ผู้ชายคนนั้น

"อเมริกาโน่เย็นหนึ่งแก้วค่ะ"

ซินเจียเดินมาสั่งกาแฟในร้านที่ตั้งอยู่ข้างๆ บริษัทก่อนขึ้นไปทำงาน ซึ่งเมนูโปรดที่เธอชอบดื่มและสั่งประจำจนป้าเจ้าของร้านจำได้ก็คือ 'อเมริกาโน่เย็น' พอสั่งเสร็จเธอก็จะไปนั่งรอที่โซฟามุมเดิม หยิบโทรศัพท์มาเปิดดูไปพลางๆ โดยไม่ได้สังเกตุด้วยซ้ำว่ามีใครแอบมอง

"ไม่เข้าไปทักล่ะ"

เพื่อนสนิทในแผนกสะกิดอี้เทียนที่ชอบอ้างว่า 'ง่วงนอน' และลากเขาให้มานั่งแช่แอร์ในร้านกาแฟเก่าๆ ข้างบริษัททุกวัน ทั้งที่มันไม่เคยดื่มกาแฟหมดแก้วเลย

"ไม่ดีกว่า"

ชายหนุ่มส่ายหน้า หากเป็นแต่ก่อนเขาคงเสนอหน้าเข้าไปชวนเธอคุยนู่น นี่ นั่น ในฐานะคนที่ทำงานในบริษัทเดียวกัน แล้วก็อ้างว่าบังเอิญเหมือนเคย 

"ชอบเขาก็พูดสิวะ จะอมพะนำเพื่อ??"

เพื่อนที่มาด้วยกันทำน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อเห็นอี้เทียนไม่คิดจะทำอะไร เอาแต่นั่งถอนหายใจและมองไปยังหญิงสาวที่จะชอบมาซื้อกาแฟร้านนี้ในเวลาเดิมๆ และก็นั่งรอที่โซฟาตัวเดิม เพิ่มเติมคืออี้เทียนจะเลือกนั่งในมุมที่มองเห็นโซฟาตัวนั้นพอดิบพอดี แม่ง! ทำขนาดนี้ ถ้าเขาไม่รู้ว่าเพื่อน 'ชอบ' ก็คงโง่เป็นควายแล้วมั้ง

"พูดไปตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรวะ"

ชายหนุ่มตอบกลับ เขาเพิ่งรู้ว่าเธอมีแฟน และมีแพลนว่าจะแต่งงาน วันนั้นทั้งวันเขาแทบทำงานไม่ได้เลย

"ก็มึงมัวแต่ช้า"

ว่าให้เพื่อนสนิทที่จะรุกก็ไม่รุก มัวแต่เนิบๆ ช้าๆ ค่อยเป็น ค่อยไป ความหล่อที่มีไม่ได้ช่วยอะไร สุดท้ายก็เลยโดนหมาตัวอื่นคาบไปแดกก่อนซะงั้น

"ตอกย้ำกูเพื่อ??"

อี้เทียนมองค้อนเพื่อนที่ไม่ให้กำลังใจแต่กลับทับถมกัน ก่อนจะพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงปนผิดหวังเบาๆ 

"ถ้าผมรู้...."

"ผมจะจีบคุณให้เร็วกว่านี้"

"พี่เจิ้ง ดูนี่ๆ"

เหมยลี่เขย่าแขนชายหนุ่มที่นัดเจอกันและเขาจะสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าเหมือนเคย

"อืม"

เขาตอบรับเบาๆ ไม่ได้สนใจมองไปตามนิ้วเรียวที่กำลังชี้อยู่ด้วยซ้ำ

"กระเป๋าสวยจัง เหมยลี่อยากได้"

ริมฝีปากอวบอิ่มแสร้งพูดขึ้นมาลอยๆ ทว่าดวงตากลับจับจ้องมองไปยังชายหนุ่มว่าจะมีปฏิกิริยายังไง 

"......"

ไม่มีการตอบกลับใดๆ และนั่นก็ทำใบหน้าสวยหวานงอง้ำทันที

"แค่กระเป๋าใบเดียวก็ซื้อให้ไม่ได้!"

จากที่พูดลอยๆ น้ำเสียงหวานก็เปลี่ยนเป็นกระแทกกระทั้นด้วยความน้อยใจ เรียวแขนที่เกี่ยวกันไว้ก็คลายออกทันที

"ใจเย็นๆ สิเหมยลี่ ช่วงนี้พี่ช็อต"

"ช็อตอะไรนักหนา"

เหมยลี่ที่ไม่ได้ทุกอย่างดังใจถาม

"พี่เอาเงินไปใช้จ่ายเตรียมงานแต่งไง"

"มันจะหมดสักเท่าไหร่เชียว"

หญิงสาวทำเสียงขึ้นจมูก กะอีแค่งานแต่งเล็กๆ เชิญคนมาร่วมงานแค่ไม่กี่คน ค่าใช้จ่ายมันจะไปเยอะแยะอะไร เหมยลี่คิดในใจ เพราะเธอรู้นิสัยของเพื่อนรักคนนี้ดี 

"พี่ไม่อยากซื้อให้ก็บอกมา ไม่ต้องมาอ้างเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นหรอกค่ะ"

หญิงสาวสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ท่าทางน้อยใจของเธอทำให้ชายหนุ่มต้องรีบง้อทันที

"ทำไมพี่จะไม่อยากซื้อให้ล่ะครับ"

"เหมยลี่ไม่อยากได้แล้ว จะกลับ ช่วยเรียกรถแท็กซี่ให้ด้วย"

หญิงสาวแสร้งทำตัวเฉยชา ตอนแรกตกลงกันว่ากินข้าวเสร็จแล้วก็จะไปต่อที่คอนโดของพี่เจิ้งต่อ แต่ตอนนี้บอกตรงๆ เธอหมดอารมณ์ ไม่อยากให้ชายหนุ่มแตะเนื้อต้องตัว

"ไหนบอกจะไปต่อที่คอนโดพี่ไง"

"ไม่อยากไปแล้ว"

"แต่พี่คิดถึงเหมยลี่นะ"

หญิงสาวไม่ตอบอะไร เธอมักจะใช้ไม้นี้กับเจิ้งหลุนประจำ ถ้าหากไม่ได้สิ่งที่ต้องการก็อย่าหวังว่าเธอจะยอมขึ้นให้จนเสร็จ ท่าทีที่ดึงดันจะกลับห้องท่าเดียวทำให้ชายหนุ่มที่ง้อมากว่าห้านาทีถอดใจ เขามองไปที่กระเป๋าใบหรูนั่นสลับมองใบหน้าสวยหวานที่ทำให้ลุ่มหลง

"ไปดูกระเป๋ากันเถอะ"

เขาชวนคนตัวเล็กที่พอได้ยินคำว่า 'กระเป๋า' ก็ตาลุกวาว ใบหน้างอง้ำเปลี่ยนมาสดใสทันที

"พี่จะซื้อให้เหมยลี่เหรอคะ"

"ครับ"

เขาพยักหน้า ในหัวคำนวณราคา และกำลังบวกลบกับเงินที่มีอยู่ในบัญชี ท่าทีที่เปลี่ยนไปของเหมยลี่ทำให้เขาพรูลมหายใจ และยอมที่จะติดหนี้บัตรเครดิตและผ่อนจ่ายเพื่อเธอ

"รักพี่เจิ้งที่สุด"

เรียวแขนที่คลายออก ตอนนี้กลับมาเกี่ยวคล้องไว้ดังเดิม เธอผุดรอยยิ้มหวานให้กับแฟนของเพื่อนที่ตอนนี้ก็มีสถานะเป็นแฟนของเธอเหมือนกัน และถึงจะใช้แฟนคนเดียวกัน เธอก็มั่นใจว่าเจิ้งหลุนทั้งรักและหลงเธอ

"พี่ก็รักเหมยลี่ครับ"

คำพูดของชายหนุ่มทำให้เหมยลี่ได้ใจ เธอมองเขาด้วยสายตาวาววับสื่อความนัย เมื่อโดนตามใจให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ ร่างบางก็เขย่งปลายเท้าขึ้นมาจุ๊บแก้มสากเป็นรางวัล ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้ความเป็นชายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมา

"เดี๋ยวคืนนี้...."

"เหมยลี่ขึ้นให้นะ!"