แอบแซ่บ

ในเมื่อเห็นกับตา จะให้ปั้นหน้าแสร้งทำว่าปกติดีมันก็ยากสำหรับผู้หญิงที่ปากตรงกับใจอย่างเธอจริงๆ 

เจิ้งหลุน : คุณโกรธผมรึเปล่า

ซินเจีย : เปล่า

ซินเจียพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

เจิ้งหลุน : ผมคิดถึงคุณ ให้ผมไปรับคุณที่คอนโดเย็นนี้ดีไหม เราจะได้ไปกินข้าวด้วยกัน

ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอคงดีใจ แต่ตอนนี้มันรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากอ้วกออกมา สายตาของเธอว่างเปล่าเย็นชา หยดน้ำตามันแห้งเหือดไปหมดแล้วจริงๆ 

ซินเจีย : ไปกันสองคนเหรอคะ

เจิ้งหลุน : ครับ

ซินเจีย : ชวนเหมยลี่ไปด้วยได้ไหม

ซินเจียที่มีแผนในใจเกริ่นถามไป 

เจิ้งหลุน : แล้วแต่คุณเลย

ข้อความโต้ตอบที่ดูปกติธรรมดา ทำให้ซินเจียเคยเชื่อหมดใจ บางครั้งที่ไปไหนมาไหนด้วยกันสามคนเจิ้งหลุนยังโชว์หวานต่อหน้าเพื่อนของเธอเลย

Trrr📞

[เหมยลี่ calling]

หลังจากชายโฉดส่งข้อความมา หญิงชั่วก็เหมือนมีเซนส์โทรมาหาเธอทันที ซินเจียจงใจไม่รับโทรศัพท์ เธอปล่อยให้มันดัง จนกระทั่งสายตัดไป อยากติดต่อเธอให้ได้ ก็คงต้องพยายามมากหน่อยนะเหมยลี่

เหมยลี่ : เป็นอะไรรึเปล่า??

พอไม่รับก็ส่งข้อความ ดูเหมือนเป็นห่วง แต่แท้จริงแล้วคงแค่อยากรู้ว่าเธอทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ได้อยู่กับเจิ้งหลุนรึเปล่าก็แค่นั้นเอง

ซินเจีย : พอดีไม่ค่อยสบาย ฉันลางานกับฝ่ายบุคคลแลัว พี่เขาไม่ได้บอกเธอเหรอ?

เหมยลี่ : บอกแค่ว่าเธอลาพักร้อน แล้วทำไมถึงไม่ติดต่อมาเลย เล่นเงียบหายไปอย่างนี้จะให้ฉันไม่เป็นห่วงเธอได้ยังไง แล้วพี่เจิ้นรู้รึเปล่าว่าเธอไม่สบาย แล้วใครหาข้าวหาปลาให้กิน โอ้ย~ เดี๋ยวฉันแวะไปหาเธอตอนนี้เลย

ข้อความที่ส่งมายาวเหยียด หากเป็นแต่ก่อนเธออ่านแล้วคงรู้สึกดีใจที่มีเพื่อนทั้งรักและเป็นห่วงถึงขนาดจะบึ่งรถมาหาที่คอนโด ช่างเป็นผู้หญิงที่โง่จริงๆ เลย

ซินเจีย : เย็นนี้ว่างไหม

เหมยลี่ : ทำไมเหรอ??

ซินเจีย.: ไปกินข้าวกัน

เหมยลี่ : พี่เจิ้นไปด้วยไหม

ซินเจีย : ต้องไปด้วยอยู่แล้ว

เหมยลี่ : พี่เจิ้นจะไม่ว่าฉันเป็นก้างเหรอ

ตอแหลมาก ตอแหลสุดๆ ซินเจียคิดในใจ เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าโดนเธอปั่นบ้าง เหมยลี่จะรู้สึกยังไง

ซินเจีย : ว่าบ่อยเลยล่ะ!

เหมยลี่ :  [.....]

ซินเจีย : ล้อเล่นน่ะ อย่าคิดมากสิ

ข้อความที่เงียบหายไป ทำให้ซินเจียเดาว่าเหมยลี่คงกำลังโกรธจนตัวสั่นอยู่แน่นอน ถึงเธอจะโกหก แต่ก็ไม่ได้กลัวบาป เพราะสิ่งที่พวกนั้นทำกับเธอ มันเอามาเทียบกันไม่ได้แม้เพียงเศษเสี้ยวเลย

เจิ้งหลุน : คุณแต่งตัวเสร็จรึยัง ผมจอดรถรอที่ด้านล่างคอนโดแล้วนะ

ข้อความที่ส่งมาของแฟนหนุ่มไม่ได้มีผลอะไรเลย หญิงสาวยังคงแต่งหน้า แต่งตัวอย่างเชื่องช้า ถ้ารอได้ก็รอไป รอไม่ได้ก็กลับไปก่อนเลย เวลาที่นัดคือห้าโมงเย็น แต่กว่าจะแต่งตัวเสร็จก็ปาไปห้าโมงสี่สิบห้านาที

"รอนานไหมคะ"

ซินเจียที่เข้ามานั่งในรถเอ่ยถามแฟนหนุ่ม หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ที่ไม่ได้เจอหน้ากัน มันทำให้แผลในหัวใจของเธอเริ่มตกสะเก็ด ไม่เจ็บมากเหมือนแต่ก่อน 

"ไม่นานครับ"

ตัดบัวต้องไม่ให้เหลือใย แต่ไอ้ใยบางๆ ที่ยังคงเหลืออยู่น้อยนิดนั้นก็ทำให้เธออยากถามเจิ้งหลุนออกไปตรงๆ เหลือเกินว่า...

เคยรักฉันบ้างไหม?

แต่นั่นมันเป็นแค่ความคิดที่แว่บเข้ามาในสมองไม่ถึงห้าวินาที เพราะเธอรู้ดีแก่ใจว่าที่ผ่านมาเจิ้งหลุนไม่เคยรักเธอ เพราะสิ่งที่เขารักก็คือ 'เงิน' ของเธอ ขนาดยังไม่แต่งงานเธอยังเปย์ให้เป็นแสนๆ แล้วนับประสาอะไรกับสินสมรสที่จะแบ่งหารครึ่งกับสามี

"คุณผอมลงรึเปล่า"

คำถามนั้นดึงซินเจียให้หลุดจากภวังค์ เธอเพียงแค่ยิ้มรับบางๆ ให้กับแฟนหนุ่มที่เอาใจเธอด้วยการเปิดเพลงโปรดให้ฟัง ก่อนจะยื่นมือหนามากอบกุมมือเรียวของเธอ หากเป็นแต่ก่อนคงรู้สึกอุ่นซ่านไปถึงหัวใจ แต่ตอนนี้มันเหมือนเธอกำลังกุมก้อนน้ำแข็งเย็นๆ เอาไว้ และมันก็กำลังบาดมือเธอ 

"อร่อยไหมที่รัก"

เสียงทุ้มถาม

"ค่ะ"

หญิงสาวพยักหน้า อาหารที่สั่งมารสชาติดี สมราคา แต่พอเหมยลี่มา หมูผัดเปรี้ยวหวานที่กำลังจะกลืนลงไปก็ไร้สรชาติขึ้นมาทันที 

"ขอโทษที่มาช้านะ รถติดมากเลย"

เหมยลี่ทำหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เจิ้งหลุน แทนที่จะนั่งข้างเธอ หญิงสาวได้แต่มองและแค่นหัวเราะในใจ ที่ผ่านมาทำไมเธอถึงได้ไม่ระแคะระคายอะไรเลย 

"เดี๋ยวผมไปส่งคุณนะ"

"ค่ะ"

หญิงสาวพยักหน้า ก่อนจะปรายหางตาไปมองเพื่อนสนิทที่ทำหน้าบูดเป็นพักๆ 

"แล้วเหมยลี่ล่ะคะ"

แกล้งถามไป แต่มือเรียวยังเกาะแขนแฟนหนุ่มไม่ห่างจากตัว ผู้หญิงที่ทำงานเก่ง ใช่ว่าจะออดอ้อนไม่เป็นสักหน่อย

"มาเอง ก็กลับเองได้ใช่ไหม"

ซินเจียพูดออกไป ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้แฟนหนุ่มที่ไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ ช่างเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวจริงๆ

"สงสัยวันนั้นของเดือน"

ซินเจียพูดพลางหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนสนิทที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์ และเดินกระแทกส้นสูงขึ้นแท็กซี่ไป

"ไปคอนโดผมนะครับ"

ชายหนุ่มส่งสายตาออดอ้อนแฟนสาว ท่าทีห่างเหินของเธอทำเขาแอบกังวลใจ จึงอยากใช้ความสัมพันธ์ทางกายทำให้ทุกอย่างกลับมาดีเหมือนเดิม

รู้ทั้งรู้ว่าเจิ้งหลุนหมายถึงอะไร แต่คนที่มันหมดใจและเจ็บอย่างเธอไม่มีอารมณ์ แค่รสจูบหวานๆ ที่ทำเธอหลง แต่ตอนนี้มันขมจนอยากอาเจียนออกมา มือหนาที่สอดเข้ามาภายใต้กระโปรงไม่ได้ทำให้เธอว้อนท์ขึ้นมาเลย

"อย่าค่ะ"

หญิงสาวร้องห้าม แต่มือของแฟนหนุ่มก็ยังรุ่มร่ามไม่หยุด 

"ฉันบอกว่าไม่ไงคะ!"

เสียงหวานตวาดดัง ดวงตาที่มองมามีแววตำหนิอย่างชัดเจน ทำไมแต่ก่อนเธอถึงหน้ามืด ตามัว เออๆ ออๆ ไปกับผู้ชายที่นึกอยากทำก็ทำโดยไม่แคร์ความรู้สึกของอีกฝ่ายเลย

"คุณจะไปไหน"

ชายหนุ่มถามเมื่ออยู่ๆ หญิงสาวก็เปิดประตูรถลงไป

"ฉันจะกลับไปนอนที่คอนโดตัวเอง"

แน่นอนว่าเธอไม่พอใจ แต่ส่วนหนึ่งมันก็เป็นการแสดงด้วยเหมือนกัน ผู้ชายที่กำลังมีอารมณ์ ถ้าไม่มีที่ลง จะทำยังไง มุมปากได้รูปกระตุกยิ้มออกมาจางๆ  ก่อนจะสั่งให้คนขับรถแท็กซี่ตามรถของแฟนหนุ่มห่างๆ ไม่ให้รู้ตัว

เป็นไปอย่างที่เธอคิด...

เหมยลี่ลงจากแท็กซี่มายืนรอ ถึงหน้าของ เธอจะบูด แต่พอชายหนุ่มเปิดประตูรถลงไปง้อแป๊บเดียวก็หายโกรธ เดินคลอเคลียขึ้นไปนั่งตำแหน่งเดียวกันกับที่เธอเคยนั่งก่อนหน้านี้

"ให้ขับตามไปไหมครับ"

ลุงขับรถแท็กซี่ถาม

"ตามไปเลยค่ะ"

รถสีขาวไม่ได้ตรงกลับไปที่คอนโด แต่ขับเลี้ยวเข้าม่านรูดแถวนั้นแทน ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างซินเจียไม่พลาดที่จะถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นหลักฐาน และเมื่อนำมารวมกับข้อมูลที่เธอได้มาจากนักสืบมันก็เพียงพอที่เธอจะแฉสองคนนี้ให้อายจนไม่มีที่ยืน

ในบริษัทจะมีกลุ่มไลน์ของบริษัทที่จะเอาไว้แจ้งประกาศนู่น นี่ นั่น ซึ่งเอาไว้เป็นอีกช่องทางสำหรับกระจายข่าวสารให้คนทั้งบริษัทรับรู้ แต่ส่วนใหญ่คนจะใช้ในการเมาท์มอยกันมากกว่า โทรศัพท์ที่อยู่ในมือของเธอมีเครื่องที่ใช้ประจำ กับอีกเครื่องที่เพิ่งซื้อมา เธอเพิ่งแกะซิมใส่สดๆ ร้อนๆ เลย

ทุกอย่างง่ายแสนง่าย เธอแค่สแกนคิวอาร์โค้ดที่ทางบริษัทให้มา ไลน์ใหม่ที่ใช้ชื่อว่า 'แอบแซ่บ' ก็แอดเพิ่ม [บริษัท X ] เป็นเพื่อนทันที รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นตรงมุมปาก ในขณะที่ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังรูปโปรไฟล์ ถึงจะไม่เห็นหน้าชัดๆ และเห็นเพียงแผ่นหลังไกลๆ แต่คงไม่ยากเกินกว่าจะคาดเดา โดยเฉพาะไอ้ข่าวคาวๆ มันน่าตามเผือก ตามขุดยิ่งกว่าอะไรดี และนับจากนาทีนี้เป็นต้นไป

ฉัน 'ซินเจีย'

เพื่อนรักแสนดีคนนี้...

จะเป็นคนเปิดหน้ากากของเธอเอง!