บทที่ 2.3

เยี่ยฮูหยินเองก็ตกใจจนหน้าซีดขาว “แม่นางลั่ว หากเจ้ามีคนรักเหตุใดไม่บอกดีๆ ตั้งแต่แรก เพราะอะไรยังรับคำเชิญไปที่จวนของข้า ทำเช่นนี้คล้ายไม่เห็นตระกูลเยี่ยอยู่ในสายตา” เห็นทีเยี่ยฮูหยินคงทั้งโกรธและอับอาย

“แล้วการที่พวกเจ้าบุกเข้ามายังที่พำนักของผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตยังเห็นหอโอสถอยู่ในสายตาหรือไม่เล่า” เสียงทุ้มดังขึ้นจากในห้อง

จินซินหรูอ้าปากค้างเมื่อได้ยิน เยี่ยหลี่เสียงเองก็สะดุ้ง เยี่ยฮูหยินขมวดคิ้ว ทั้งสามมองบุรุษดุดันสลับกับมองประตูห้องนอน

“นะ...นี่...นางซ่อนบุรุษเอาไว้ถึงสองคน? สตรีแพศยา...” จินซินหรูกล่าวจบใบหน้าก็หันไปอีกด้าน ฝ่ามือของจูซิ่วฟาดเพี๊ยะลงไปยังซีกแก้มของอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่

“จะ...เจ้ากล้าตบข้า?”

“เจ้าต่างหากสตรีแพศยา กล้าดีอย่างไรมากล่าวหาแม่นางของข้า จิตใจสกปรกแม้แต่คำพูดก็ยังโสมมเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรพาคนบุกรุกขึ้นยอดเขาสวีซาน แม้แต่ลุงเขยของเจ้ายังไม่บังอาจเช่นนี้”

“นางบ่าวสมควรตาย ข้าจะดูว่าท่านลุงเขยจะจัดการอย่างไรกับเจ้า!”

ในที่สุดคนด้านในก็ก้าวออกมาจากประตูห้อง ใบหน้าหล่อเหลาขาวซีด คิ้วเข้มมุ่นเล็กน้อยดวงตาคมหรี่ลงมองผู้บุกรุกทั้งสามนิ่ง

“องครักษ์เจียง”

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” เจ้าของกระบี่ที่ขวางเยี่ยหลี่เสียงรีบเก็บกระบี่ประสานมือน้อมรับคำสั่ง

“ลากตัวออกไปตัดหัวให้หมด!” อวี่เสวียนเพียงกล่าวเสียงเรียบ แต่ประโยคนั้นกลับทำให้ใครหลายคนสะดุ้งหวาดกลัวจนหน้าซีด

“อะ...องค์ชาย? บุรุษผู้นั้นคือองค์ชาย?” เยี่ยหลี่เสียงตาเบิกกว้าง เยี่ยฮูหยินทรุดตัวลงนั่งบนพื้น

จินซินหรูอ้าปากค้างทรุดลงไปพร้อมเยี่ยฮูหยิน “ไม่จริง จะเป็นไปได้อย่างไร”

ด้านหลังมีเสียงฝีเท้ามากมายวิ่งเข้ามา องครักษ์เกราะดำหลายสิบคนเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าดุดัน อาวุธครบมือ เสียงฝีเท้าดังกึกก้องเสียงขานรับคำสั่งสะเทือนไปทั้งหุบเขา

“ลากตัวออกไป!” เจียงหลีออกคำสั่ง

องครักษ์หกคนแยกออกมาและควบคุมคนทั้งสามเอาไว้ทันที

“ชะ...ช้าก่อน แม่นางลั่ว เจ้าต้องช่วยพวกเรา ข้าไม่รู้ฐานะของเขา ไม่รู้ว่าทรงเป็นถึงองค์ชายดังนั้น...เจ้า...ขอให้เจ้าใจกว้างช่วยพวกเราด้วย” เยี่ยฮูหยินกล่าวเสียงสั่น

“ลั่วเฟิ่งเหยา ช่วยด้วย อย่างน้อยท่านลุงเขยก็เป็นศิษย์น้องของเจ้า ที่นี่เกิดเรื่องหอโอสถเองก็...” จินซินหรูไม่รู้ว่าสมควรพูดอย่างไร

“แม่นางลั่ว” เยี่ยหลี่เสียงกลัวจนสิ้นเรี่ยวแรงได้แต่มองหญิงสาวอย่างอ้อนวอน

หญิงสาวยืนนิ่งหันไปมองอวี่เสวียนก่อนถอนใจออกมาเสียงเบา “ข้าเตือนแล้วมิใช่หรือว่าการกระทำและคำพูดทั้งหมด พวกท่านอาจรับไม่ไหว”

นางมองไปจินซินหรู “เปิดเผยร่องรอยที่ประทับขององค์ชายขณะทรงปฏิบัติราชการลับ โทษประหารยังเป็นโทษสถานเบา เจ้าเคยได้ยินเรื่องประหารเจ็ดชั่วโคตรหรือไม่”

จินซินหรูหน้าซีดเผือด “ตะ...แต่หากเป็นเช่นนั้นเจ้าเองก็...เจ้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เจ้าเป็นศิษย์พี่ของท่านลุงเขย เจ้า...”

“ข้ากับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด” ลั่วเฟิ่งเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดีเสียอีกเพราะข้าจะได้หอโอสถกลับคืนมาหลังจากที่ป้าของเจ้ายุยงให้ลั่วหลิวทรยศข้า”

จินซินหรูดวงตาแดงก่ำ หวาดกลัวจนเป็นลมล้มพับไปในที่สุด

ลั่วเฟิ่งเหยาเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมา “องค์ชายเพคะ เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะหม่อมฉันไม่รอบคอบเอง ขอทรงเมตตาลงโทษพวกเขาสถานเบาเถิด”

“แม่นางลั่ว” เจียงหลีก้าวออกมา “ที่ประทับขององค์ชายสมควรเป็นความลับ ยิ่งในสถานการณ์...” เขาไม่ได้กล่าวต่อเพราะอวี่เสวียนยกมือขึ้นห้าม

“เจ้าเห็นสมควรจัดการเช่นไร”

ลั่วเฟิ่งเหยาสบตากับชายหนุ่ม “มิสู้...ส่งไปฝากขังที่คุกของท่านเจ้าเมืองเสวียนอู่เงียบๆ? ใต้เท้าเหิงเป็นคนไม่เลว แต่หากทรงไม่ไว้พระทัยใต้เท้าเหิง...”

“ตกลงตามนั้น ส่งตัวไปฝากใต้เท้าเหิงเอาไว้เป็นการชั่วคราวจนกว่าข้าจะลงเขา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยฮูหยินและเยี่ยหลี่เสียงถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ขอบคุณแม่นางลั่ว” ถึงตอนนี้แม้แต่หางตายังไม่หันไปมองจินซินหรูที่เป็นลมหมดสติถูกหิ้วปีกไปยังรถม้าที่จอดรออยู่

ลั่วเฟิ่งเหยามองจนรถม้าจากไปแล้วจึงหันไปหาป้าจู จากนั้นคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อเห็นองครักษ์เกราะดำหลายคนยังอยู่ หากคนมากมายถึงเพียงนี้ซ่อนตัวอยู่โดยที่เหล่าเซิงไม่รู้...

“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันขอคนของหม่อมฉันคืน”