บทที่ 8 แต่งงาน/1

บทที่ 8

แต่งงาน

ป๋อเหวินจ้งที่ดื่มสุราจนเมามาย บวกกับฤทธิ์ของกำยานปลุกกำหนัดอ่อน ๆ ทำให้ยามที่เขาเห็นสตรีมาปรากฏตัวตรงหน้าก็ไม่อาจห้ามใจได้ รีบโผล่เข้าไปกอดอีกฝ่ายทันที เพราะคิดว่าเป็นนางโลมที่ตนเองเรียกมา

หลัวไป๋เย่ที่ถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวก็ตกใจในคราแรก ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของเขา นางก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา ปล่อยให้เขาทำตามใจตนเอง และคิดใช้เรื่องนี้บีบบังคับให้เขารับผิดชอบตนเอง

ระหว่างที่ทั้งหลัวซูอิงและป๋อเหวินจ้งเสพสุขร่วมกันอยู่นั้น สองหนุ่มสาวในห้องก็โต้เถียงกันไม่หยุดเพราะความคิดเห็นไม่ตรงกัน

“ท่านจะมานั่งฟังผู้อื่นร่วมเตียงกันเช่นนี้หรือ” หลัวไป๋เย่พูดเสียงดุ ทว่าใบหน้านั้นกลับแดงระเรื่อไม่สอดคล้องกับน้ำเสียงที่เปล่งออกมาเลยสักนิด

“ทำไม อายหรือ?” เขามองใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอายนั้นอย่างพอใจ น้อยครั้งนักที่จะเห็นนางเขินอายจริง ๆ จัง ๆ เช่นนี้ “เจ้าอย่าลืมว่าเรื่องเช่นนี้เจ้าก็ผ่านมาไม่น้อย”

“ถึงเคยผ่านเรื่องพรรค์นี้มาไม่น้อย แต่ก็ใช่ว่าข้าจะหน้าหนามานั่งฟังผู้อื่นร่วมรักกันเช่นนี้” หญิงสาวยู่หน้าตอบ นางไม่ได้หน้าหนามานั่งดื่มสุราฟังคนอื่นทำเรื่องอย่างว่ากันเช่นเขานี่

“เร้าอารมณ์ออก หรือเจ้าไม่ได้คิดเช่นเดียวกับข้า” เขาหัวเราะเบา ๆ ที่สามารถกวนอารมณ์ของคนตัวเล็กได้ นี่อาจจะแค่ครั้งเดียวที่จะสามารถเห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง จึงอยากจะแกล้งนางให้มากเสียหน่อย

“โรคจิต” หญิงสาวพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ปล่อยให้เขาดื่มด่ำไปกับเสียงพวกนั้นไปคนเดียว

ไม่นานเสียงที่ไม่พึงประสงค์จากห้องข้าง ๆ ก็เงียบลง และในเวลาต่อมาความวุ่นวายเล็ก ๆ ก็เกิดขึ้นเมื่อฮูหยินใหญ่ตระกูลหลัวออกมาตามหาบุตรสาวที่ออกมาดื่มเหล้าเมามายที่โรงสุรา

ฮูหยินใหญ่ได้รับจดหมายบอกว่าบุตรสาวออกมาดื่มเหล้าเมามายที่โรงสุราไม่มีผู้ใดห้ามปรามได้ นางจึงได้ออกมาตามด้วยตนเอง

ทว่าทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิดเมื่อเปิดประตูออกมาแล้วเห็นบุตรสาวนอนกอดกายกับบุรุษอยู่บนเตียง จึงทำให้ผู้เป็นมารดาสติหลุดไปในทันที สาวใช้คนสนิทจึงได้ไล่เสี่ยวเอ้อออกไปแทนเจ้านายที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“อิงเอ๋อร์ เจ้าทำอันใดลงไป” … แผดเสียงออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมตนเองได้ บุตรสาวที่นางเลี้ยงดูมาอย่างดีกลับมานอนทอดกายให้บุรุษเช่นนี้ช่างน่าผิดหวังเสียจริง

“ทะ ท่านแม่” หลัวซูอิงมองมารดาด้วยความตกใจ มารดาของนางมาที่นี่ได้อย่างไร แล้วยังมาเห็นนางในสภาพนี้อีก

“อะ อิงเอ๋อร์” ชายหนุ่มที่ถูกก่อกวนการนอนก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทว่ายังไม่ได้เอ่ยถามอันใดก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“คุณชายใหญ่ป๋อท่านทำเช่นนี้กับบุตรสาวของข้าได้อย่างไร”

“ฮูหยินหลัว” ป๋อเหวินจ้งตัวแข็งทื่อ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้นกันแน่ เขาจำได้ว่ามาดื่มสุราเพียงคนเดียว แล้วสองแม่ลูกนี่มาได้อย่างไร

“กลับไปคุยกันที่จวน ข้าจะให้คนไปตามบิดามารดาของเจ้ามาที่จวนสกุลหลัว” พูดจบก็หันไปมองบุตรสาวด้วยสายตาแข็งกร้าว “เจ้าลุกขึ้นแต่งตัวแล้วกลับจวนพร้อมข้า”

“อยู่ไหน ๆ กล้ามากที่ทำเช่นนี้กับข้า กล้านัดพบสตรีอื่น ดูเถิดว่าข้าจะจัดการเช่นไรกับสามีเฮงซวยเช่นเจ้า” จู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นหน้าห้อง ทำให้คนในห้องต่างก็ทองหน้ากันไปมาด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก หากมีคนมาเห็นทั้งสองในสภาพเช่นนี้คงไม่ดีแน่

“ห้องนี่ใช่หรือไม่” สตรีนางนั้นยังคงโวยวายหน้าห้อง แม้จะมีเสี่ยวเอ้อคอยห้ามเอาไว้แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงคนที่มีมากกว่า

คนทั้งหมดพากันกรูเข้ามาในห้องทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้คนที่เข้ามาใหม่ต่างก็ตกตะลึง เพราะคนที่อยู่บนเตียงตอนนี้มิใช่คนที่พวกเขาตามหา

“นะ นี่มิใช่คุณชายใหญ่ป๋อหรอกหรือ” คนที่เข้ามาต่างก็พากันซุบซิบเสียงดัง การเจอป๋อเหวินจ้งที่โรงสุรามิใช่เรื่องผิดปกติ แต่กับสตรีอีกคน…

“ส่วนสตรีก็คือคุณหนูสกุลหลัว แต่จะเป็นคนพี่หรือคนน้องเล่า” คนสกุลหลัวอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าสตรีต้องมาจากสกุลหลัว และหากให้พวกนางเดาคนที่เอาผ้าปิดหน้าเอาไว้ก็คงหนีไม่พ้นคุณหนูรอง เพราะมิเช่นนั้นคงไม่เห็นฮูหยินสกุลหลัวมาออกหน้าเช่นนี้

“หากมิใช่คนที่ตามหาก็เชิญออกไปเถิดขอรับ อย่าได้รบกวนผู้อื่นเลย” เสี่ยวเอ้อเป็นฝ่ายที่ออกรับหน้าแทนผู้ที่ถูกพูดถึง ตอนนี้สติเหมือนกลับหลุดลอยออกไปจากร่างแล้ว

คนที่บุกรุกเข้ามาในห้องต่างก็พากันทยอยเดินออกจากห้องทีละคนสองคน แต่ก็ยังคงสนใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องอยู่

เมื่อประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้งฮูหยินหลัวก็แทบเป็นลมล้มลงกับพื้น หากไม่เพราะสาวใช้ประคองไว้ นางก็คงล้มลงตั้งแต่คนพวกนั้นเข้ามาแล้ว แล้วเช่นนี้ต่อไปนางยังจะมีหน้าออกนอกจวนอีกหรือ

“กลับจวน” นางสั่งให้สาวใช้เข้าไปช่วยแต่งตัวให้บุตรสาวแล้วพากันออกไปทันที นี่เป็นเรื่องอับอายที่สุดในชีวิตของนาง ขนาดนางถูกเลี้ยงเป็นอนุไว้นอกจวนยังไม่น่าอับอายเท่านี้มาก่อน