บทที่ 8 แต่งงาน/2

สองหนุ่มสาวยังไม่ทันได้เอ่ยอันใดก็ถูกจับแยก ตอนนี้ป๋อเหวินจ้งยังจับต้นชมปลายไม่ถูกเลยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

“ชุ่นเหอ!!” เมื่อตั้งสติได้ก็ร้องเรียกคนสนิทด้วยความหัวเสีย สรุปแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ มีเพียงคนสนิทของเขาเท่านั้นที่จะให้คำตอบเรื่องนี้กับเขาได้

“คนของข้าไปที่ใด!!” เมื่อสองแม่ลูกออกไปแล้ว ป๋อเหวินจ้งก็เริ่มโวยวายทันที แต่ก็ไม่เห็นคนของตนเองออกมาสักที มีเพียงเสี่ยวเอ้อที่ออกมารับหน้าแทนเท่านั้น

“ไม่รู้ว่าไปที่ใดขอรับ”

“ชุ่นเหอ เจ้ากล้ามากที่ทิ้งข้าไปเช่นนี้” เขาพูดด้วยความโมโห ไม่รู้ว่าเจ้าคนไร้ประโยชน์ผู้นั้นหายไปไหน

“ข้าคงต้องขอตัวก่อน” เมื่อเสียงในห้องนั้นสงบลงหลัวไป๋เย่ก็ขอตัวกลับจวน หากไม่มีคนเห็นนางอยู่ที่จวนจะเป็นเรื่องเอาได้

“ใช้งานเสร็จก็ทิ้งข้าเลยหรือ” เรื่องทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาวางแผนเอาไว้ เท่านี้ป๋อเหวินจ้งก็คงไม่มีหน้ามาเอ่ยเรื่องแต่งงานกับนางอีก ถึงอยากจะแต่งงานกับนางใจแทบขาด คนสกุลหลัวก็ไม่มีทางยอมให้แต่งกับหลัวไป๋เย่ตามที่ต้องการ

“หากมีคนเห็นว่าเย่เอ๋อร์ไม่อยู่ที่เรือน เย่เอ๋อร์เดือดร้อนแน่เจ้าค่ะ” นางเดินไปนั่งลงที่ตักของเขาซบหน้าลงที่บ่าแกร่ง หากเขาไม่ปล่อยนางไปตอนนี้นางเดือดร้อนจริง ๆ แน่

“ไปเถิด” นางยังคงทำตัวออดอ้อนเช่นนี้เขากลัวว่านางจะไม่ได้กลับจวนจริง ๆ

เมื่อได้รับอนุญาตหลัวไป๋เย่ก็วิ่งแจ้นออกไปจากห้องทันที เพราะกลัวว่าคนตัวโตจะกักขังตัวเองเอาไว้ไม่ให้ออกจากที่นี่

หญิงสาวลอบเข้าเรือนจากด้านหลัง เมื่อเข้ามาในเรือนก็เห็นว่าในเรือนทุกคนกำลังสิ่งวุ่นเพราะกำลังตามหาตัวของนางอยู่ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางโดยตรงย่อมต้องการความคิดเห็นจากนาง

“คุณหนูรีบเลยเจ้าค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” หลิงหลิงที่ไม่รู้เรื่องอันใดเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น นางได้ข่าวว่าคุณหนูรองไปแอบได้เสียกับคุณชายใหญ่ป๋อ

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ” นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ก็คุณหนูรองและคุณชายใหญ่ป๋อแอบลอบพบกันที่โรงสุราเจ้าค่ะ”

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ” หญิงสาวเลิกคิ้วถาม ทว่าไม่ได้รับคำตอบจากสาวใช้กลับเป็นคำเร่งรัดให้ออกไปที่โถงรับรอง

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลยเจ้าค่ะ พวกเราออกไปที่โถงรับรองเถิด ทุกคนคงรอกันหมดแล้ว” หลิงหลิงเร่งเจ้านาย แล้วเดินเข้ามาประคองเจ้านายให้เดินออกไปจากเรือนด้วยกัน

ทันทีที่มาถึงก็เห็นป๋อเหวินจ้งและน้องสาวนั่งคุกเข่าอยู่ แต่นางก็หาได้สนใจไม่ทำเพียงเดินไปนั่งยังที่ของตนเอง

“เย่เอ๋อร์มาแล้วก็ดี พวกเราจะได้เอ่ยเรื่องนี้เสียที” ผู้เป็นพ่อเห็นบุตรสาวคนโตเดินเข้ามาก็เอ่ยเข้าเรื่องทันที เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ต้องคิดทุกอย่างอย่างรอบคอบ

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ” หลัวไป๋เย่ยังคงตีหน้าซื่อ ราวกับว่าก่อนหน้าไม่ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้น

“ตอนนี้เกรงว่างานแต่งของเจ้าและเหวินจ้งคงต้องล้มเลิกแล้ว” คนเป็นพ่อเอ่ยได้ไม่เต็มเสียง เพราะงานแต่งครั้งนี้มารดาของอีกฝ่ายเป็นคนหามาให้บุตรสาวของตนเอง

“ทำไมหรือเจ้าคะ”

“เกิดเรื่องนิดหน่อยทำให้ต้องเปลี่ยนตัวเจ้าสาว” เขาอายเกินกว่าจะเอ่ยเรื่องที่เกิดขึ้น จึงไม่ได้เอ่ยถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวกะทันหัน

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ” เมื่อบิดาไม่คิดจะเอยถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องเปลี่ยนตัวเจ้าสาว นางก็ไม่คิดที่จะถามเช่นกัน

“เย่เอ๋อร์ยอมตกลงหรือไม่” เขาถามความคิดเห็นบุตรสาวคนโตอีกครั้ง เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องถามความต้องการของนาง

“หากท่านพ่อว่าดี ข้าก็ว่าดีเจ้าค่ะ” นางไม่อยากคาดคั้นบิดามากนัก หากไม่นับเรื่องที่ซ่อนอนุเอาไว้นอกจวน เขาก็ถือว่าเป็นบิดาที่ดีผู้หนึ่ง

“เช่นนั้นเรื่องแต่งงานก็ให้เอาตามนี้” เมื่อเห็นว่าทุกอย่างง่ายดายกว่าที่คิดก็รู้สึกวางใจ “เช่นนั้นเจ้าไปพักผ่อนเถิด ที่เหลือเดี๋ยวข้าจัดการเอง”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เมื่อผู้เป็นพ่อไม่ต้องการให้นางอยู่ด้วยนางก็ไม่คิดดื้อรั้น

“เจ้ารีบไปบอกไป่ซูมาสืบเรื่องนี้อย่างละเอียด ข้าอยากรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่” นางอยากรู้ว่าสองคนนี้จะได้รับการลงโทษอย่างไร นางนั่งนับวันนับคืนให้ทั้งสองแต่งงานกันใจจะขาด แต่งวันนี้พรุ่งนี้ได้เลยยิ่งดี นางอยากจะรู้ยิ่งนักว่าน้องสาวตัวดีของนางจะมีความสุขเช่นที่วาดฝันเอาไว้หรือไม่

กลับมารอที่เรือนได้ไม่นานไป่ซูก็กลับมารายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในโถงรับรอง

“งานแต่งของทั้งสองจะถูกจัดขึ้นในอีกสิบห้าวันข้างหน้าเจ้าค่ะ คุณหนูรองประพฤติตัวไม่ดีถูกกักบริเวณจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน”

“มีอันใดอีกหรือไม่” นางอยากรู้ว่าป๋อเหวินจ้งได้รับลงโทษอันใดหรือไม่

“ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ สกุลป๋อไม่ได้เอ่ยอันใด”

ก็จริงตระกูลป๋อเป็นฝ่ายบุรุษไม่ได้เสียหายอันใดมากนัก แล้วป๋อเหวินจ้งก็หาได้มีชื่อเสียงดีงามอันใดอยู่แล้ว พวกเขาจึงไม่ได้กังวลอันใดมากนัก

เรื่องสนุกที่นางตั้งตารอหาใช้ตอนนี้ไม่ นางตั้งตารอหลังจากนี้ต่างหาก