ตอนที่6 ตัดสินใจแล้ว

“มึงมีทางเลือกลิล แต่มึงไม่เลือกตั้งแต่แรก”

“ใช่...เพราะกูบอกมึงแล้วว่าเรื่องหนี้ พวกกูช่วยมึงได้ แต่มึงก็เลือกที่จะพึ่งพาตัวเอง”

พายเอ่ยเห็นด้วยกับความคิดของมีนาทันที เรื่องหนี้สินของลลิล พวกเธอเองรู้มาตั้งแต่ต้นและยินดีที่จะช่วยเหลือเพื่อนทุกอย่าง เพื่อให้ผ่านพ้นภาวะวิกฤตนี้ไปให้ได้ แต่ทว่าลลิลที่นิสัยภายนอกดูเป็นคนแรงและตรง ๆ แต่ใครจะรู้ว่าเพื่อนนั้นขี้เกรงใจคนอื่น และชอบพึ่งพาตัวเองเป็นที่สุด ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากใครทั้งนั้น

“กูบอกพวกมึงแล้วไง ถ้าไม่ถึงที่สุดจริง ๆ กูก็ไม่อยากเอาเงินของพวกมึง เป็นเพื่อนกันมานานพวกมึงก็น่าจะรู้นิสัยกูดี”

“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กแล้วนะ มึงก็เห็นว่ามึงหมดหนทางแล้ว ถึงได้ไปรับข้อเสนอแต่งงานแบบนี้ไง”

พายยังคงพูดออกมาด้วยความโมโห ที่เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นขนาดนี้กับเพื่อนสนิทของเธอ โดยที่เธอไม่สามารถช่วยอะไรเพื่อนได้เลย

“มึงฟังกูนะพาย มึงเองก็ไม่ได้เป็นคนที่มีเงินมาตั้งแต่แรก มึงก็ยังต้องใช้เงินผัวมึง แล้วจะเอาเงินส่วนนั้นมาช่วยกูได้ยังไง กูไม่อยากเอาปัญหาของกูไปโยนให้กับเพื่อน จนทำให้เพื่อนต้องมีปัญหากับครอบครัวตัวเอง”

"มึงคิดมากไปเองทั้งนั้น กูมีเงินส่วนของกูเหมือนกันนะ มึงก็เห็นว่ากูก็ทำงานมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อีกอย่างเงินส่วนที่พี่คาเตอร์ให้กู เขาก็ไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับเงินส่วนนั้น กูบอกแล้วว่ากูจะจ่ายหนี้ก้อนนั้นให้มึงก่อน แต่มึงก็ไม่ยอม"

“หยุดเถียงกันเถอะ"มีนารีบเอ่ยห้ามทัพเพื่อนสองคน"ยังไงเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว มาพูดเรื่องนี้ดีกว่า ว่ามึงจะทำยังไงต่อไป”

“การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะลิล อีกอย่างมึงกับพี่เขา..."

"....."

"กูไม่อยากนึกภาพเลยว่ะ ว่าจะแต่งงานกันเข้าไปได้ยังไงวะ”

ลลิลเงียบไปครู่หนึ่ง เธอเม้มปากแน่น ปัญหาของเธอตอนนี้คือการที่เธอต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เธอเคยทำให้เขาเจ็บปวดมาก่อน

“กูรู้ว่ามันยาก”

ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมาในหัว คำพูดของคีริน และสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเธอ

“แต่กูตัดสินใจแล้ว”

คำพูดนั้นหนักแน่นกว่าที่คิด ทำเอามีนาและพายมองหน้ากันอย่างรู้ทันว่า เมื่อเพื่อนพูดแบบนี้ แปลว่าพวกเธอสองคนคงห้ามและช่วยอะไรไม่ได้อีก ยังไงลลิลก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดื้อรั้นแบบนี้เสมอ

“มึงเจอหน้าพี่เขาหรือยัง”

“เจอกันเมื่อคืน”

มีนาขมวดคิ้ว“แล้วพี่เขาว่ายังไง”

ลลิลนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ“พี่เขาอยากให้ยกเลิก”

“งั้นมึงก็ยกเลิกสิ”

“กูทำแบบนั้นไม่ได้หรอก กูรับปากกับพ่อเขาไปแล้ว”

บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง ก่อนมีนาจะเอื้อมมือมาบีบมือเธอแน่น สายตาของเพื่อนเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“มึงแน่ใจนะ”

“อืม”

"...."

“อย่างน้อย…มันก็ทำให้กูไม่ต้องหนีเจ้าหนี้ทุกวัน”

คำพูดนั้นทำให้มีนาและพายพูดไม่ออก เพราะพวกเธอรู้ดีว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลลิลต้องเจอกับอะไรบ้าง

“ถ้ามึงเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ มึงบอกกูทันทีนะ”

“ใช่ ยังไงพวกกูก็อยู่ข้างมึงเสมอ”

ร่างเล็กฝืนยิ้มออกมา แต่ทว่าครั้งนี้มันเป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายมากกว่าก่อนหน้านี้ ถึงแม้หนทางข้างหน้า เธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง แต่อย่างน้อยเธอก็ยังมีเพื่อนสองคนที่อยู่ข้างเธอเสมอ

หลังจากแยกกับมีนาและพาย ลลิลกลับมาถึงคอนโดในช่วงบ่าย ห้องพักขนาดเล็กของเธอยังคงเงียบเหมือนเดิม เธอวางกระเป๋าลง ก่อนทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง

สายตาเหลือบไปเห็นซองเอกสารบนโต๊ะ เป็นรายละเอียดจากสตูดิโองานแต่งที่การันต์จัดการไว้ทั้งหมด

ในนั้นมีทั้งสถานที่ ธีมการจัดงาน รายชื่อแขกคนสำคัญ กำหนดการต่าง ๆ ทุกอย่างถูกวางไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่…เจ้าบ่าวเจ้าสาวไปเลือกชุดแต่งงาน

ลลิลหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดูผ่าน ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเรียวเล็กค้างอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังตัดสินใจ ทว่าสุดท้ายเธอก็พิมพ์ชื่อของคีริน แล้วกดโทรออกทันที

เสียงสัญญาณดังไม่นาน คนตัวสูงก็รับสาย ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้ความรู้สึก จนเธอสามารถนึกใบหน้าเขาออก ว่าตอนนี้เขามีสีหน้าอย่างไร

(ฮัลโหล)

“เรื่องลองชุดแต่งงาน”ลลิลเม้มปากแน่น ในใจก็กลัวว่าเขาจะตวาดเธอกลับมา แต่ทว่าเขากลับเงียบไปทันที

“สตูดิโอเขานัดไว้พรุ่งนี้ค่ะ”

(ก็ไปสิ)

“ก็ต้องไปด้วยกันไม่ใช่เหรอคะ”

คำถามนั้นทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ จนเธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

(จำเป็นด้วยเหรอ)

“ก็…เป็นงานแต่งของเรานะ”

(งั้นก็ยิ่งไม่จำเป็น)

คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคต่อมา

(ต่างคนต่างไป เพราะฉันไม่อยากไปกับเธอ)

ติ๊ด!

จบประโยคนั้น สายก็ถูกตัดทันที ลลิลมองหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง รู้สึกไม่ดีที่เขาไม่แม้แต่ให้โอกาสเธอพูดอะไรต่อ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ทุกอย่างมันคงไม่ง่าย เขาคงไม่ยอมทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ แต่มันก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้ ที่เขาเย็นชาขนาดนี้

ด้านคีรินหลังจากที่เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทว่าผ่านไปไม่ถึงห้านาที โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะเป็นชื่อของคนเป็นพ่อ

“ครับ”

(พรุ่งนี้แกต้องไปลองชุดแต่งงานกับหนูลลิล)

“ผมไม่ว่างครับ บอกเธอไปแล้วว่าต่างคนต่างไป”

“ไม่ได้”

ปลายสายเอ่ยตัดบททันที น้ำเสียงจริงจังขึ้น

(นี่มันงานแต่งของแกนะ ไม่ใช่งานคนอื่น)

คีรินนิ่งฟัง มือกำโทรศัพท์แน่น

(แล้วก็ไปรับหนูลลิลที่คอนโดด้วย)

“พ่อ”

(อย่าเถียง ฉันนัดกับสตูดิโอไว้แล้ว พรุ่งนี้สิบโมง อย่าให้ฉันเสียหน้า)

ติ๊ด!

จบประโยค สายก็ตัดไปทันที ทำเอาคีรินถือโทรศัพท์ค้างอยู่แบบนั้น กรามหนาขบเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ

เขาหลับตาลง เหมือนพยายามกดอารมณ์บางอย่าง ก่อนจะลืมตาขึ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดโทรออกไปยังสายที่โทรหาเขาก่อนหน้านี้

(มีอะไรอีกคะ)

“พรุ่งนี้เก้าโมง”

(อะไรคะ?)

“ก็ที่จะไปลองชุดไง ฉันจะเข้าไปรับที่คอนโด ห้ามสายเด็ดขาด”

ปลายสายเงียบไปทันที

"ได้ยินหรือเปล่า?"

(พ่อพี่โทรไปใช่ไหมคะ)

"เธอรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าต้องเป็นแบบนี้"

ปลายสายหัวเราะกลับมา ทำเอาคีรินขมวดคิ้วทันที ตอนลงจากรถเมื่อคืน เธอยังทำสีหน้าโกรธเคืองที่เขาต่อว่าเธอแรง ๆ อยู่เลย เขาแอบคิดด้วยซ้ำว่าเธอคงรีบไปยกเลิกงานแต่ง

(ฉันชอบพี่เวอร์ชั่นนี้นะคะ รู้ทันฉันไปหมดทุกอย่าง)

"พูดบ้าอะไรของเธอ"

(ก็แค่บอกว่า...ชอบพี่)

ติ๊ด!

คีรินรีบชิงตัดสายไปทันที ยืนมองโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะวางมันลงช้า ๆ สีหน้าขุ่นมัว ในใจรู้สึกไม่สงบ เพราะไม่ว่าจะพยายามหลีกเลี่ยงแค่ไหน สุดท้ายแล้ว เขาก็ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับเธออยู่ดี