งานแต่งที่ต้องการ

[ห้องแชทบริษัทX]

แอบแซ่บ : อุ้ย~ ปากบอกว่าเพื่อนกัน แต่ลับหลังแอบกินแฟนของเพื่อนนี่นะ แรงมากกกกก!!

นั่นคือข้อความแรกที่ส่งลงไปในห้องแชทของพนักงานบริษัทX ดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลจับจ้องที่ตัวเลขคนที่เข้ามาอ่าน จำนวนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าจะหยุดนิ่ง ทำให้ซินเจียที่ตั้งใจเปิดประเด็นยกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา 

เฮ้ย! ส่งผิดกลุ่มปล่าวววว

เล่ามาๆ ฉันอยากรู้

ในบริษัทมีแมวขโมยเหรอ

ตื่นเลยฉัน!

ห้องแชทที่เงียบเหงาครึกครื้นขึ้นทันตา เมื่อข้อความที่ส่งเข้ามาในกลุ่มตอนเวลาแปดโมงเช้าวันจันทร์ไม่ใช่ข้อมูลที่น่าเบื่อของบริษัทอีกต่อไป

แอบแซ่บ : ขอโทษค่ะส่งผิด

ซินเจียกระตุกยิ้มจางๆ นั่งไขว่ห้างมองจำนวนตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พอเปิดประเด็นเรียกแขกเข้ามา ก็ตัดจบที่ส่งผิดห้องนั่นเอง

เล่ามาให้จบ

ฉันขอตามเผือกได้ไหม

เฮ้ย! มาพูดให้อยากรู้ได้ไง

อย่าเพิ่งงงง กลับมาก่อน!

ซินเจียวคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง ปล่อยให้คนในกลุ่มที่อยากรู้เรื่องของชาวบ้านร้อนรนไป ตอนนี้เธอแค่นั่งรอสวยๆ ถ้าเป็นไปตามที่คิด อีกสักเดี๋ยวจะต้องมีคนในบริษัทที่อยากเผือกแอดเธอเป็นเพื่อนแน่ๆ 

เจิ้งหลุน : คุณเลือกออร์แกไนซ์จัดงานได้หรือยังครับ พอดีผมมีคนที่รู้จักอยู่ เผื่อคุณจะสนใจ ราคาเป็นกันเอง ลองดูไว้เป็นตัวเลือกนะ

แฟนหนุ่มส่งข้อความมาถาม ซึ่งค่าใช้จ่ายส่วนนี้เป็นทางฝ่ายชายที่จะต้องรับผิดชอบ ถ้าหากเป็นแต่ก่อน เธอคงคิดถึงเงินในกระเป๋าของเจิ้งหลุนเป็นอันดับแรก เขาไหวไหม แพงไปหรือเปล่า ออกตัวคิดแทนทุกอย่าง สุดท้ายก็คงยิ้มๆ ตอบกลับไปว่า 'พวกเราจัดงานเล็กๆ ก็ได้ค่ะ' 

ซินเจีย : ฉันไม่ค่อยชอบค่ะ จากภาพมันดูธรรมดาเกินไป มิน่าล่ะ! ราคาถึงถูกกว่าเจ้าอื่นๆ

คำตอบที่พิมพ์มาของซินเจียทำคิ้วของเจิ้งหลุนขมวดเข้าหากัน ปกติเธอไม่ใช่ผู้หญิงเรื่องมาก คำพูดติดปากก็คือ 'อะไรก็ได้' 

เจิ้งหลุน : คุณมีที่ถูกใจแล้วเหรอครับ

ซินเจีย : ค่ะ! ฉันกำลังจะส่งให้คุณดูพอดี ราคากำลังดี รองรับแขกได้หนึ่งพันคน ที่สำคัญเขามีโปรโมชั่นถ่ายพรีเวดดิ้งสำหรับคู่รักด้วยนะคะ ฉันเข้าไปดูมาแล้ว สวยมาก 

ราคากำลังดีที่ว่าของซินเจีย เจิ้งหลุนคิดว่าน่าจะพอจ่ายไหว ซินเจียไม่ใช่ผู้หญิงหัวสูงอะไร ขนาดกระเป๋าที่ใช้ยังมีไม่กี่ใบเอง

เจิ้งหลุน : แล้วแต่คุณเลย

ซินเจีย : งั้นฉันโทรไปจองนะคะ

เจิ้งหลุน : ครับ

หญิงสาวหายไปจากบทสนาในห้องแชทสักพัก ก่อนจะพิมพ์มาว่า

ซินเจีย : ฉันโทรไปจองคิวแล้ว ให้เบอร์คุณไปแล้วด้วย เดี๋ยวตอนบ่ายๆ ทางนู้นเขาจะโทรมาพูดคุยรายละเอียดเพิ่มเติมกับคุณนะคะ อ่อ! ต้องจ่ายค่ามัดจำสถานที่ล่วงหน้าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ด้วย คุณโอเคไหมคะ

เจิ้งหลุน : โอเคครับ 

ผู้ชายที่ตามใจทุกอย่าง มันคือหลุมพรางที่นำมาซึ่งความเจ็บปวด ภาพจำเมื่อสามปีก่อนผุดขึ้นมา วันนั้นเธอลงไปซื้อกาแฟที่คาเฟ่ใต้บริษัท แต่ดันลืมเอากระเป๋าเงินลงมา ท่าทีลุกลี้ลุกลนของเธอไปเตะตาเจิ้งหลุนเข้า 

'ค่ากาแฟเท่าไหร่ครับ'

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพนักงาน ก่อนหันมาส่งยิ้มเป็นมิตรให้เธอ 

'ขอบคุณนะคะ'

'ไม่เป็นไรครับ'

มันคือบทสนทนาของคนที่เพิ่งรู้จักกัน หลังจากวันนั้นเธอก็บังเอิญเจอกับเขาอีกครั้ง ความบังเอิญทำให้เราสองคนนั่งคุยกัน และแลกเบอร์ติดต่อกันตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา...

ถ้าวันนั้น...

ฉันไม่ลืมกระเป๋าเงินก็คงดี!

ซินเจียพึมพำ ทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงาน แววตาที่มองไปยังข้อความโต้ตอบเหล่านั้นดูว่างเปล่าไร้เยื่อใย ความรักมันจางหาย คงเหลือแต่ความเจ็บปวดทิ้งไว้ และตอนนี้มันก็ถึงเวลาแล้วที่เธอจะเอาคืนบ้าง

@บ่ายโมงครึ่ง

Trrrr📞

[เจิ้งหลุน calling]

ซินเจียละสายตาจากหน้าจอคอมเหล่มองโทรศัพท์ที่กำลังดัง เมื่อเห็นว่าเป็นใครโทรมา ดวงตาคู่สวยก็ดูมืดครึ้มลง 

'ออแกไนซ์คงโทรหาแล้วสินะ'

หญิงสาวพึมพำก่อนจะกดรับโทรศัพท์และกรอกเสียงหวานลงไป ทำเหมือนไม่มีอะไร ทั้งที่ในใจเธอรู้ดีว่าเจิ้งหลุนคงร้อนใจน่าดู

"แพงไปไหมซินเจีย"

คำแรกที่ชายหนุ่มโพล่งออกมาช่างบ่งบอกได้ถึงนิสัยที่แท้จริง

"ก็คุณบอกว่าแล้วแต่เลย"

ซินเจียตามน้ำไป ก่อนจะใช้คำพูดที่สื่อไปทางน้อยใจว่า

"คุณไม่อยากแต่งงานกับฉันเหรอคะ"

"ไม่ใช่ครับ แต่..."

เจิ้งหลุนที่โทรมาด้วยอารมณ์ตกใจเพราะราคาแพจเกจแต่งงานมันเกินจากงบที่เขาตั้งเกือบสามเท่าตัว จัดงานได้สามครั้งเลยนะนั่น แล้วไอ้รายละเอียดยิบย่อยที่ต้องจ่ายแยกอีก ไม่ว่าจะเป็นวงดนตรี อาหารว่าง ของขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน ซินเจียเลือกใช้ของเจ้าเดียวกันเหตุผลของเธอคือ 'สะดวกดี' 

"เลื่อนงานแต่งไปก่อนก็ได้นะคะ"

"ไม่ครับ!"

"แต่คุณบอกว่าแพงไป"

ซินเจียแสร้งพูดเหมือนกำลังน้อยใจ แต่แววตาของเธอกลับเป็นประกาย ก่อนจะผุดรอยยิ้มสะใจออกมา

"ไม่เป็นไร ถ้าคุณชอบ ผมก็ชอบด้วย"

ชายหนุ่มกัดฟันพูด ก่อนจะวางสายไป ตอนแรกเขาตั้งใจเอาไว้ว่าจะจัดงานเล็กๆ พอเป็นพิธี เชิญแขกมาร่วมงานแค่ไม่กี่คน แต่ซินเจียกลับอยากแต่งงานในสวน มีดนตรี มีการแสดงที่ไม่จำเป็นเลย ค่าใช้จ่ายที่เกินกำลังไปมาก ทำเจิ้งหลุนนั่งกุมขมับ ถึงเงินในบัญชีมีไม่พอ แต่เขาก็อยากจัดงานให้ผ่านไปเร็วๆ 

"ถือซะว่าเป็นการลงทุน"

บอกตัวเองที่จำใจโอนเงินมัดจำไปห้าสิบเปอร์เซนต์ ซึ่งสำหรับเขามันเป็นจำนวนเงินที่ถือว่าไม่ได้น้อยเลย ยิ่งเห็นยอดเงินในบัญชีที่เหลือไม่มาก เจิ้งหลุนก็ยิ่งออกอาการหงุดหงิดก่อนจะสบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจว่า

แม่งเอ้ย!

จะจัดงานใหญ่ๆ ให้เปลืองทำไมวะ