บทที่ 2.2

เสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นด้านนอก ลั่วเฟิ่งเหยาจำได้ว่านั่นเป็นเสียงของจินซินหรู นางถอนหายใจออกมาคราหนึ่งจากนั้นลุกขึ้นเดินออกมา

เสียงตะโกนด่าทออย่างไม่เกรงกลัวของจูซิ่ว ดังสลับกับเสียงรถม้าที่จากไปอย่างเร่งรีบ

เหล่าเซิงวิ่งออกมาจากหลังเรือนจากนั้นเดินเข้ามาหาหญิงสาว ผู้อาวุโสกว่ามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เมื่อมองผ่านร่างของหญิงสาวทั้งสองก็ได้สบตาคมดุของคนที่นั่งอยู่บนเตียง

“แม่นาง นี่จะเป็นปัญหาหรือไม่ คุณหนูจินผู้นี้...”

ลั่วเฟิ่งเหยาใคร่ครวญครู่หนึ่งจากนั้นมองกลับเข้าไปในห้องนอนของตน “เหล่าเซิงท่านลงเขาไปกำชับลั่วหลิว หากยังกล้าปล่อยให้คนของเขาล้ำเส้นอีก ข้าจะไปจากที่นี่ทันที”

“ขอรับ” เหล่าเซิงรีบทำตามคำสั่ง เช่นกันกับจูซิ่วที่รีบเข้ามาทำความสะอาด จอกชาแตกละเอียด ชาที่มีหกเลอะเทอะ

“ต้องขออภัยผู้อาวุโส”

จูซิ่วสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่ม “ขะ...ข้าน้อยไม่กล้ารับ นี่เป็นหน้าที่ของข้าน้อย” นางกล่าวด้วยความประหม่าจากนั้นรีบจากไปทันที

ลั่วเฟิ่งเหยาปิดประตูจากนั้นเดินกลับเข้ามาด้านใน

“เรื่องนี้จะทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่” เขาถาม

หญิงสาวยกถาดอาหารไปยื่นให้เขา “ท่านต้องกินอะไรเสียบ้าง หาไม่ร่างกายจะไร้เรี่ยวแรง” นางคล้ายไม่ใส่ใจกับสถานการณ์มากนัก

“ในเมื่อท่านรู้จักอาจารย์ของข้า ทั้งยังอาจจะรู้จักข้า เช่นนั้นคงรู้ว่าข้าไม่ใช่สตรีที่จะใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้ ข้าเป็นหมอท่านคือคนเจ็บ ผู้อื่นจะคิดจะพูดอะไรข้าล้วนไม่แยแส ข้าจะออกไปเคี่ยวยาท่านวางถาดอาหารเอาไว้ข้างๆ สักครู่เหล่าเซิงจะกลับมาเก็บ หากท่านอยากทำธุระส่วนตัวเขาอาจช่วยท่านได้”

เพิ่งยกหม้อขึ้นเตาเสียงสนทนาก็ดังขึ้นหน้าเรือน ลั่วเฟิ่งเหยาเดินออกมาด้านนอก หว่างคิ้วขมวดมุ่นเมื่อเห็นจูซิ่วถูกคนของจินซื่อรั้งเอาไว้ หญิงสาวมองกลับเข้าไปในเรือนก็มองเห็นแผ่นหลังของจินซินหรูและเยี่ยฮูหยิน รวมไปถึงเยี่ยหลี่เสียง

“หยุดนะ!!” เสียงของนางไม่อาจเย็นเยียบไปได้มากกว่านี้

“แม่นางลั่ว” เป็นเยี่ยฮูหยินที่หยุดเดินและหันมามองนางด้วยสายตาเย็นชา เยี่ยหลี่เสียงเดินกลับเข้ามาหาหญิงสาว สายตาของเขาเต็มไปด้วยประกายตัดพ้อ

“เยี่ยฮูหยินเราควรเดินเข้าไปด้านในอีกหน่อย จะได้รู้ว่าแท้ที่จริงมีอะไรหรือผู้ใดซ่อนตัวอยู่ นางไม่ยอมตอบรับการหมั้นหมายทั้งยังไม่บอกสาเหตุให้ชัดเจน ข้าว่าแท้ที่จริงก็เพราะนางซุกซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้”

ได้ยินสิ่งที่จินซินหรูกล่าวลั่วเฟิ่งเหยาก็เลิกคิ้ว เห็นทีว่านี่คงเป็นแผนการของสองแม่ลูกเป็นแน่ นางเพิ่งส่งเหล่าเซิงลงเขาทว่าคงสวนทางกับขบวนรถม้าของตระกูลเยี่ยที่มีจินซินหรูนำทาง เห็นทีว่าเรื่องที่นางพาคนอื่นขึ้นเขามาคงไม่ใช่ความลับ เป็นไปได้ว่าสองแม่ลูกคงให้คนจับตาดูทางขึ้นเขามานานแล้ว

“บุกรุกที่พำนักของผู้อื่น นี่เป็นมารยาทที่ควรกระทำหรือ” ลั่วเฟิ่งเหยากล่าวเสียงเรียบ นางก้าวเข้าไปในเรือนช้าๆ เดินไปขวางจินซินหรูที่พยายามประคองเยี่ยฮูหยินเข้าไปในห้องของนาง

“หากเจ้าไม่ได้ซ่อนผู้ใดเอาไว้เช่นนั้นไยต้องกังวล หรือเพราะแท้ที่จริงเจ้าซุกซ่อนคนเอาไว้จึงพยายามขวาง” จินซินหรูยิ้มเยาะ “แสร้งวางตัวสูงส่งปฏิเสธคุณชายเยี่ยที่เพียบพร้อม แต่ลับหลังกลับทำตัวราวสตรีไร้ยางอายลอบมีสัมพันธ์กับบุรุษที่ไหนก็ไม่รู้”

“จินซินหรูเจ้าระวังคำพูดของตัวเองด้วย เพราะบางทีไม่แน่ว่าเจ้าจะสามารถแบกรับไหว”

“ข้าพูดเรื่องจริง ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าซ่อนบุรุษผู้หนึ่งเอาไว้ในห้อง” จินซินหรูก้มลงกล่าวกับเยี่ยฮูหยิน “จริงๆ นะเจ้าคะ ยิ่งนางขวางเอาไว้เช่นนี้ก็ชัดเจนแล้ว”

เยี่ยฮูหยินเองก็ดูเหมือนขุ่นเคืองหญิงสาว ดังนั้นจึงไม่มีทีท่าจะว่าห้ามปรามการกระทำไม่เหมาะสมของจินซินหรู

เยี่ยหลี่เสียงเองก็เชื่อหมดใจว่าที่หญิงสาวปฏิเสธเขาก็เพราะมีบุรุษอื่น ดังนั้นทั้งสามจึงจะเข้าไปในห้องนอนของลั่วเฟิ่งเหยาให้ได้

“ทุกท่าน...ข้าขอเตือน” ลั่วเฟิ่งเหยาไม่ได้พยายามห้ามปรามอีก “การกระทำของทุกท่านในวันนี้หวังว่าพวกท่านจะรับผิดชอบไหว”

จินซินหรูส่งเสียงเยาะหยัน “แน่นอน! ข้าจะดูว่าในเมืองนี้จะมีผู้ใดเพียบพร้อมไปกว่าคุณชายเยี่ย เจ้ามันตาต่ำที่เลือกผู้อื่น”

ทั้งสามเดินไปจนถึงหน้าประตู ลั่วเฟิ่งเหยาไม่ได้ขวางอีกกลับหลีกทางให้และยืนมองเงียบๆ

กระทั่ง...เท้าของจินซินหรูยังไม่ทันก้าวข้ามเขตประตู มีดสั้นเล่มหนึ่งก็พุ่งลงมาปักยังปลายรองเท้าปักลายของหญิงสาว

“กรี๊ด!!!” จินซินหรูชักเท้ากลับถอยพรวดจนเกือบทำให้เยี่ยฮูหยินล้มหงาย

กระบี่เล่มหนึ่งยื่นออกมาขวางเยี่ยหลี่เสียงพร้อมกับชายร่างสูงในชุดรัดกุม ใบหน้าของเขาดุดันเย็นชา “หากไม่อยากมีชีวิตก็ก้าวมาอีกก้าว” เขากล่าว

“จะ...เจ้า เห็นหรือยังเจ้าคะ ข้าพูดไม่ผิดนางซ่อนบุรุษเอาไว้จริงๆ” จินซินหรูกล่าวเสียงสั่น