แฉ

ครืดๆ~

เสียงแจ้งเตือนข้อความปลุกให้เหมยลี่ที่หมดเรี่ยวแรงไปกับการปรนเปรอความสุขทางร่างกายให้กับผู้ชายที่นอนหลับอยู่ข้างๆ หยีตาขึ้นมามอง 

[มีข้อความเข้า]

ถิงถิง : เหมยลี่ เธอได้อ่าน EP.3 หรือยัง

ข้อความจากเพื่อนในแผนกจัดซื้อส่งมา มันเป็นเวลาตีสองกว่า ถึงจะง่วง ถึงจะหมดแรง แต่พอเห็นคำว่า 'EP.3' เหมยลี่ก็ดีดตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความร้อนใจ

เหมยลี่ : ฉันยังไม่ได้เข้าไปดูเลย

ไม่กล้าบอกเพื่อนด้วยซ้ำว่าเธอน่าจะเป็นคนเดียวในบริษัทที่ไม่ได้รับอนุมัติให้เข้ากลุ่ม ได้แต่แสร้งเออๆ เออๆ ทำเหมือนรู้เรื่อง แต่แท้จริงแล้วเธอไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาสักนิด 

ถิงถิง : มันแซ่บมากเธอ ฉันอ่านแล้วอยากเห็นหน้านางเพื่อนตัวดี นิสัยขี้ฉกนั่นจริงๆ โอ้ย~ อ่านแล้วอิน อ่านแล้วสงสารผู้หญิงคนนั้นที่โดนแฟนกับเพื่อนสนิทสวมเขาให้เลย 

เหมยลี่ : เขาเขียนว่ายังไงบ้าง

ถิงถิง : ขี้เกียจเข้าไปดูล่ะสิ

เหมยลี่ : อือ แคปมาให้ดูหน่อย

คำพูดที่พิมพ์ลงไปดูเหมือนไม่สนใจ แต่ใบหน้าสวยหวานนั้นกลับร้อนรน ระหว่างที่รอถิงถิงแคปข้อความแฉ EP.3 ของแอบแซ่บมา ดวงตาที่เอาแต่จ้องมองหน้าจอนั่นแฝงไปด้วยความกังวล 

ถิงถิง : ส่งรูปภาพ

เพื่อนรักจอมฉก EP.3

📌ปากบอกว่าเพื่อนกัน แต่ลับหลังแอบกินผู้ชายของเพื่อนอร่อยเชียว เฮ้อ~สงสารก็แต่ผู้หญิงแสนดีคนนั้นที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไร โดนแฟนกับเพื่อนสนิทสวมเขาให้ยังไม่รู้ตัว ถ้าใครใจดีช่วยไปบอกผู้หญิงอักษรย่อ 'ซ' ให้ที เพื่อนเลวๆ อย่างนี้ควรถอยห่างให้ใกล

ถิงถิง : แซ่บไหม

เมื่อเห็นว่าเพื่อนเปิดอ่านแล้ว ถิงถิงก็พิมพ์ถามเพราะอยากหาคนมาเมาท์ด้วยต่อ 

ถิงถิง : เธอว่าเป็นใคร??

ทุกข้อความที่ส่งไปขึ้นว่าเปิดอ่านแล้ว แต่กลับไม่มีคนตอบ เหมยลี่กำลังทำอะไร ทำไมถึงได้เงียบหายไปเลย

ถิงถิง : นอนแล้วเหรอ

ถิงถิง : อุตส่าห์ได้ข้อมูลมาเพิ่ม พรุ่งนี้ในบริษัทจะต้องมีคนที่รวมลิสต์รายชื่อพนักงานผู้หญิงที่มีแซ่ขึ้นต้นด้วย 'ซ' หรือไม่ก็ชื่อเล่นที่มี 'ซ' นำหน้าแน่ๆ 

ข้อความทิ้งท้ายของเพื่อนทำให้เหมยลี่เครียดมากถึงขั้นกัดเรียวปากตัวเองจนเจ็บ 

"แกเป็นใคร?"

เหมยลี่พึมพำ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกอีกฝ่ายเล่นงานโดยที่เธอไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้เลย 

"พี่เจิ้ง"

เหมยลี่ที่คิดว่าสามารถจัดการปัญหาคนเดียวได้ ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจ ข้อมูลที่แอบแซ่บค่อยๆ เผยออกมาทีละนิดนั้นกำลังสาวมาถึงตัวเธอ ผู้หญิงอักษรย่อ 'ซ' ที่แอบแซ่บพิมพ์ทิ้งไว้ แน่นอนว่าไม่ใช่แซ่ แต่เป็นชื่อ ถึงจะไม่เจาะจงตรงๆ แต่พวกคนขี้เสือกก็ดั้งด้นหาข้อมูลตามสืบต่อแน่ๆ 

"พี่เจิ้ง!!"

เหมยลี่ยื่นมือไปเขย่าตัวผู้ชายที่นอนหลับข้างๆ ให้ตื่นขึ้นมาทันที ปัญหานี้เธอจัดการคนเดียวอาจจะช้าไป เพราะประเด็นคือซินเจียจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแผนการของพี่เจิ้งได้จบเห่ไม่เป็นท่าแน่

"หืมมมม?"

ชายหนุ่มขานรับเบาๆ ก่อนจะคว้าเอวบางที่นั่งทำหน้าเครียดให้ลงมานอนด้วยกัน และฝังใบหน้าหล่อเหลาลงไปที่ทรวงอกนุ่มๆ ของเธอ

"ยังไม่มีอารมณ์ค่ะ"

หญิงสาวทำเสียงตึง มือเรียวผลักใบหน้าคมที่ซุกไซร้ตรงหน้าอกอวบให้ถอยห่างทันที

"เป็นอะไร พี่ทำให้ไม่ถูกใจเหรอครับ"

ชายหนุ่มทำเสียงอ้อน ดวงตาคู่คมจับจ้องมองคนที่ทำหน้าบูดบึ้ง ผิดกับก่อนหน้าที่ร้องครวญคราง บอกให้เขากระแทกย้ำแรงๆ

"มีคนรู้เรื่องพวกเราแล้ว"

น้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังทำให้เจิ้งหลุนนิ่งไป 

"ล้อพี่เล่นใช่ไหม"

แน่นอนว่าเขายังไม่อยากจะเชื่อในทันที จึงลองถามเธออีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ที่ผ่านมาเขาระมัดระวังตัวแค่ไหน ใครมันจะมาจับได้กันวะ??

"ล้อบ้าล้อบออะไร"

หญิงสาวที่โดนความเครียดเล่นงานมาตลอดหลายวันตวาดใส่หน้าผู้ชายที่ไม่ได้รู้ห่าเหวอะไร ท่าทางร้อนรนบวกร้อนใจ ทำให้เจิ้งหลุนเริ่มเป็นกังวล

"ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อย"

ระหว่างที่เหมยลี่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในบริษัทให้เจิ้งหลุนฟัง เสียงสบถหยาบคายก็จะหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักเป็นระยะ

"พวกเราจะทำยังไงต่อดี"

คำถามที่เต็มไปด้วยความกังวลทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเจิ้งหลุนเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ถ้าหากซินเจียรู้เรื่องนี้ สิ่งที่เขาวาดฝันไว้อย่างสวยหรูคงได้จบเห่แน่ๆ 

"พี่จะต้องรู้ให้ได้ว่าใครที่มันอยากแฉเรื่องของพวกเรากันแน่"

เสียงทุ้มกดต่ำด้วยความโมโห เขาหมดไปเท่าไหร่แล้วกับค่าใช้จ่ายในงานแต่ง เขาจะไม่ยอมให้ทุกอย่างพังเพียงเพราะคนในบริษัทที่เสือกและชอบแส่เรื่องของคนอื่นหรอกนะ

"แต่...."

"ไม่ต้องกลัวไป"

มือหนาลูบไล้ไปตามใบหน้าสวยหวานที่เจือความกังวล ไม่ใช่แค่งานแต่งพัง แต่เธอก็จะตกเป็นเป้าสายตาให้คนในบริษัทครหานินทา ถ้าทนได้ก็ทนไป หากทนไม่ได้ก็คงต้องออกจากงานสถานเดียว

"จำเรื่องเพื่อนสนิทที่พี่เล่าให้ฟังได้ไหม"

"คนที่ยืมเงินพี่เหรอคะ"

ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มร้ายกาจออกมา เขาจะไม่ยอมให้คนที่ใช้นามแฝงว่า 'แอบแซ่บ' บ้าบออะไรนั่นทำลายทุกอย่างพัง และทางแก้นั้นก็คือ....

ต้องหาตัวคนที่ทำให้เจอ!