บทที่ 2.1

“บุรุษผู้นี้มีผู้คุ้มกันฝีมือดีสองคนยอมสละชีวิตปกป้อง คนของเขาแม้ยังไม่รู้ว่าข้าเป็นใครกลับปกป้องข้าเอาไว้เบื้องหลังด้วย เพราะตระหนักว่าข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ที่โชคร้ายผ่านมาเห็นเหตุการณ์ ไม่ใช่เพียงเพราะตระหนักอยู่แล้วว่านายของเขาตามหาผู้ใด คนทั้งสามดูแล้วไม่ใช่คนเลว”

“เอ่อ...แล้วนั่นบอกอะไรหรือเจ้าคะ”

หญิงสาวมองจูซิ่ว “ท่านเป็นคนทำความสะอาดเสื้อผ้าของเขา ท่านเห็นอะไร”

จูซิ่วครุ่นคิด “เสื้อมีรอยตัดขาดเพราะเขาถูกคมกระบี่ รองเท้าหนังปักลาย...”

ลั่วเฟิ่งเหยายกมือหยุดอีกฝ่ายเอาไว้ “ข้าหมายถึงเนื้อผ้าที่เขาสวมใส่”

ดังนั้นจูซิ่วจึงคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ อ้าปากค้างไปครู่หนึ่งจึงเริ่มพูดออกมา “อา...นั่นเป็นแพรพรรณเนื้อดีมาก ถูกตัดเย็บอย่างละเอียดทุกฝีเข็ม ไม่เพียงเสื้อตัวนอกเท่านั้นยังมีเสื้อตัวใน สายคาดเอว รวมไปถึง...”

“รองเท้าหุ้มแข็งปักลาย” ลั่วเฟิ่งเหยาต่อประโยคนั้น “บุรุษแคว้นซีฉู่ส่วนใหญ่บุรุษที่สวมรองเท้าปักลายล้วนเป็นคนของราชสำนัก เสื้อตัวในของเขามีเศษฝุ่นทราย แต่ชุดสีดำตัวนอกกลับไม่มี เห็นชัดว่าเพิ่งมาเปลี่ยนชุดกลางทางเพื่ออำพรางตน ดังนั้นจึงไม่มีเวลาเปลี่ยนรองเท้า”

“คนของราชสำนักที่เดินทางมาจากชายแดนเหนือ ทั้งยังถูกไล่ล่าสังหาร?” เหล่าเซิงครุ่นคิดอยู่นานมาก “แม่นาง...ครั้งก่อนที่องค์ชายรองถูกวางยาพิษ ขั้วอำนาจในราชสำนักก็เริ่มชัดเจน หากกล่าวถึงชายแดนเหนือผู้ที่รักษาการที่นั่นคือองค์ชายเจ็ด...”

“อวี่เสวียน” นางกล่าวเสียงเรียบ

จูซิ่วตื่นตระหนกจนทำหน้าไม่ถูก “อะ...องค์ชาย? เขาคือองค์ชายอวี่เสวียน?!” นางชี้มือไปยังประตูห้องนอนของผู้เป็นนาย “องค์ชายแคว้นซีฉู่ถูกไล่ล่าสังหาร เรื่องนี้มิใช่เรื่องใหญ่มากเลยหรือ”

“ใช่” ลั่วเฟิ่งเหยาถอนหายใจออกมา “เรื่องใหญ่ทีเดียว” นางกล่าวจบก็รับถาดอาหารของคนเจ็บไป

จูซิ่วกับเหล่าเซิงได้แต่มองหน้ากันด้วยสายตาหนักอกหนักใจ “เหล่าเซิง ท่านว่าเราพาแม่นางหนีไปตอนนี้ยังทันหรือไม่”

“หากนางต้องการหลบหนี ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องทันอยู่แล้ว สำคัญคือนางต้องการจะหนีหรือไม่ต่างหาก”

กล่าวจบทั้งสองคนก็มองไปยังประตูห้องที่เพิ่งถูกปิดลง เพราะอยู่รับใช้หญิงสาวมานาน แม้ไม่ได้รับใช้ใกล้ชิดเช่นระยะหลังๆ แต่พวกเขาก็พอจะมองออกว่าลั่วเฟิ่งเหยามีนิสัยอย่างไร

หากกลัวเดือดร้อนคงไม่ตัดสินใจช่วยตั้งแต่แรก...

ภายในห้องนอนของหญิงสาวซึ่งบัดนี้กลายเป็นห้องพักฟื้นคนเจ็บ ชายหนุ่มที่นอนบนเตียงยังคงไม่ฟื้นคืนสติ ลั่วเฟิ่งเหยาเดินเข้าไปวางถาดอาหาร จากนั้นนั่งลงยังข้างเตียงจับชีพจรเพื่อตรวจอาการทั่วไป

มองดูใบหน้าหลับใหลของอีกฝ่าย นางอดไม่ได้ที่จะยอมรับกับตัวเองเงียบๆ บุรุษผู้นี้มีใบหน้าที่น่ามองยิ่ง คิ้วเข้มลากยาวรับดวงตาที่ปิดสนิทและนางเองก็เคยสบตาคมคู่นั้นมาแล้ว

แรกสานสบสายตาคมดุ นางเดาได้ไม่ยากว่าเขาคงมีใบหน้าที่หล่อเหลา เพราะจมูกโค้งเป็นสันซึ่งดันผ้าปิดหน้าสีดำ ส่งให้ดวงตาของเขาดุดัน

ริมฝีปากซีดขาวเพราะอาการบาดเจ็บ หากแต่กลับส่งให้ทุกองคาพยพน่ามองขึ้น ที่สำคัญไปกว่านั้นใบหน้านี้ทำให้ทันทีที่คนพบเห็น สามารถคาดเดาได้ว่าเขามีนิสัยที่ค่อนข้างหนักแน่น จิตใจมั่นคงเข้มแข็ง

แม้ร่างกายถูกบั่นทอนเพราะพิษที่ได้รับ ถึงอย่างนั้นแต่เดิมร่างกายของเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง ดังนั้นทันทีที่นางเริ่มการรักษา ร่างกายนี้ก็เริ่มเยียวยาตัวเองอย่างรวดเร็ว

หว่างคิ้วเข้มมุ่นลงพร้อมกับร่างแกร่งที่เริ่มขยับ ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดเล็กน้อย ทั้งนี้ก็เพราะเผลอขยับแขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บ

"ระวังหน่อย แผลนั่นลึกมาก หากกรีดลึกกว่านี้ท่านคงเสียแขนไปข้างหนึ่ง” นางกล่าวพร้อมกับขยับลุก

ดวงตาของคนทั้งสองสานสบ เขาจ้องนาง...นางเองก็ไม่หลบ คล้ายนางกำลังให้เวลาเขาทบทวนความทรงจำ “แม่นางลั่ว”

“ใช่” นางขยับเข้าไปช่วยพยุงเขาขึ้นพิงหัวเตียงจากนั้นรินชาอุ่นๆ ส่งให้ “จิบสักหน่อย ชาสมุนไพรช่วยขับพิษออกมากับเหงื่อ”

เขามองนางจากนั้นรับชามาจิบคำหนึ่ง ทั้งสองคนเงียบอยู่นานมาก กระทั่งในที่สุดเขาก็เปิดปากก่อนหญิงสาวสาว “เจ้าไม่ถามหรือ”

“ข้าไม่อยากรู้”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองนางจากนั้นจึงยิ้มออกมา

ลั่วเฟิ่งเหยามองรอยยิ้มหล่อเหลาของชายหนุ่ม อยู่ๆ ก็อยากยื่นมือไปลูบลักยิ้มข้างแก้มนั้น ยังดีที่ไม่ได้ทำจริงๆ หาไม่เขาคงมองว่านางเสียสติเป็นแน่

“ข้า...ใคร!” ชายหนุ่มหันขวับไปยังประตู จอกชาในมือของเขาถูกเหวี่ยงออกไป ความเร็วของมันทำให้แม้แต่หญิงสาวเองก็มองไม่ทัน รู้อีกทีก็คือจอกชานั้นกระแทกเข้ากับขอบประตู