ตื๊อรักวาณิช

ตื๊อรักวาณิช

last updateLast Updated : 2025-07-11
By:  lianlianCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
212Chapters
2.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สาวน้อยช่วยเหลือบุรุษที่ได้รับอันตราย เขาจึงรับนางเป็นสาวใช้...ใช่...สำหรับภายนอกคงเห็นเป็นเช่นนั้น... แต่มิใช่กับนางแมวขโมยตัวน้อยอย่างหมิงเสวี่ย และพ่อค้าวาณิชที่มีอิทธิพลสูงสุดในเมืองหลวงอย่าง ไป๋จิ้งเหอ

View More

Chapter 1

บทนำ

世間にとって、私はソフィア・ロマーノ――家族の一番誇りが強い、輝かしいプリンセス。ヴィンセントはマフィアの跡取り――寡黙で、自制的に、禁欲のその象徴の男だ。

だが毎晩、彼は私の腰を掴み、足の力が抜けるまで抱きながら、何度も私の名前を囁く。

「プリンチペッサ」

お姫様という意味の言葉だ。

彼が知らないのは、二週間後、私は別の誰かと結婚する。

シーツはまだ二人の熱で湿っている。私はベッドに横たわり、息を整えながら、ヴィンセントが起き上がって服を着るのを見ている。

ベッドの端から、私は彼の長い指が器用にシャツのボタンを留めるのを眺める。

「今夜は泊まらないの?」

私が尋ねた。

「ファミリーの会議だ」

彼は振り向かずに言った。

「いい子にしてろ」

またそれか。

私は起き上がり、毛布を腰の辺りにかけた。ヴィンセントの手が一瞬止まったが、すぐにネクタイを結び始めた。

「ヴィンセント」

「ん?」

「なんでもない」

彼は振り向き、身をかがめて私の額にキスを落とした。

「行ってくる」

ドアがカチャリと閉まった瞬間、私は携帯を掴んでお馴染みの番号にかけた。

「父さん、縁組を受け入れます。二週間後、ボストンであの死にかけのスターリングの跡取りと結婚します。でも、条件が一つあります」

電話の向こうで、ドン・ロマーノの声が歓喜に満ちている。

「よし!言ってみろ!」

「直接会って話します」

電話を切り、私の目がナイトスタンドにヴィンセントが置き忘れた携帯に落ちた。

画面が新しいメッセージで点灯する。

【差出人:イザベラ

ヴィンセント、今日病院に付き添ってくれてありがとう。先生が回復は順調だって言ってたわ。全部あなたのおかげ。明日、昔みたいに一緒に映画を観たいな】

後ろにキスの絵文字が続いていた。

私はメッセージを見つめ、指先が震えた。

ヴィンセントは一度も私を病院に連れて行ったことがない。訓練中に肋骨を折った時でさえも。

私は服を着て、こっそり彼の車を追った。

彼はモット・ストリートの居心地の良いイタリアンレストランの前に車を停めた。遠くから、彼が白いドレスの女性に向かって大股で歩くのを見た。

イザベラだ。

彼女は写真で見るよりもさらに華奢だった。ヴィンセントが手を伸ばし、風で乱れた髪の束を彼女の耳の後ろにかけた。彼の手付きはまるで今にも砕けてしまいそうな陶器に触れるかのように優しかった。

あんなに優しい彼を見たことがない。ベッドの中以外では。

三年前、父が私をヴィンセントの元へ送った。彼の端正で冷たい顔を見て、膝が震えた。

「ソフィアには、我が一族の運営方法について適切な教育が必要だ」

ドン・ロマーノがヴィンセントに告げた。

「あいつは手に負えない。お前だけが扱える」

当時私は十九歳で、寄宿学校を出たばかりで反抗心に満ちていた。ヴィンセントは私を飼い慣らそうとする、ただの男だと思っていた。

だから、私が先に彼を飼い慣らすことに決めた。

初めて会った時、私は彼を挑発するためにミニスカートを履いて彼のオフィスに行った。ヴィンセントは机の後ろに座り、顔を上げようともしなかった。

「脚を閉じろ、ソフィア」

「どうして?」

「お前の座り方は、ロマーノ家に品格がないと示唆しているからだ」

私はわざとスカートをさらに上げた。

「今はどう?」

ヴィンセントがようやく顔を上げ、金縁の眼鏡越しに冷たい目で見た。

「出て行け」

何ヶ月もの間、私はできる限りのことをして彼を怒らせようとした。ファイルに挑発的なメモを滑り込ませたり、彼の任務を妨害したり、彼のウイスキーに下剤まで入れたりした。

ヴィンセントはいつも苛立たしいほど冷静に私のめちゃくちゃにしたことを片付け、それから見下したような口調で言った。

「ソフィア、お前は賢い娘だ。その知性を正しいことに使う必要がある」

あの夜まで。

私は彼の飲み物に媚薬を盛った。鉄のような自制心を失ったヴィンセントがどんな顔をするのか、見たくて仕方なかったのだ。

ただ、薬が効いた時にまだ部屋にいるとは思っていなかった。

ヴィンセントが私の手首を押さえつけ、呼吸が荒く乱れた。

「飲み物に何を入れた?」

「もう分かってるでしょう?」

私は彼の焼けるような視線と向き合った。

「私と試してみる?」

あの夜が全てを変えた。

翌朝目を覚ました時、ヴィンセントは既に服を着ていた。

彼は激怒して、父の元へ私を送り返すと思っていた。

「ヴィンセント、私……」

「プリンチペッサ」

彼は囁き、私の頬を撫でた。

「これは俺たちだけの秘密だ」

プリンチペッサ。小さなプリンセス。

その言葉が、私を完全に堕とした。

その後の二年間、私たちはこの奇妙で秘密の関係を続けた。昼間、彼は同じように冷静で理性的なヴィンセントだった。だが夜になると、彼は私の耳元で「プリンチペッサ」と囁き、立てなくなるまで抱いた。

彼は私を愛していると思っていた。

私の誕生日の日までは。

私は準備に一日中かけ、最も美しいドレスを着て、初めて会ったレストランのテーブルを予約した。彼に愛していると伝えて、どんな代償を払ってでも一緒にいたいと言うつもりだった。

だがヴィンセントは現れなかった。

私は三時間もそのレストランで一人で座っていた。ウェイターたちでさえ同情の目で私を見始めるまで。

翌日、ヴィンセントが空港で別の女性を出迎える写真が拡散した。

写真の中で、イザベラは彼の腕に抱かれ、二人は恋人のように親密だった。

そうか、昨夜彼はそこにいたのだ。彼女を迎えに行っていたのだ。

私は苦く笑い、何も感じなくなるまで酒を飲んだ。彼に詰め寄って、私が彼にとって何なのか聞きたかった。セフレ?道具?

でも、勇気がなかった。

私はあまりにも孤独で、彼が与えてくれる温もりに依存しすぎていた。

あの夜、ヴィンセントが家に帰ってきた時、私はボロボロの状態だった。ワインボトルで彼の書斎にあったイザベラの写真を全て叩き割っていた。

彼は眉一つ動かさなかった。ただメイドに片付けと私の世話を指示して、そのまま私の傍を通り過ぎた。

その瞬間、私はようやく理解した。ヴィンセントは一族の跡取り。手の届かない存在で、冷たく、誇り高い。彼の寛容さは愛情の証ではなかった。彼は単に私と言い争う気にもならなかっただけだ。

その後も、彼はベッドの中で相変わらず私をプリンチペッサと呼んだ。まるで何も変わっていないかのように。

だが、私の心は既に死んでいた。

レストランの外で、ヴィンセントがイザベラのために車のドアを開けた。二人は何かについて笑っていた。

私は目を逸らし、ロマーノ邸に車を走らせた。

リビングで、ドン・ロマーノと継母のマリアがテレビを見ていた。私が入ってくると、父はテレビを消した。

「で、条件とは何だ?」

私は彼らの向かいのソファに座った。

「私を勘当してください」

ドン・ロマーノの表情が凍りついた。

「何だと?」

彼の隣に座っているマリアが表情を輝かせた。

「スターリング家の死にかけの跡取りと結婚します。その代わり、全ての縁を切ります。この瞬間から、私はもうロマーノではありません。これで愛人と私生児を堂々とこの家に迎え入れられますね?

私の母を殺した事故を仕組んだあの日から、あなたを父だと思ったことはありません」

ドン・ロマーノの顔が青ざめた。

「あれは事故だと言っただろう!」

私は彼の目を見つめて、冷笑した。

「事故かどうかは別として、母はあなたがマリアと浮気している現場に向かう途中で死んだんです。父さん、幸せな家族のふりをするのはやめましょう。五ヶ月もの間、私をスターリング家に売りつけようとしてきたじゃないですか。愛人を正式に家族として迎え入れ、私生児にロマーノの名前を名乗らせるためでしょう?」

ドン・ロマーノが勢いよく立ち上がった。

「ソフィア、勘当されたいと言ったな?いいだろう!明日から、お前は俺の娘ではない!」

「取引成立ね」

私は振り向いて階段を上がろうとした。

「ああ、それとスターリング家に伝えるのを忘れないでください。花嫁はもうロマーノ家の長女ではなく、天涯孤独の孤児です。それでも同じ値段を払ってくれるか聞いてみてください」

自室に戻り、ドアを閉めた途端、被っていた仮面がついに崩れ落ちた。

涙が頬を伝って流れた。私はベッドで丸まり、傷を舐める小動物のようだった。

知ってる、ヴィンセント?ようやくあなたの元を去るために、私は唯一残っていたものを手放さなければならなかったの。

翌朝、下の階で家具が動かされる音が聞こえた。

私は起き上がり、階段の踊り場まで歩いた。

見慣れた人影が下に立っていた。

イザベラ。

私は血の気が引いた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Applejack
Applejack
ตลกมาก มุกแบบโบ๊ะบ๊ะ 555555555555
2025-11-02 23:27:58
1
0
212 Chapters
บทนำ
บทนำยุคสมัยฮั่น...เป็นช่วงบ้านเมืองสงบสุข ไพร่ฟ้าประชาราษฎร์อยู่ดีกินดี หลากวรรณกรรมจากยอดกวีเปรื่องปราชญ์ มีการสานสัมพันธ์กับภายนอก ทั้งการบุกเบิกเส้นทางสายไหม ทำการค้ากับต่างชาติ รวมไปถึงการส่งสาวงามเข้าวิวาห์กับต่างเผ่าเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีชายแดนนั้นครึกครื้นด้วยผู้คนจากหลากหลายเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ เหมือนเฉกเช่นทุกวัน เขาเหล่านั้นล้วนมีจุดประสงค์เพื่อการค้าขาย กองคาราวานจากพ่อค้าต่างถิ่นแวะเวียนยังโรงเตี๊ยมที่เปิดต้อนรับอาคันตุกะตลอดเวลา หนึ่งในนั้นมีโรงเตี๊ยมขนาดเล็กที่ยังคงวิ่งวุ่นเพื่อรับรองแขกอยู่เช่นกัน"เฮ้ย! หงเช่อ! มาขนของกับสัมภาระของแขกไปไว้ที่ห้อง เร็ว!" ชายชราร่างเล็กตะโกนเรียกชื่อชายหนุ่มที่เพิ่งลงมาจากชั้นสองของโรงเตี๊ยมหลังจากเพิ่งนำสัมภาระของลูกค้าขึ้นไปไว้ที่ห้อง"รู้แล้ว จะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!" ชายหนุ่มเจ้าของนาม หงเช่อ หรือ หลางหงเช่อ ตอบรับเสียงห้วน ก่อนเดินไปยังสัมภาระและหีบกองโต และขนออกไปด้วยกำลังมหาศาล ร่างกายของเขาล่ำสันสูงใหญ่ผิดกับชาวฮั่นโดยทั่วไป เรือนผมก็เป็นสีแดงราวกับผลผิงกว่อ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้ว่าต้องมีเชื้อสายชาวต่างชาติอยู่แน่ระหว่างที่ขึ้น
Read more
เหตุการณ์ปล้นสะดม ณ เขาเศียรมังกร 1
มณฑลชิงไห่ อยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลกานซูอันเป็นที่ตั้งของมหานครฉางอัน จุดเริ่มต้นอันยิ่งใหญ่แห่งเส้นทางสายไหมภูมิประเทศงดงาม อุดมสมบูรณ์ทั้งแม่น้ำ ภูเขา เป็นที่ตั้งของด่านซีหนิงที่เปิดออกสู่ดินแดนต่างชาติอย่างซินเจียงที่ใดมีการค้า ที่นั่นย่อมมีโจรบริเวณภูเขาเศียรมังกร นอกด่านซีหนิงไปไม่ไกลคือที่ลงหลักปักฐานของเหล่าโจรผู้คอยปล้นสะดมขบวนสินค้าที่ผ่านไปมาภูเขาอันดุร้ายดังพญามังกร สูบเลือดเนื้อพ่อค้าจนสิ้นเนื้อประดาตัว...สูบกระทั่งชีวิตและลมหายใจวันนี้ก็ดูท่าว่าจะมีพ่อค้าผู้โชคร้ายรายใหม่จำต้องมาสังเวยชีวิตที่นี่อีกหน"นายท่านขอรับ รีบหนีไปเร็วเข้า ทางนี้พวกข้าจะสกัดเอาไว้เอง!" เสียงชายหนุ่มที่กำลังสู้รบติดพันกับคนร้ายดังขึ้นพลางหันไปทางชายหนุ่มผู้เป็นนายเหนือหัวที่เพิ่งตวัดกระบี่ฟาดฟันร่างสูงใหญ่ของโจรป่าจนลงไปกองกับพื้น"เจ้าคิดว่าข้าไร้ฝีมือเพียงนั้นเชียวรึ เฉี่ยวเหมย" ร่างสูงบนหลังม้ากวัดแกว่งกระบี่เข้าบี่เข้าใส่โจรร้ายที่รุมกลุ้มเข้ามาทางเขาอย่างไม่ลดละ"นายท่าน ใครจะกล้าดูถูกท่าน เพียงแต่เจ้าพวกนี้มีมาก...น่าตายนัก!..." เฮยเฉี่ยวเหมยคนสนิทของเขาสะบัดดาบใหญ่แทงชายชุดดำที่พุ่งมาทา
Read more
เหตุการณ์ปล้นสะดม ณ เขาเศียรมังกร 2
ไป๋จิ้งเหอถอนใจอย่างหงุดหงิด เขาเพิ่งกลับมาจากการเดินทางไปฮามิเพื่อซื้อพรมเปอร์เซียและผ้าทอมือจากจากชาวเผ่าแถบนั้น มูลค่าที่เมื่อนำไปขายที่เมืองหลวงนั้นมีค่ามหาศาล แต่กลับถูกทำให้เสียเวลาโดยเหล่าที่ต้องการผลประโยชน์แค่เพียงหยิบมือ น่าตายนัก!นับว่ายังดีที่เขาวางแผนไว้สองสามขั้นเสมอ หากเมื่อสองเดือนก่อนไม่ได้เปลี่ยนชุดกองกำลังของตนให้มีประสิทธิภาพด้านการรักษาความปลอดภัยให้ดีขึ้นแล้วล่ะก็ ป่านนี้เขาคงกลายเป็นศพนอนไร้ลมหายใจแทนพวกโจรป่านี่แล้ว"นายท่าน ระวัง!" เฉี่ยวเหม่ยเบิกตากว้าง เมื่อมีดโจรป่าคนหนึ่งเงื้อง่าอาวุธใส่เจ้านายของเขาจากด้านหลัง ไป๋จิ้งเหอปรายหางตาก่อนกระโดดหลบโดยสัญชาตญาณ แต่ปลายดาบกลับเชือดหัวไหล่ขวา แม้จะไม่ลึกนักแต่ก็เรียกโลหิตเขาได้มากพอดู โชคดียังเป็นของไป๋ไป๋จิ้งเหอเมื่อเฉี่ยวเหมยหมุนตัวกลับมาสกัดร่างโจรป่าคนนั้นเอาไว้ได้ด้วยการแทงทะลุจากด้านหลังได้ทันเฉี่ยวเหมยเอาเท้ายันร่างโจรออกจากดาบตนแล้วพุ่งไปประคองไป๋ไป๋จิ้งเหอ "นายท่าน...!" เฉี่ยวเหมยตาค้างเมื่อเห็นเลือดที่ทะลักออกมาจากบาดแผลนั้นกลายเป็นสีดำแทนที่จะเป็นสีแดงดั่งเลือดทั่วไป"ข้ารู้แล้ว มีดของมันมีพิษ""ไม่ได
Read more
เหตุการณ์ปล้นสะดม ณ เขาเศียรมังกร 3
กำลังเดินไปตามทาง เด็กชายก็นึกภาพน้ำตาลปั้นสีสวยที่กำลังรออยู่ วันนี้จะกินสีอะไรดีนะ พลันร่างเล็กก็เซวูบไปด้านข้างและชนเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งตามแรงที่เบียดมาของพี่สาว"ว้ายยยย..." เสียงคนเป็นพี่สาวร้องเมื่อเสียหลัก"ตายแล้ว แม่นางเป็นอันใดหรือไม่" หญิงสาวชาวบ้านนางนั้นเอ่ยถามทั้งยังรีบเข้ามาช่วยพยุงอย่างไร้ความโกรธเคืองเมื่อถูกชน หญิงสาวนางนี้คือเสวี่ยหมิงนั่นเอง"ไม่ ไม่เป็นไร" เมื่อตั้งตัวได้ก็ยืดกายหันมาตอบ "วันนี้คนเยอะไปหน่อยข้าเลยถูกเบียดเอา ขอโทษแม่นางด้วยที่ข้ากับน้องชายต้องชนท่านเช่นนี้ ไม่ทราบแม่นางบาดเจ็บเพราะพวกเราหรือไม่""ไม่บาดเจ็บอะไร ห่วงก็แต่น้องชายของเจ้า" หมิงเสวี่ยก้มตัวลงมองเด็กชาย เมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีก็ยิ้มให้แต่ไม่กล้ายื่นมือไปลูบหัวเพราะทราบแก่ใจดีว่าชนชั้นสูงเหล่านี้มีความถือตัวมากเพียงใด"เสี่ยวซู ขอบคุณพี่สาวท่านนี้สิ หากไม่ได้นางช่วยพยุง เราต้องล้มลงไปนอนกับพื้นแล้วเป็นแน่"เด็กชายมองหน้าคนแปลกหน้า แต่ก็รักษาท่วงท่าสุภาพเอาไว้และรีบเอ่ยขอบคุณตามที่พี่สาวกำชับหมิงเสวี่ยยังคงยิ้ม แต่จากนั้นกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น "พักนี้มีโจรขโมยออกอาละวาดฉกชิงวิ่งราว
Read more
เหตุการณ์ปล้นสะดม ณ เขาเศียรมังกร 4
ส่วนที่โรงเตี๊ยม พวกนางถูกสั่งห้ามเด็ดขาดในการขโมยของจากแขกที่เข้าพัก เพราะหากทำเช่นนั้น โรงเตี๊ยมนี้จะถูกเล่าปากต่อปากว่าเป็นโรงเตี๊ยมโจรอย่างแน่นอน และหากเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็จะไร้ที่ซุกหัวนอนอย่างแท้จริง แน่ล่ะ สิ่งที่หลางหงเช่อกับหมิงเสวี่ยทำคือแอบสอดส่องว่าใครมีทรัพย์สินอะไร เมื่อแขกออกจากโรงเตี๊ยมไปค่อยหาโอกาสขโมย"เจ้าเห็นข้าเป็นพวกเจ้าชู้ไก่แจ้ตั้งแต่เมื่อไรกัน" หลางหงเซ่อเอากำปั้นเคาะบนศีรษะนางเบาๆ อย่างหยอกเย้า และหันมาทำเสียงจริงจัง "ใจข้ามีแต่เจ้า และจะมีเพียงเจ้าตลอดไปเท่านั้น หมิงเสวี่ย"หญิงสาวยิ้มพลางก้มหน้าซ่อนแก้มที่แดงปลั่ง นางเอามือตบต้นแขนชายหนุ่มแก้เขิน"เจ้าบ้า มาพูดเรื่องนี้กลางถนนทำไมกัน ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว"หลางหงเช่อยืนหัวเราะ มองตามร่างเล็กนั้นไปด้วยความรักที่ลุกโชนในแววตา"นายท่าน อดทนอีกนิดนะขอรับ ข้าจะรีบไปตามหมอมา" เฉี่ยวเหมยเอ่ยอย่างรีบร้อน หลังจากพาเจ้านายของตนมาหลบภัยที่จวนร้างหลังหนึ่ง หน้าผากที่เริ่มเป็นสีคล้ำของร่างสูงทำให้เขาไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไปแต่ก่อนจะออกไป เฉี่ยวเหมย ก็จัดแจงเอาฟืนแห้งที่เก็บมาตั้งแต่กลางวันก่อนฝนจะตกนำมาก่อไฟด้วยหินไฟท
Read more
หัวขโมยตัวน้อย 1
"อย่ามัวชักช้า ส่งห่อผ้าออกมาให้พวกข้าตรวจเร็วๆ ฝนก็ตก หนาวจะตายอยู่แล้ว!"ทหารหนุ่มรูปร่างสูงกำยำในชุดเกราะพร้อมตราประจำหน่วยทหารทำให้คนทั่วไปพอจะดูออกว่าพวกเขาเป็นทหารรักษาเมือง คืนนี้เป็นคืนที่มีงานเลี้ยงเปิดตัวอนุภรรยาคนใหม่ของนายอำเภอ เลยมีผู้คนเดินเข้าออกหนาตา อันที่จริงแล้วเวรยามไม่เข้มงวดเพียงนี้ แต่สามวันก่อนเกิดเหตุการณ์ปล้นขบวนสินค้าของคหบดีคนสำคัญของเมืองหลวง เวรยามเลยหนาแน่นเป็นพิเศษ มีการตรวจค้นคนที่เข้าออกอย่างเข้มงวดเมื่อมีงานเลี้ยง ย่อมต้องมีอาหาร สุรา และสาวงาม ในด้านอาหารนั้น นายอำเภอว่าจ้างภัตตาคารเทียนหมินอันเป็นเหลาสุรานามกระเดื่องของซีหนิงมาให้จัดงานนี้ และเมื่อคนของร้านไม่เพียงพอกับการใช้งาน ร้านเทียนหมินจึงต้องหยิบยืมสาวใช้จากร้านอื่นมาช่วย หมิงเสวี่ยก็มาด้วยเหตุผลนี้เช่นกันโอกาสดีงามเช่นนี้ จะหลุดรอดน้ำมือแมวขโมยตัวน้อยไปได้อย่างไรเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนนางก็สบโอกาสเล็ดรอดเข้าไปในห้องหนังสือที่ผู้มีอันจะกินทั้งหลายชอบซุกซ่อนของมีค่าเอาไว้ หลังจากรื้อๆค้นๆอยู่ครึ่งก้านธูปนางก็เจอห่อผ้าแพรซ่อนอยู่ในหีบไม้เล็กๆใต้ตู้หนังสือ แต่ไม่ทันได้แกะออกดูว่าเป็นของล้ำค่าป
Read more
หัวขโมยตัวน้อย 2
"ข้าน้อยไม่กล้าเจ้าค่ะ หากผู้อื่นเห็นว่าข้าแอบกินของพวกนี้ จะโดนตีเอาได้เจ้าค่ะ" หมิงเสวี่ยรีบโขกศีรษะคำนับอีกหลายครั้ง "นายท่านอย่าจับข้าเลยนะเจ้าคะ ข้าน้อยผิดไปแล้ว อภัยให้ข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ""โธ่เอ๋ย แค่น่องไก่ไม่กี่น่องทำไมข้าจะไม่ให้กินเล่า" เขาว่า พลางพยุงให้ร่างเล็กลุกขึ้น "มานี่ ในครัวมีให้กินเยอะแยะ ไปกินที่นั่น ไป""นะ...นายท่านจะไม่ส่งข้าให้ทางการและจะไม่ตีข้าแล้วใช่ไหมเจ้าคะ" หมิงเสวี่ยทำเสียงสะอื้น ดวงตาฉายแววความหวั่นกลัวไม่น้อย"ไม่หรอก ข้าเข้าใจ ข้าเองก็เคยอดมื้อกินมื้อแบบนี้มาก่อน" ชายชรามีท่าทีอ่อนลงมาก "คราวหลังขอดีๆ อย่าลักกินขโมยกินเขาแบบนี้อีกนะ"หมิงเสวี่ยพยักหน้าหงึกๆรับคำอย่างรวดเร็ว "เจ้าค่ะ ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้วเจ้าค่ะ ขอบพระคุณนายท่านที่สั่งสอนเจ้าค่ะ""เอ้า ลุกขึ้นได้แล้ว" ชายชราว่า "ตามข้ามาที่ครัว ข้าจะหาอะไรให้กิน""เจ้าค่ะ"หมิงเสวี่ยยกชายแขนเสื้อปาดน้ำตาออกลวกๆและเดินตามชายชรามายังครัว ที่ห้องครัวนั้นหมิงเสวี่ยก็ได้รับรางวัลเป็นน่องไก่สิบน่อง นางขอบคุณแล้วขอบคุณอีก เมื่อตอนชายชราจากไปนางยังทอดสายตาซาบซึ้งใหญ่หลวงกลับไปอยู่นานเฮ้อ...รอดตาย แถมยังมีลาภ
Read more
สตรีมีครรภ์ (?) 1
ยามไฮ่[1] แล้ว ท้องถนนเงียบสงัด ทางเดินว่างเปล่าไร้เงาผู้สัญจร ชาวบ้านร้านตลาดปิดร้านกันเงียบเชียบ มีเพียงแสงไฟจากโคมสีแดงที่แขวนไว้หน้าร้านส่องให้แสงสว่าง ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันนั้น กลับมีเสียงเอะอะดังมาจากร้านยาของหมอหวงที่อยู่สุดปลายถนนใหญ่ "ท่านหมอ! ได้โปรดเถอะ!! คนของข้าจะไม่รอดแล้ว!! ท่านหมอ!!" ร่างเปียกโชกของเฉี่ยวเหมยยืนตากฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาไม่หยุด มือยังคบทุบอยู่ที่ประตูร้านหมออย่างไม่ยอมแพ้"ข้าอยากไปอยู่หรอกนะ แต่ว่า..." หมอชราเอ่ยเสียงสั่น กิตติศัพท์ความน่าสะพรึงของจวนผีสิงนั่นดังกระฉ่อน ถ้าเกิดไปเจอผีสาวในจวนนั้นล่ะก็ หัวใจเขาคงได้หัวใจหยุดเต้นแน่นอนเฉี่ยวเหมยคุกเข่าลงอ้อนวอน มือก็ทุบประตู้ไม้ที่กั้นเขากับท่านหมอหวงไม่หยุด"ท่านหมอ ได้โปรด ท่านจะเรียกค่ารักษาเท่าใดก็ได้ ข้ามีเงินนะท่านหมอ!"หมอหวงชะโงกหน้าผ่านซี่ลูกกรงไม้ เมื่อเห็นสารรูปเฉี่ยวเหมยก็สั่นหัว...ไหนว่ามีเงิน ร่มสักคัน ผ้าคลุมสักผืนก็ไม่มี..."กลับไปเถอะ พ่อหนุ่ม ข้าไปไม่ได้จริงๆ""ข้ากราบล่ะท่านหมอ ท่านช่วยคิดดูอีกทีเถอะนะ" ชายหนุ่มยอมละทิ้งศักดิ์ศรี ถึงขนาดยอมกราบกราน โขกศีรษะให้ท่านหมอ แต่ทุกอย่า
Read more
สตรีมีครรภ์ (?) 2
"ถ้าไม่เคยทำ แล้วทำไมไม่รีบไปรักษาเล่า มัวแต่อิดออดอยู่ได้!?""เรื่องนั้น...""ข้าขอร้องอีกครั้งเถอะนะขอรับ ถ้าท่านรักษาฮูหยินกับลูกในท้องไว้ได้ ข้ายอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่านชั่วชีวิตเลย" เฉี่ยวเหมยโขกศีรษะอีกครั้งหมิงเสวี่ยมองเฉี่ยวเหมยที มองหมอหวงที ได้แต่ถอนใจเฮือก"ท่านหมอ ชีวิตคนสำคัญยิ่ง เห็นแก่...เห็นแก่..."เห็นแก่อะไรดีล่ะ!! ขี้งกก็ปานนั้น ขี้ขลาดรึก็ปานนั้น!!"เห็นแก่ไก่ในตะกร้านี่ได้ไหม!" นางว่าพลางชูตะกร้าที่มีไก่เกือบสิบน่องทอดกายอยู่ชายชรามองน่องไก่อวบอัดในตะกร้า จะหัวเราะก็ไม่ได้ จะร้องไห้ก็ไม่ออก ไก่เปล่าๆ นี่มันจะมีดีอะไรนักหนากันหมิงเสวี่ยมองชายชราที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับก็ยิ้มอย่างเย้ยหยัน "ท่านคิดว่าไก่ในตะกร้าของข้านี่คือไก่อบธรรมดารึ? ผิดแล้ว!! นี่คือวิหคหลงสวรรค์ ไก่อบเหล้าสมุนไพรจากร้านเทียนหมิน ราคาน่องละสิบอีแปะเชียวนะ!!"เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าตื่นตะลึงก็คิดได้ว่าเข้าทางแล้ว สาวน้อยวัยกำดัดรีบยื่นตะกร้าออกไปตรงหน้าท่านหมอ"ท่านคิดว่าในตะกร้านี่มีกี่น่องกันล่ะ?" ว่าพลางค่อยๆหยิบขึ้นมาทีละชิ้นราวกับจะอวด "ไม่ทราบว่าท่านหมอผู้ทรงภูมิอย่างท่านเคยมีบุญปากกินไปแล้ว
Read more
สตรีมีครรภ์ (?) 3
สภาพของจวนร้างผีสิงในยามกลางคืนนั้นสยองขวัญสมคำร่ำลือ สภาพจวนเก่าผุพัง มีเถาวัลย์และหญ้าขึ้นรกครึ้มบ่งบอกว่าขาดการดูแลเอาใจใส่มาช้านาน ประกอบกับฝนตกพรำๆ อากาศหนาวเย็น มันชวนให้มีบางอย่างโผล่มาทำให้ตกใจตายจริงๆเสียงลมพัดหวีดหวิวดังสะท้อนก้องไปมาในเรือนว่างเปล่า ทำเอาหมอหวงขนลุกซู่ไปทั้งตัว มือหนานั้น กำล่วมยาเอาไว้แน่น เหงื่อซึมแผ่ไปทั่วแผ่นหลังทั้งที่อากาศเย็นเสียดกระดูก...แค่ก..แค่ก...เสียงไอเบาๆ ในความเงียบสงัดทำเอาหมอขวัญอ่อนสะดุ้งโหยง มือไม้สะเปะสะปะคว้ายันตร์กันผีที่ฉวยเอามาจากหิ้งบูชาเจ้าแม่กวนอิมมากำไว้เสียแน่น ก่อนหันไปถามชายหนุ่ม "อยู่ไหนล่ะ ฮูหยินของเจ้า?""อยู่ห้องด้านในทางนั้น" เฉี่ยวเหมยยื่นคบไฟไปทางขวามือเสียงวัตถุเคลื่อนที่ในความมืด ทำให้หัวใจของหมอชราวัยเฉียดเจ็บสิบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม จากนั้นไม่กี่อึดใจ เสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทรมานก็ดังขึ้นมาโดยที่ทั้งสองไม่ทันตั้งตัว"นายท่าน!!!" เฉี่ยวเหมยร้องลั่น รีบกระโจนไปทางที่มีเสียงร้องนั้นทันทีโดยไม่ลืมคว้ามือท่านหมอหวงที่ตาเหลือกลานไปด้วย"ส..เสียงแบบนี้ เมียเจ้ากำลังจะคลอดแล้วรึ?" แม้จะเดินมาถึงห้องด้านใน แต่หมอหวงก็
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status