ตอนที่2 ข้อตกลง

ลลิลนิ่งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกโล่งใจหลั่งไหลเข้ามาในอกอย่างรวดเร็ว จนแทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก

เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ แล้วมีคนยื่นมือมาช่วย แต่เธอเป็นคนฉลาดและก็รู้ดีว่าไม่มีอะไรในโลกที่ได้มาฟรี ๆ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

“แล้ว…เงื่อนไขของคุณอาล่ะคะ”

การันต์ยิ้มบาง ๆ ถูกใจในคำถามของหญิงสาว“อารู้ว่าหนูฉลาด”

เขาหยิบแฟ้มเอกสารวางบนโต๊ะ“อามีข้อเสนอหนึ่ง”

ลลิลมองแฟ้มตรงหน้า แต่ยังไม่คิดเปิดมัน หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“อาอยากให้หนูแต่งงานกับลูกชายของอา”

คำพูดนั้นทำให้ลลิลชะงัก เธอกระพริบตาอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกไหม

“แต่ง…งานเหรอคะ”

“ใช่”

"....."

“มันจะเป็นการแต่งงานตามข้อตกลง”เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง“หนึ่งปี”

ลลิลขมวดคิ้วเล็กน้อย ยิ่งไม่เข้าใจขึ้นเรื่อย ๆ“หมายความว่ายังไงคะ”

“ภายในหนึ่งปี หนูต้องมีลูกกับลูกชายของอา”

คำพูดนั้นทำให้เธอชาวาบไปทั้งตัว เสียงดนตรีในร้านยังคงบรรเลง แต่สำหรับเธอเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“หลังจากนั้น…”

การันต์เอ่ยต่อ“ถ้าพวกหนูเข้ากันได้ดี อยากจะใช้ชีวิตคู่ต่อก็ได้ อาไม่ติด หรือจะหย่าก็แล้วแต่ อาก็ไม่บังคับ แต่ต้องหลังจากที่หนูมีหลานให้อาแล้ว”

ลลิลยังคงเงียบ เธอก้มมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ในหัวมีเพียงตัวเลขหนี้สินมหาศาลที่ตามหลอกหลอนเธอทุกคืนวัน

บ้านที่กำลังจะถูกยึด บริษัทของพ่อเธอถูกฟ้อง เจ้าหนี้โทรมาตามทวงทุกวัน เธอพยายามต่อสู้มาแล้วหลายเดือน แต่ทว่าความจริงก็คือ…เธอกำลังจะแพ้

“อาไม่ได้บังคับหนู”

"....."

“ถ้าหนูไม่อยากทำ อาก็เข้าใจ”

คำพูดนั้นเหมือนเปิดทางให้เธอเลือก แต่ลลิลรู้ดีว่าเธอแทบไม่มีทางเลือกเลย หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นถาม

“ลูกชายของคุณอา…เขารู้เรื่องนี้ไหมคะ”

“เขารู้แค่เรื่องแต่งงาน”

คำตอบนั้นทำให้เธอขมวดคิ้ว“แล้วเรื่อง…ลูกล่ะคะ”

การันต์ส่ายหน้าทันที เขาอยากเก็บเรื่องนี้ไว้บอกลูกชายในวันแต่งงานของทั้งสองคนมากกว่า

“เขายังไม่รู้”

ลลิลตกใจเล็กน้อย“ทำไมคะ”

“ลูกชายอาเป็นคนจริงจังกับงานมาก อาอยากให้เรื่องแต่งงานเริ่มต้นก่อน”

เขามองเธออย่างขอร้อง“เรื่องเงื่อนไขมีลูก…อาอยากให้เป็นความลับไปก่อน รอจนหนูกับเขาแต่งงานกันแล้ว”

“หมายความว่าห้ามบอกเขาเหรอคะ”

“ก็ประมาณนั้น มันแค่เป็นหน้าที่ของหนู ที่จะทำยังไงก็ได้ ให้มีหลานให้อา”

"....."

“อาขอให้หนูสัญญา”

หญิงสาวเงียบอีกครั้ง สถานการณ์นี้ดูแปลกประหลาดมากสำหรับเธอ ที่ยังไม่คิดเรื่องแต่งงาน และใช้ชีวิตโสดมาเกือบทั้งชีวิต

แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก และต้องมีลูกกับเขาภายในหนึ่งปี มันแทบจะเหมือนข้อตกลงทางธุรกิจมากกว่าการแต่งงาน

แต่ทว่าในตอนนี้ สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดคืออิสระจากหนี้สินพวกนั้น เธออยากใช้ชีวิตแบบผู้หญิงทั่วไป อยากมีรอยยิ้มเหมือนเมื่อก่อน อยากไปไหนก็ได้ โดยไม่ต้องทำงานงก ๆ เพื่อจ่ายหนี้ก้อนโตพวกนั้น รวมถึงไม่อยากอยู่คอนโดเล็กเท่ารูหนูอีกต่อไป

“หนูมีคำถามค่ะ”

“ถามมาได้เลย”

“ลูกชายของคุณอา…เขารู้จักหนูไหมคะ”

“พวกหนูไม่เคยเจอกัน ลูกชายของอาชอบอยู่กับกลุ่มเพื่อน แต่หลังจากเรียนจบ เพื่อนในกลุ่มเขาก็ทยอยแต่งงานไปกันหมด แทบไม่มีเวลาเจอหน้ากัน”

คำตอบนั้นทำให้ลลิลโล่งใจโดยไม่รู้ตัว อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่การแต่งงานกับคนที่รู้จักกันมาก่อน

“แล้วหนูจะได้เจอเขาเมื่อไหร่คะ”

“พรุ่งนี้ช่วงเย็น เราจะนัดเจอเพื่อพูดคุยกัน”

ลลิลพยักหน้าช้า ๆ เธอก้มมองแฟ้มเอกสารอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลง ถอนหายใจออกมา ชีวิตของเธอมาถึงทางแยกแล้ว ทางหนึ่งคือการจมอยู่กับหนี้สิน อีกทางคือการแต่งงานกับคนแปลกหน้า มันแทบเป็นหนทางที่ไม่น่าเลือกทั้งสองทาง แต่เธอกลับไม่ลังเลที่จะเลือกเลยแม้แต่น้อย

“หนูตกลงค่ะ”

การันต์มองเด็กสาวรุ่นลูกตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง“หนูแน่ใจนะ”

“อย่างน้อย…มันก็ทำให้หนูหายใจได้บ้าง”

คำตอบนั้นทำให้การันต์พยักหน้าช้า ๆ ถึงยังไงการให้คีรินแต่งงานกับผู้หญิงตรงหน้า ย่อมดีกว่าลูกชายของเขาอยู่เป็นโสดไปจนแก่ เพราะเขาแทบมองไม่เห็นหนทางที่ลูกชายคนเดียวจะชอบพอผู้หญิงคนไหนเลย

“ขอบใจหนูมากนะ อาก็หวังว่าพวกหนูจะเข้ากันได้ดี มีหลานให้อาเยอะ ๆ”

ลลิลยิ้มแห้งกับประโยคนั้น แค่คนเดียวเธอยังรู้สึกว่ายากเลย เพราะเธอกับเขาแทบไม่รู้จักอะไรกันเลยด้วยซ้ำ นอกจากเธอรู้แค่ว่าเขาเป็นลูกชายของเพื่อนสนิทพ่อก็แค่นั้น

ไฟในห้องเพนต์เฮาส์ของคอนโดหรูใจกลางเมืองเปิดสว่างเพียงบางส่วน เงาของเมืองยามค่ำคืนสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ที่สูงจรดเพดาน

คีรินเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบ ๆ เขาคลายเนกไทออกเล็กน้อย ก่อนจะวางกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์

ทั้งห้องกว้างขวาง ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย และเงียบสงบเกินไป เงียบจนได้ยินเพียงเสียงแอร์ทำงานเบา ๆ

ร่างสูงเดินไปหย่อนตัวลงบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ หน้าจอห้องแชตสว่างขึ้น สายตาคมกวาดผ่านรายชื่อแชต ก่อนจะหยุดที่กลุ่มเพื่อนสนิทของเขา

กลุ่มไลน์ที่มีมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย มีสมาชิกมีทั้งหมดหกคน คือโซล ตะวัน คาเตอร์ ยีนส์ สกายและเขา

เมื่อก่อนกลุ่มนี้คึกคักแทบทุกวัน แต่ทว่าหลังเรียนจบ ทุกคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง นาน ๆ จะนัดเจอกันครั้งหนึ่ง ยิ่งช่วงหลังแต่งงานกันหมดทุกคน การนัดเจอก็ยิ่งยาก เหลือเพียงแค่เขา ที่ยังครองตัวเป็นหนุ่มโสด คอยรับฟังปัญหาชีวิตคู่ของเพื่อนสนิท จนกลายเป็นไลฟ์โค้ชของเพื่อนไปโดยปริยาย

คีรินมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ลงไป“กูจะแต่งงาน”

ติ๊ง!

ไม่ถึงห้าวินาที โทรศัพท์ก็เริ่มสั่นไม่หยุด

สกาย: มึงเมาเหรอ

โซล: ใครแฮ็กไลน์มัน

ยีนส์: เดี๋ยวนะ กูอ่านผิดหรือเปล่า

คาเตอร์: คีริน??

ตะวัน: มึงล้อเล่นใช่ไหม

คีรินมองหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนเดาไว้แล้วว่าปฏิกิริยาของเพื่อนทุกคนจะออกมาแบบนี้

ข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

สกาย: มึงยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอวะ

โซล: ใช่ กูไม่เคยเห็นมันคุยกับผู้หญิงสักคน

ยีนส์: แล้วจะแต่งกับใครวะ

คาเตอร์: อย่าบอกนะว่า...มึงทำผู้หญิงท้อง

ตะวัน: เหี้ย!! มันเคยเอาผู้หญิงยัง

ร่างสูงเผลอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

คีริน: พ่อกูหาให้

ทั้งกลุ่มเงียบไปประมาณสิบวินาที แล้วข้อความก็เด้งขึ้นมาอีกชุดใหญ่

โซล: คลุมถุงชนเหรอวะ

สกาย: ยุคนี้ยังมีอีกเหรอ

คาเตอร์: มึงโอเคไหมวะ

ยีนส์: แล้วผู้หญิงเป็นใคร

ตะวัน: สวยหรือเปล่าวะ

คีรินมองคำถามทั้งหมด ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ทุกคำถามล้วนเป็นสิ่งที่เขาตอบไม่ได้ทั้งสิ้น

คีริน: ไม่รู้ว่ะ

คราวนี้เงียบไปนานเกือบนาที ก่อนข้อความของโซลจะโผล่ขึ้นมา

โซล: เดี๋ยวนะ

โซล: มึงไม่รู้ว่าแต่งกับใคร?

คีริน: อืม

สกาย: บ้าไปแล้ว

ยีนส์: นี่มันยุคไหนแล้ววะ

คาเตอร์: แล้วมึงตกลงได้ไงวะ

ตะวัน: อย่างน้อยก็ต้องรู้ชื่อก่อนดิสัด