!” แล้วหมุนตัวเดินกลับมาขึ้นรถทันที ฝ่ายลูกน้องรีบพยุงกันเดินตาม แต่เดินยังไม่ถึงรถ เสียงเย็นชาก็ดังไล่หลังมา

“อย่าฝากไว้นานนะ เดี๋ยวจะขึ้นสนิม”

“...!”

คล้อยหลังพวกวายุจากไป ชญานินพลันได้สติ รีบสะบัดตัวหนีออกจากอ้อมกอดของคนหน้าเข้มที่แล่นออกไปให้แน่ใจว่าจะไม่ย้อนมาอีก เขาก้มมองเธอเล็กน้อย ก่อนคลายแขนออกให้

“ไม่อยากจะจับนักหรอก”

ชญานินแค่นยิ้มลูบแขนตัวเองป้อยๆ

ไม่อยากจับ?

แต่จับซะแขนเธอเป็นจ้ำเลยนะ!

ท่าทางของเธอทำให้พิชานันท์เข้ามาถามเสียงร้อนรน “เจ็บเหรอ!”

“นิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”

พิชานันท์ยังคงกวาดตามองจนแน่ใจว่าเพื่อนไม่เป็นไรจริงๆ จึงหันไปพูดกับคนมาช่วยพวกตนเอาไว้ “ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ได้ผ่านมาช่วยไว้ พวกเราคงแย่แน่ๆ เลย”

ชายหนุ่มพยักหน้าบอก “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

“เกือบเหมือนกันค่ะ” เธอยิ้มแห้ง ก่อนจะหันมาแนะนำให้เพื่อนรู้ว่าเขาเป็นใคร “นินสงสัยแย่แล้วใช่ไหม นี่คือพ่อเลี้ยงเตชทัต เจ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดของไทยเลยนะ” ว่าแล้วก็หันไปเอ่ยกับพ่อเลี้ยงหนุ่ม “นี่เพื่อนของขิงเองค่ะ ชื่อชญานิน”

ชญานินยกมือไหว้เขาตามมารยาท ถือว่าขอบคุณที่เขามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์เมื่อครู่ด้วย ไหว้เสร็จก็เมินหน้าหนีทันที

พ่อเลี้ยงหนุ่มยกมือรับไหว้คนทำเหมือนไม่อยากพูดกับเขาแล้วบอกกับพิชานันท์อย่างไม่สนใจเธอเช่นกัน “ไปขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวจะตามไปส่งที่ไร่”

“ไม่เป็นไรค่ะ” พิชานันท์รีบโบกมือบอก “เมื่อกี้ขิงบอกให้น้าชาติออกมาแล้ว เดี๋ยวแกมารับค่ะ”

“น่าจะมาแล้วนะ” เตชทัตบอกพลางชี้ไปยังรถที่กำลังแล่นมาทางด้านหลังพวกเธอ เขาจำรถของหัวหน้าคนงานไร่รุ่งรวินท์ได้ดี พอแน่ใจว่าคนที่มาเป็นใคร เขาจึงพยักหน้าให้พิชานันท์แล้วหมุนตัวเดินมาขึ้นรถ ขับออกมาจากตรงนั้น

“เฮ้อ! โชคดีที่พ่อเลี้ยงเตผ่านมาช่วยทันพอดี ไม่งั้นไอ้วายุมันหิ้วเราขึ้นรถไปด้วยแน่”

ชญานินเอ่ยแย้งอยู่ในใจ

ก็ช่วยทันแหละ แต่เขาไม่สนตัวประกันสักนิด ยิงเฉี่ยวหัวเธอไปเลยนะ!

พอชาติชายพาคนงานที่ไร่มาถึงก็ปรี่เข้ามาจับพิชานันท์หมุนดูว่าบาดเจ็บตรงไหนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณหนูไม่เป็นอะไรนะ! ไหนครับ คนที่มาดักรอมันอยู่ไหน! มันอยู่ที่ไหนครับคุณหนู!”

พิชานันท์ได้แต่ยิ้มปลอบ “น้าชาติใจเย็นก่อน ขิงกับนินไม่เป็นไร พวกมันไปกันหมดแล้ว”

“ดีแล้วครับ ดีแล้ว” ถึงจะบอกอย่างนั้น แต่ชาติชายยังคงมีสีหน้าไม่สู้ดี พยักพเยิดบอกพวกเธอ “ไปครับ มีอะไรไปคุยกันที่ไร่ เดี๋ยวพวกมันจะย้อนกลับมาอีก”

สองสาวมองตาอย่างรู้กันว่าในวันนี้วายุคงไม่ย้อนกลับมาแล้ว...

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

พวกชาติชายพาพิชานันท์กับชญานินกลับมาถึงไร่รุ่งรวินท์อย่างปลอดภัย

ชญานินก้าวลงจากรถที่แล่นเข้ามาจอดลงหน้าบ้านสองชั้นสีฟ้าตัดขาว หญิงสาวมองรอบๆ อย่างพอใจ มันเป็นบ้านกลางไร่ชาที่ล้อมด้วยต้นไม้ดอกไม้ประดับอย่างสวยงาม เยื้องออกไปด้านข้างยังมีบ้านเล็กไว้รับรองแขกที่มาเยี่ยมเยือนด้วย เดิมทีเธอควรพักที่บ้านนั้น แต่พิชานันท์ให้มาพักด้วยกันบนบ้านใหญ่นี้

“เข้าบ้านกัน” พิชานันท์ควงแขนเรียวเดินขึ้นบ้าน โดยมีชาติชายตามหลังมาติดๆ

หัวหน้าคนงานรอให้สองสาวพักดื่มน้ำครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถามเรื่องที่เกิดขึ้นโดยละเอียด พอรู้ว่าใครมาช่วยพวกเธอเอาไว้ และพวกวายุจากไปยังไง เขาก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจ บอกคนอย่างวายุต้องเจอคนอย่างพ่อเลี้ยงเตชทัตนี่ละ จากนั้นเขาก็ให้สองสาวไปพัก ตัวเองออกมาจัดการเรื่องต่างๆ ในไร่ต่ออย่างหมดห่วง

เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องตามลำพัง ชญานินถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้รายงานตัวกับมารดา เธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์มากดต่อสายทันที รออยู่ครู่หนึ่ง คนปลายสายก็กดรับ

(“ถึงแล้วหรือลูก ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมจ๊ะ”)

หญิงสาวนิ่งไปนิด เมื่อนึกถึงเรื่องที่เจอมา แต่สุดท้ายก็เลือกโกหกให้แม่สบายใจ “ไม่มีค่ะ นินถึงบ้านขิงหอมแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี ฝากบอกคุณพ่อกับพี่วินด้วยนะคะ”

(“จ้า เที่ยวให้สนุกนะลูก แต่อย่าซนนักละ ไม่ต้องห่วงทางนี้ แม่จะจัดการให้เอง”)

“ขอบคุณค่ะแม่ นินบอกแค่นี้ก่อน เดี๋ยวจะจัดของแล้ว เอาไว้ค่อยคุยกันใหม่นะคะ”

(“โอเคจ้ะ ขอให้พระคุ้มครองลูกแม่นะจ๊ะ”)

“ขอให้พระคุ้มครองแม่เหมือนกันนะคะ” เธอส่งคำอวยพรคืนแล้วค่อยกดวางสาย คิดไปคิดมาก็ยกมือขึ้นพนมร่ายคาถาในใจด้วย

ขอให้พรจากแม่หนุนนำ อย่าให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกเลย สาธุ!

มูเสร็จก็เปิดกระเป๋าเดินทาง จัดข้าวของเครื่องใช้ให้เข้าที่เข้าทางของมัน แล้วค่อยเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดสบายๆ ลงไปเดินเล่นในสวนดอกไม้หน้าบ้านอย่างผ่อนคลาย แต่เดินได้ไม่นาน คุณหนูของบ้านก็ออกมาตามตัว

“เข้าบ้านกันเถอะ กินของว่างวางแผนว่าจะไปเที่ยวที่ไหนบ้างกัน”

“วันหลังก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอก”

พิชานันท์ส่ายหน้า “ไม่ได้ๆ ต้องรีบไป เดี๋ยวพี่วินเปลี่ยนใจ ตามมาเอานินกลับไปก่อน”

“นี่แน่ะ! จะพูดเป็นลางทำไมเนี่ย” ชญานินตีแขนคนพูดเป็นลางไม่ดีเบาๆ อีกฝ่ายกลับเถียงตาใส่

“ก็พี่วินน่ะ เอาแน่เอานอนได้ที่ไหน วันดีคืนดีพี่วินอาจจะบุกมารับนินก็ได้”

“มาก็มา ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน”

“อื้อ!”

แล้วสองสาวก็เกี่ยวแขนกันเดินเข้าบ้าน ไม่สนใจอีกว่าเมวินจะบินตามมารับชญานินไหม ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาแล้วกัน

“แกทำบ้าอะไรลงไป รู้ตัวหรือเปล่า วายุ!” วงศกรตะโกนใส่หน้าลูกชายคนเดียวทันทีที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาในบ้าน เขาเพิ่งทราบเรื่องที่มันไปดักฉุดลูกสาวสินธรจากคนสนิทเมื่อกี้นี้เอง

แทนที่จะสำนึก วายุกลับบอกพ่อด้วยสีหน้าเจ็บใจ “ผมแค่อยากช่วย มันเกือบจะสำเร็จอยู่แล้ว แต่ไอ้พ่อเลี้ยงนั่นดันเข้ามาแส่ก่อน”

“พ่อเลี้ยง?”

“ก็ไอ้เตนั่นไง!”

วงศกรนิ่วหน้า “มันเข้ามาขวางแกงั้นเหรอ”

“ใช่! ผมเกือบจะได้ตัวนังสองคนนั้นมาแล้วเชียว”

“พ่อบอกแกแล้วใช่ไหม จะทำอะไรให้มาบอกก่อน อย่าวู่วามเด็ดขาด ทีนี้เราจะทำอะไรก็ยากแล้ว ต่อไปพวกมันคงระวังตัวมากขึ้น”

เบื้องหน้าที่หลายคนรู้ วงศกรคือเสี่ยเจ้าของรีสอร์ตหรูในจังหวัดนี้

ส่วนเบื้องหลัง เขาคือเจ้าพ่อธุรกิจค้าไม้เถื่อนและยาเสพติด!

ที่ดินติดภูเขาท้ายไร่รุ่งรวินท์นั่น วงศกรต้องการเอามาบุกเบิกใช้เป็นเส้นทางในการลำเลียงขนไม้และยาเสพติดข้ามชายแดน วันนี้วายุแล่นไปก่อเรื่องโต้งๆ อย่างนั้น การซื้อขายที่กับพวกมันคงยากขึ้นไปอีกแน่

วายุนึกตามแล้วหน้าเสียขึ้นมาทันที “ผมขอโทษ”

“เฮ้อ! จะไปไหนก็ไปเถอะ”

สุดท้ายเสี่ยวงศกรก็ปล่อยไปเหมือนเคย เพราะวายุเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก อยากได้อะไรพ่ออย่างเขาก็หาให้ตลอด เอาแต่ใจจนเคยตัว จะแก้ไขตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

“เอายังไงต่อครับนาย” สุธีที่ยังยืนอยู่ไม่ไกลถามขึ้น หลังจากวายุเดินออกไปแล้ว

“ปล่อยเรื่องที่ดินท้ายไร่รุ่งรวินท์ไว้ เอาเรื่องส่งของให้ได้ก่อน”

“ไม่ต้องห่วงครับ ถึงยังไม่ได้ที่ดินตรงนั้นมา แต่เส้นทางที่วางไว้สามารถขนของได้สบาย ไม่มีใครรู้แน่”

วงศกรพยักหน้า ก่อนสั่งกำชับคนสนิทไปจัดการให้เรียบร้อย อย่าปล่อยให้พวกไร่เศรษฐกรมันระแคะระคายเด็ดขาด