ตอนที่7 แกล้งยั่ว

วันต่อมา

เวลาเก้าโมงตรง รถสปอร์ตสีดำจอดนิ่งอยู่หน้าคอนโดของลลิล ร่างสูงของคีรินนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตามองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

เขาเอนหลังพิงเบาะ รอด้วยท่าทางเรียบเฉย ทว่าผ่านไปห้านาที ทุกอย่างก็ยังคงเงียบ สิบนาทีแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววลลิลเดินออกมา

คีรินเริ่มขมวดคิ้ว หงุดหงิดที่เธอเป็นคนไม่รักษาเวลาแบบนี้ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเธอ

เสียงสัญญาณดังขึ้นหลายครั้ง แต่ทว่าไม่มีคนรับสาย จนสัญญาณตัดไปเอง เขากดโทรซ้ำอีกครั้ง ก็ยังคงเงียบ

คราวนี้เขาถอนหายใจแรง อารมณ์เริ่มขุ่นมัวมากขึ้น จนพึมพำออกมา

“อะไรของเธอ…”

นิ้วเรียวกดโทรออกหาเธออีกครั้ง แต่ทว่าสุดท้ายก็ยังไม่มีคนรับสาย พลันความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัว เป็นไปได้ว่าอดีตลูกคุณหนูแบบเธอคงยังไม่ตื่นนอน

สายตาคมมองไปที่ตัวตึกคอนโด สีหน้าดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ทว่าก็มีอะไรบางอย่างแทรกเข้ามา หรือว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า

เป็นความกังวลเล็ก ๆ ที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับมากนัก จึงรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากรถ เดินตรงเข้าไปในตัวอาคาร

ภายในล็อบบี้ของคอนโด มีพนักงานประชาสัมพันธ์ยืนประจำอยู่ตรงนั้น สายตาหลายคู่มองมาที่เขาเป็นตาเดียว

แต่ทว่าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะผู้ชายอย่างคีรินมักดึงดูดสายตาคนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะผู้หญิงให้หันมามอง เพราะบุคลิกที่ดูนิ่ง ติดจะเย็นชา ทว่าใบหน้าหล่อเหลาราวกับฟ้าประธาน

ร่างสูงเดินไปหยุดตรงเคาน์เตอร์“ผมมาหาลลิลครับ”

พนักงานประชาสัมพันธ์ยิ้มตอบกลับมา แต่ก็มีแววสงสัยเล็กน้อย

“ขอทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคุณลลิลคะ”

คำถามนั้นทำให้คีรินชะงักไปทันที เขายืนอ้ำอึ้งเพราะไม่รู้ว่าจะตอบไปว่าอย่างไร มันฟังดูเป็นคำถามง่าย ๆ แต่ทว่ากลับพูดออกไปได้ยาก ทำให้พนักงานยิ่งมองกดดันเขามากขึ้น จนต้องกลั้นใจตอบออกไป

"เรากำลัง...จะแต่งงานกันครับ”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกไป พนักงานสาวถึงกับยิ้มกว้างขึ้นทันที“อ๋อ...อย่างนี้นี่เองค่ะ”

น้ำเสียงและท่าทีดูเป็นมิตรมากขึ้น จนเขารู้สึกแปลกใจ“คุณลลิลอยู่ห้อง 804 ค่ะ”

เธอบอกหมายเลขห้องให้ทันที โดยที่เขาไม่ต้องถามอะไรเพิ่มเติม อีกทั้งยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนกำลังดูละครรักโรแมนติก

“เชิญขึ้นไปได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

คีรินเอ่ยขอบคุณ ก่อนหันหลังเดินไปทางลิฟต์ แต่ทว่าในหัวกลับยังค้างอยู่กับประโยคที่เขาบอกพนักงานออกไปว่าเขากับลลิลกำลังจะแต่งงานกัน มันควรจะเป็นแค่คำตอบผ่าน ๆ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับประโยคนั้นมากกว่าที่คิด

ร่างสูงก้าวเข้าไปในลิฟต์ กดหมายเลขชั้น ความเงียบในลิฟต์ทำให้ความคิดในหัวชัดขึ้น จนป่านนี้เธอก็ยังไม่โทรกลับมา หากไม่ได้เป็นอะไรจริง แค่เห็นเขาโทรไป เธอก็น่าจะติดต่อกลับมา หรือว่า…

“คงยังไม่ตื่นมากกว่า”

เขาสะบัดศรีษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง พึมพำออกมา แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ความรู้สึกกังวลในใจก็ยังไม่หายไป

ติ๊ง!

ลิฟต์หยุดที่ชั้นแปด คีรินรีบก้าวออกมา เดินไปตามทางเดินเงียบ ๆ จนมาหยุดอยู่หน้าห้องหมายเลข 804

เขายืนมองประตูตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นกดกริ่งหลายครั้ง

ทว่าก็ยังเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ ร่างสูงเริ่มขมวดคิ้วมากขึ้น ก่อนจะกดอีกครั้ง และเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านใน ที่ยังคงเงียบเหมือนเดิม จนเขาเปลี่ยนเป็นยกมือขึ้นเคาะประตู

ก๊อก! ก๊อก!

“ลลิล”

ความกังวลเริ่มชัดขึ้น เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา“ลลิล เปิดประตู!”

เขาตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดังมากกว่าเดิม แต่ด้านในยังคงเงียบสนิท เหมือนไม่มีใครอยู่ หรือว่าเธอจะไม่อยู่ห้องจริง ๆ ก่อนเขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจโทรหาคนเป็นพ่อ

แกร๊ก!

แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น ก่อนประตูเปิดออก เป็นลลิลยืนอยู่ตรงนั้นในชุดนอนตัวบางสีครีม

ผมยาวยุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ดวงตายังลืมแทบไม่ขึ้น ยกมือขึ้นปิดปากหาวออกมาอย่างไม่คิดอะไร

“มาแล้วเหรอคะ”

เสียงหวานงัวเงียเอ่ยทักทายเขา จากที่เผลอคิดเป็นห่วง ทว่าพอเห็นเธอสภาพนี้ ใบหน้าหล่อเหลาก็หงุดหงิดทันที

“เรานัดกันกี่โมง? เธอรู้ไหมว่าฉันรออยู่ข้างล่างนานแค่ไหน”

น้ำเสียงเขาเริ่มแข็งขึ้น“โทรมาก็ไม่รับ ต้องให้ฉันเดินขึ้นมาถึงที่นี่”

ร่างเล็กกระพริบตาช้า ๆ เหมือนพยายามประมวลผลคำพูดเขา และนึกขึ้นได้ว่าเธอมีนัดกับเขาตอนเก้าโมงเช้า

“เมื่อคืนฉันนอนดึกไปหน่อย”

คีรินถอนหายใจอย่างหงุดหงิด“หัดเป็นคนมีความรับผิดชอบหน่อยสิ ฉันไม่ได้ว่างมานั่งรอเธอทั้งวันนะ”

“ฉันขอโทษ เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับ”

เธอพึมพำเหมือนบ่นกับตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมตัวเองแก้เก้อ

ในจังหวะนั้นเอง สายตาคมของคีรินเผลอเหลือบมองร่างกายของเธอ แล้วก็ต้องชะงักไปทันที แสงจากโถงทางเดินส่องกระทบเนื้อผ้าชุดนอนบางเบา จนเห็นเค้าโครงร่างของเธอชัดเจน โดยเฉพาะตรงอกอวบ ที่มีจุดยอดเล็กนูนเด่นขึ้นมา

ร่างสูงรีบเบือนหน้าหนีทันที กรามหนาขบเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ“ไปเปลี่ยนชุดซะ”

เขาสั่งเสียงห้วน ยังไม่หันหน้ากลับมามองเธอ ทำให้ลลิลเลิกคิ้วขึ้น เหมือนเพิ่งสังเกตเห็นท่าทีของเขา ก่อนจะก้มมองตัวเอง แล้วหลุดหัวเราะออกมา

“หึ ทำไมต้องเปลี่ยนคะ”

ร่างเล็กเอ่ยออกไป เป็นเชิงหยอกเย้าอาการของเขา

“พี่เขินฉันเหรอคะ”

คำพูดนั้นทำให้คีรินหันกลับมามองทันที สายตาคมดุดันขึ้น“ลลิล”

เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ เป็นการเตือน แต่ทว่าเธอกลับยิ้มแบบที่ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

“เป็นผู้หญิงประสาอะไร ถึงได้ลุกขึ้นมาเปิดประตูให้ผู้ชายในสภาพแบบนี้”

“พี่คิดว่าฉันไม่รู้เหรอคะว่าเป็นพี่ คิดว่าฉันจะเปิดประตูให้ใครก็ได้ในสภาพนี้เหรอคะ”

เธอถามย้ำเขาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าตัวเองเข้าใจไม่ผิด ว่าเขากำลังคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายที่ชอบโชว์ร่างกายให้ผู้ชายคนอื่นมอง

“ใช่สิ ฉันคิดแบบนั้น ตอนเธอเปิดประตู ตาเธอยังปิดอยู่เลย”

"ฉันเห็นแล้วต่างหากว่าเป็นพี่ ถึงตั้งใจเดินออกมาสภาพนี้"

คีรินยืนนิ่งมองใบหน้าสวยที่แตกต่างจากคนที่เขาเจอที่ร้านอาหารอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะถอนหายใจออกมา ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด ยิ่งเห็นเธอยิ้มแบบนั้น เขาก็ยิ่งไม่พอใจ จนต้องหันหน้าหนีเธออีกครั้ง